Een groot zwart gat. - Anke y Aart
1453
post-template-default,single,single-post,postid-1453,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,side_area_uncovered_from_content,qode-theme-ver-7.8,wpb-js-composer js-comp-ver-4.8.1,vc_responsive

Een groot zwart gat.

04 aug Een groot zwart gat.

Geen tromgeroffel van kwispelende staarten op de kussens bij het opstaan.

Geen vragende blikken rond etenstijd.

Geen samen kluiven halen na het ontbijt.

Geen aankondiging van passerende landarbeiders.

Geen schaduwen die je volgen bij alles wat je doet.

Geen toezicht bij het koken.

Geen hond die op je schoot duikt, als het tijd is voor een knuffel.

Geen samen GTST kijken op de bank met z´n drietjes (Aart deed nooit mee).

Geen blij verwrongen bekkie van Simba, bij het thuiskomen.

Geen stofwolken op de speelplaats, van honden die aan het donderstralen zijn.

Geen yoghurtjes meer aan het eind van de avond.

Geen knuffels voor het slapen gaan.

Geen kwartetje meer.

Geen hoop meer.

 

Maar ook:

 

Geen gespannen afwachten op onderzoeksuitslagen.

Geen doorlopende controlebezoeken van de dierenarts.

Geen vaste tijden voor het toedienen van de medicatie.

Geen verhogingen en verlagingen van de doseringen meer.

Geen aangetaste plekken die ingesmeerd moeten worden.

Geen onderbroken nachten om te kijken hoe het met ze gaat.

Geen urenlange zoektochten naar oplossingen op internet.

Geen gesprekken meer met andere deskundigen.

Geen intens verdriet bij het zien dat het steeds slechter gaat.

Geen zoektochten naar Aloe Vera en andere homeopatische produkten.

Geen zorgen meer.

Geen wanhoop meer.

 

Sarabi en Simba zijn afgelopen maandag gestorven, aan een ziekte die uiteindelijk ongeneeslijk bleek. Ons meest kostbare bezit zijn we kwijt, wat overblijft is een heel groot zwart gat. En stil, zo ontzettend stil. Het gat zal verdwijnen. Natuurlijk gaat het verdwijnen, we hebben het eerder meegemaakt. Het zal worden ingevuld met bitterzoete herinneringen en hilarische anekdotes. Ze zullen dagelijks ter sprake blijven komen, net zoals de lieverds die hun voor zijn gegaan. Maar nu nog even niet. Nog heel even niet.

16 Reactie's
  • Tsui Jing
    Geplaatst op 19:55h, 04 augustus Beantwoorden

    Het is zo in en in triest dat juist de dieren waar zo intens van gehouden en genoten wordt altijd moeten sterven……..
    Ik leef met jullie mee en mijn hart huilt om die grote pups met hun kleine hartjes.
    Ik zal ze ook missen en alle verhalen die zo levendig door jullie verteld werden over de streken, het kattekwaad en de bijzondere dingen die ze uithaalden. Het verdriet zal slijten maar de liefde en de herinneringen aan die twee zullen altijd blijven.
    Sterkte!! Xxx

    • Anke y Aart
      Geplaatst op 20:08h, 04 augustus Beantwoorden

      Ja lieverd, jij weet als geen ander hoe het is. Ze waren nog veel te jong, pas 2,5 jaar oud. We zijn vandaag van ellende in alle hitte een stuk gaan wandelen, puur en alleen om die kramp in de buik kwijt te raken. Het is tijdelijk gelukt. Alleen gaat het dode gevoel in onszelf nog maar niet weg.

  • Peter
    Geplaatst op 20:54h, 04 augustus Beantwoorden

    Valt niet mee zo….. emotie en verstand doen dan rare dingen met elkaar…. Dikke knuf van Mieke en mij

    • Anke y Aart
      Geplaatst op 21:55h, 04 augustus Beantwoorden

      Het is inderdaad heel dubbel, Peter. We missen dat maandenlang zorgen maken niet, maar die 2 snurkers …….. Het is gewoon nog niet te bevatten en het doet zo´n zeer. Hele dikke knuffel terug van ons beidjes voor jullie beidjes.

  • Erna Bremer
    Geplaatst op 20:55h, 04 augustus Beantwoorden

    Lieve Anke en Aart, wat een groot verdriet. Ik weet helaas hoe het voelt . Ik wens jullie heel veel sterkte bij dit grote verkies, niet te bevatten.
    Dikke knuffel

    • Anke y Aart
      Geplaatst op 21:53h, 04 augustus Beantwoorden

      Hele dikke knuffel terug. Dank je wel, lieverd.

  • Jean Pierre Poppeliers
    Geplaatst op 21:42h, 04 augustus Beantwoorden

    Mijn hart huilt, mijn ogen tranen
    In m’n handen staat het klamme zweet
    bij het lezen van mijn vrienden’s bericht

    Zoveel liefde voor hen die jullie zijn ontvallen
    Ze waren nog zo jong, er was nog zoveel te doen
    Een beslissing die iemand kan bevallen

    Lieve Anke, lieve Aart
    Het aller, allerbeste gaven jullie hen
    Kosten noch moeite werden bespaard
    Dat is elke traan die jullie laten
    dubbel en dik in goud waard

    • Anke y Aart
      Geplaatst op 21:52h, 04 augustus Beantwoorden

      Lieve Jean Pierre, enorm bedankt voor deze reactie. Jij weet als geen ander hoe dit voelt, alleen dat helpt al. Dikke knuffel van ons.

  • Gerda
    Geplaatst op 22:28h, 04 augustus Beantwoorden

    heel veel sterkte wa t een gemis

    • Anke y Aart
      Geplaatst op 22:46h, 04 augustus Beantwoorden

      Dank je wel hoor, Gerda. Lieve reactie.

  • Tsui-Dan
    Geplaatst op 22:32h, 04 augustus Beantwoorden

    Tranen druppen naar beneden… Zo intens verdrietig om te lezen wat jullie moeten doormaken. De pijn… Het slijt… Alle cliché’s zijn waar.. Tijd heelt alle wonden maar de littekens blijven achter. Jullie weten er alles al van… Sterkte lieverds…

    • Anke y Aart
      Geplaatst op 22:45h, 04 augustus Beantwoorden

      Jullie weten ook precies waar dit over gaat, Tsui-Dan. Alleen die wetenschap helpt al, hoe gruwelijk het ook klinkt. Dank je wel, lieverd.

  • Debbie Greene
    Geplaatst op 07:29h, 05 augustus Beantwoorden

    Brok in de keel bij het lezen van jullie verdriet en gemis. Kan het me levendig voorstellen. Afleiding zoeken is inderdaad het enige wat je kunt doen. Ondanks dat je weet, dat het goed is zo (geen lijden meer) is het vreselijk oneerlijk allemaal. Nogmaals veel sterkte. En ik ben heel blij voor Jullie dat je elkaar hebt. Dikke knuffel.

    • Anke y Aart
      Geplaatst op 07:42h, 05 augustus Beantwoorden

      Lieve Debbie, op dit moment ben ik dubbel blij dat ik het beeldhouwen weer opgepakt heb. Dit is positieve afleiding, terwijl je toch je gedachten de vrije loop kunt laten. En ook ik heb de afgelopen dagen weer eens dubbel beseft hoe blij ik ben dat ik Aart heb. Dat je ook met zulke dingen nooit meer alleen bent. Jij snapt het, lieve schat. Dank je wel. XXX

  • Edith Hagers
    Geplaatst op 23:24h, 10 augustus Beantwoorden

    Ach wat schrik ik hier van, ik hoopte zo dat ze door de andere voeding en vitamines zouden opknappen net als die van ons, helaas…….heel veel sterkte met dit grote verdriet en gemis <3

    • Anke y Aart
      Geplaatst op 07:32h, 11 augustus Beantwoorden

      Dank je wel, hoor Edith. Nee, uiteindelijk bleek er gewoon geen oplossing te zijn voor deze rotziekte. Maar wat we ook zeker weten dat onze volgende hond alleen nog rauw vlees te eten krijgt, want dat voelde zoveel beter.

Geef een reactie