Fiesta San Marcos, hét belangrijkste feest van Bullas. - Anke y Aart
1286
post-template-default,single,single-post,postid-1286,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,side_area_uncovered_from_content,qode-theme-ver-7.8,wpb-js-composer js-comp-ver-4.8.1,vc_responsive

Fiesta San Marcos, hét belangrijkste feest van Bullas.

Marcos

30 apr Fiesta San Marcos, hét belangrijkste feest van Bullas.

Fiesta San Marcos, hét belangrijkste feest van Bullas.

 

MarcosSan Marcos is de beschermheilige van de dieren en het is een folklorefeest. Dat is eigenlijk het enige dat we weten en we hebben geen idee wat we kunnen verwachten als we naar dit feest gaan. Ook op Internet hebben we eigenlijk weinig kunnen vinden. Dus wat doe je dan? Zorgen dat je er op tijd bent, zodat je zeker weet dat je niks mist. We zitten om 09.00 uur in de auto en al vrij snel als we Bullas inrijden zijn de wegen afgesloten. We parkeren de auto en wandelen verder richting het centrum. Het weer valt een beetje tegen. Het is wel zonnig, maar er staat een harde koude wind.

 

 

 

 

 

MarcosIn één van de buitenwijken zien we meteen dat bijna iedereen in klederdracht loopt. Van piepjong tot heel erg oud. Het is een enorm kleurrijk geheel, met vrouwen met bloemen in hun haar en ze dragen vrijwel allemaal een rieten mand. Op dat moment weten we nog niet waar dat laatste voor dient. Ook worden er weer levensgrote beelden rondgedragen. Ze zien er niet religieus uit, maar zijn ook meer in de gepaste folklorestijl. Langzaam vormt zich een parade, inclusief fanfareorkesten.  Wij gaan ervan uit dat ze naar het grote plein in het centrum onderweg zijn en besluiten hetzelfde te doen.

 

 

 

 

MarcosOp het grote plein is het al een drukte van jewelste. Hier zien we onder andere een groep erg boers geklede mensen, met kleine muziekinstrumenten. Er wordt ons verteld dat dit een groep uit Portugal is, die speciaal voor dit feest naar Bullas is gekomen. Later op de dag zullen zij een muziekshow geven, inclusief zang en dans. Op dit plein zijn ook meerdere beelden die om de beurt de grote kerk in en uit worden gedragen. We denken dat de beelden hier gezegend worden, maar weten dat niet zeker. Op dit tijdstip ligt het plein nog vrijwel helemaal in de schaduw en we krijgen het frisjes. We besluiten op zoek te gaan naar een mooie plek van waaruit we de komende parade kunnen bekijken.

 

 

 

MarcosEen plekje in de zon, uit de wind en dichtbij een bar, zodat we wat te drinken kunnen bestellen en een toilet in de buurt hebben. De route die de parade gaat volgen is heel simpel te bepalen, door alle stoeltjes die in rijen op de trottoirs staan. Zo belanden we bij Bar Marisquería El “Caracoles”. Een bar waar we voor de eerste, maar beslist niet voor de laatste keer zijn. Want wat is het hier leuk en wat zijn de eigenaars aardig. Ook door de overige klanten worden we behandeld alsof we er al jaren komen. Iedereen gaat meteen een gesprek met ons aan en binnen de kortste keren zijn wij op de hoogte van wat er allemaal gebeuren gaat.

 

 

 

MarcosDan barst het spektakel los als de parade begint en er lange rijen karren met Spaanse muziek en dansende mensen langskomen. Uit de rieten manden komen broodjes en koekjes voor het publiek en uit de karren plastic bekertjes met wijn en blikjes bier. De smalle straten zijn overvol mensen en de vrolijkheid spat ervan af.  Ook stapt er een klein mannetje op Aart af die hem vertelt dat hij ook Engels spreekt en dit even met Aart wil oefenen. Binnen de kortste keren is Aart omringt door nog meer klein grut, dat allemaal hun verhaal kwijt wil. Zo schattig om te zien. De vader van het jongetje vertelt dat er bij wijze van experiment gestart is met het geven van Engelse les op de lagere school. Dit blijkt bijzonder goed uit te pakken. De vader bedankt Aart met een high five voor zijn aandacht en ze lopen verder in de parade.

 

 

 

Ook komen we er vanochtend achter hoeveel mensen we hier inmiddels kennen en vooral hoeveel mensen ons inmiddels kennen. Mensen die speciaal uit de parade stappen om ons te begroeten. Mensen die snel de kar in rennen om speciaal voor ons wat te drinken of wat lekkers te halen. Zo zien we onder andere Antonio, onze kapper. Bernadina, onze dierenarts, onze favoriete medewerkster van de supermarkt en de timmerman die ons traphekje heeft gemaakt. Als een jong meisje me vraagt of ik beeldhouwer ben, denk ik dat ik haar verkeerd begrijp. Want hoe kan zij dit weten? Later blijkt dat ze regelmatig met een aantal vriendinnen langs ons huis loopt tijdens gezamenlijke wandelingen. Zo leuk allemaal!

Al de hele ochtend kijken Aart en ik elkaar regelmatig aan en we zien elkaar genieten. De ´oh wat leuks´ worden afgewisseld met ´oh wat gezellig´ en ´oh wat fantastisch´. Nu we midden in het feestgedruis zitten, begrijpen we volledig waarom we geen duidelijke uitleg hebben kunnen vinden op Internet. Want hoe omschrijf je nu dit ruim 2,5 uur durende fantastische gekkenhuis, deze sfeer, deze gezelligheid, deze gemoedelijkheid? Het antwoord; dit is niet te omschrijven, dit moet je ervaren. Wij vonden het in ieder geval ronduit GEWELDIG!

 

3 Reactie's
  • Tsui Jing
    Geplaatst op 22:25h, 30 april

    Leuk hoor!! Ik kan mij helemaal voorstellen hoe het geweest is.

    • Anke y Aart
      Geplaatst op 22:40h, 30 april

      Het was super! Gelukkig kun je volgend jaar mee om het zelf te ervaren.

  • Suzy
    Geplaatst op 07:34h, 06 mei

    Oh dit ziet er leuk uit en mooi verteld weerom