Kerk Coy

Coy, een heel bijzonder bergdorp.

CoyDe plaats Coy ligt heel hoog tegen de bergtop geplakt. Als we er binnenrijden weten we in eerste instantie even niet wat we ervan moeten denken. Het is anders dan alle andere dorpen die we tot nu toe gezien hebben, maar het laat zich moeilijk omschrijven waarom. Waarschijnlijk heeft het te maken met de situering van de straatjes die her en der kriskras lijken te lopen. Maar we vinden een parkeerplaats en gaan Coy verkennen.

 

 

 

 

 

Kerk CoyWe passeren al heel snel een hele mooie kerk, waar op dat moment opnames gemaakt worden. Als ons wordt gevraagd om een paar minuutjes te wachten om naar binnen te kunnen, besluiten we eerst op zoek te gaan naar een terrasje. Dat vinden we bij Bar Restaurante Los Gemelos, waar een hele groep motors voor de deur staat. Bepaald geen standaard modellen, maar Bultaco’s en Maico’s. Dit zijn hele oude Spaanse merken, waarbij vooral Aart natuurlijk zijn hart op kan halen. De eigenaars komen al snel naar buiten en er volgt meteen een heel leuk gesprek, een hoop motorgeronk en een bedwelmende bezinelucht, maar gezellig is het.

 

 

 

 

CoyGesprekken met bewoners van Coy.

De zoon van de eigenaar van de bar blijkt Amsterdam te hebben bezocht. Hij heeft er nog steeds spijt van dat hij niet in de Arena is geweest. Hij is namelijk groot voetballiefhebber. Een andere jongeman die al langsgelopen was, komt nog even terug om over Anne Frank te praten en over een aantal andere zaken die hij van Nederland weet. Als wij de eigenaar van de bar en zijn zoon vertellen over onze promotie van Bullas en omgeving en voorstellen om een blog aan hun restaurant te wijden, wordt er heel blij verrast gereageerd. We krijgen het restaurant gedeelte te zien, dat op dat moment nog gesloten is en er wordt bereidwillig geposeerd. Als ik onze lunch wil afrekenen, krijg ik te horen dat we het van het huis krijgen. Op dat moment ben ik te bedremmeld om te reageren. Als ik weer buiten kom, Aart mijn beduusde gezicht ziet en hoort waarom, loopt hij naar binnen en gooit het geld op de bar. Want inmiddels hebben we geleerd dat je onder het mom ‘para los niños’ (voor de kinderen) toch van je geld af kunt komen, zonder een Spanjaard te beledigen.

 

CoyAuto kwijt.

Dan wandelen we verder door het plaatsje, spreken nog wat mensen en maken foto’s. In de kerk is inmiddels een dienst gaande, dus dat bewaren we voor een volgende keer. En dan gebeurt het ongelofelijke; we zijn de auto kwijt. Hoe is het mogelijk in dit kleine plaatsje? Hoe we ook rondlopen, niet te vinden. We snappen er helemaal niks van. Onze voeten doen zeer en het is inmiddels behoorlijk warm geworden. Als we brullend van het lachen een oude Spanjaard aanspreken en uitleggen hoe de plek er ongeveer uitziet, weet hij meteen precies te vertellen waar hij is. Een paar meter verder, nog een straatje naar boven en dan rechts. En ja hoor, we kunnen weer verder.

 

 

 

 

7 reacties op “Coy, een heel bijzonder bergdorp.

  1. Ik kan mij voorstellen dat je je auto kwijtraakt op de parkeerplaats van de Efteling (ondanks de naambordjes bij de vakken). Of in Torrevieja……..
    Maar in Coy??? Hahahahaha.

    1. Dat is precies wat Aart zei, Tsui Jing. Dat hij zijn auto in Parijs nog nooit is kwijtgeraakt en in zo’n iniminidorpje als Coy wel. Het was echt niet te geloven, daarom werden we er ook zo melig van.

  2. Ik lees jou blog elke keer weer en hoe jullie samen kunnen genieten van julie omgeving en de reis veslagen vind ik erg leuk.

    1. Heel leuk om te horen, Hans. We blijven er voorlopig ook mee doorgaan en dat heeft er vooral mee te maken dat we niet meer alleen maar bezig willen zijn met beeldhouwen, maar ook de tijd willen nemen om te genieten.

    1. Nou meiden, we vinden het ook heel erg leuk om te doen. Hoewel ik de blogs schrijf, gaat er geen één uit zonder dat ik zeker weet dat Aart het ermee eens is. Aart is bij alles wat er gebeurt ook volop betrokken. We doen het dus echt samen en het is heel leuk om te horen dat jullie het waarderen. Dikke kus voor allebei van allebei.

Reacties zijn gesloten.