Slangen - Anke y Aart
534
post-template-default,single,single-post,postid-534,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,side_area_uncovered_from_content,qode-theme-ver-7.8,wpb-js-composer js-comp-ver-4.8.1,vc_responsive

Slangen

21 okt Slangen

Vandaag liep Aart naar beneden om de zwembadpomp aan te zetten en ineens hoorde ik: ‘Lieverd, kom eens en neem de camera mee’. Op zo’n moment weet je meteen dat er iets bijzonders is, in dit geval een slang. Maar natuurlijk ben ik – zoals meestal – te laat. De slang is in een heel klein gaatje in de tuinmuur gekropen, waardoor wij ons voor de zoveelste keer afvragen hoe het überhaupt mogelijk is dat zo’n dier daarin past. Hij blijkt dus in het zonnetje op de rand van de pompbak gelegen te hebben en Aart was daar zelfs al even bezig voor hij door had dat hij er lag. Volgens Aart een dun exemplaar van toch ongeveer een meter lang. Ik heb een poosje gewacht met de camera in de aanslag en na een poosje kwam hij inderdaad weer naar buiten kijken, zag mij waarschijnlijk en besloot toen om voorlopig maar op zijn schuilplaats te blijven. Gelukkig heb ik toch een foto van zijn kopje kunnen maken.

 

 

 

 

Dit was niet mijn eerste ervaring met slangen. De allereerste keer was ik met de slijptol aan het beeldhouwen op de werkplaats in Catral. Mijn werkplek stond op een halve meter afstand van het schuurtje en ineens zie ik een slang over de grond langs de schuur glijden. Aan de reactie te zien zag hij mij op hetzelfde moment dat ik hem zag. Ik heb heel rustig de machine uitgezet en ben Aart gaan halen, die hem daarna over de omheining gezet heeft. Hoewel ik in Nederland al de rillingen kreeg als ik een slang op TV zag, weet ik nog dat ik op dat moment de slang alleen maar geweldig mooi vond.

De tweede keer was spannender. Ik stond aan de poort Aart uit te zwaaien die naar zijn werk ging, toen ik aan de reactie van Storm zag dat er iets bijzonders was. Inderdaad, er lag een slang op zo’n 3 meter afstand vanaf de voordeur op het terras. Gelukkig kon ik Martina en Storm naar binnen lokken en heb een bezem gepakt om hem weg te jagen. In eerste instantie kroop hij onder een zelfopblazend dun luchtbed die de honden gebruikten. Ik weet nog dat het me enorm verbaasde dat je niet eens zag dat hij eronder lag, opgerold en wel. Hup, bezemsteel eronder, luchtbed weg en de slang gleed door tot door de omheining. Ik heb toen, helemaal hyper, nog een stukje op Facebook gezet om over mijn heldhaftig gedrag te vertellen, haha. Maar oh jee, nog geen 20 minuten later herhaalde de situatie zich. Weer een slang, honden naar binnen, onder het luchtbed, bezemsteel eronder en verder naar de omheining. In eerste instantie dacht ik dat de eerste slang teruggekomen was, maar deze was dikker, een stuk korter en een beetje eigenwijzer. Waarschijnlijk het mannetje dus. Toen was ik het zat en heb Aart gebeld om te vragen of hij terug naar huis kwam. Ik zie nog zijn verbaasde gezicht toen hij hoorde dat ik ze zelf weggejaagd had. Maar ja, ik was vooral bang dat de honden gebeten zouden worden en dan blijk je toch meer te durven dan wanneer het alleen om jezelf gaat.

De derde keer was het spannendst. We hadden buiten gegeten en ik liep met mijn handen vol vaat naar binnen. Ik wilde net het korte trapje bij de achterdeur opstappen, toen ik een slang onderaan het trapje zag liggen. Opgerold, maar met zijn kopje omhoog, klaar om te bijten als ik op hem dreigde te trappen (zou ik ook gedaan hebben als ik hem was). Toen mijn voet in de lucht bleef hangen, gleed hij weg verder de tuin in.

Dus nee, ik ben niet meer bang voor slangen. Oké, ik wil ze niet in huis of in mijn bed, maar ik weet inmiddels wel dat de slangen hier absoluut niet agressief zijn en zelf wegvluchten als ze de kans krijgen. En bovenal, ze zijn gewoon ontzettend mooi!

2 Reactie's
  • Birgitta
    Geplaatst op 21:08h, 21 oktober

    Ons vrouwtje had haar koffer al gepakt

    • Anke y Aart
      Geplaatst op 21:57h, 21 oktober

      Hahaha, weet ik. Karine is er doodsbang voor hè.