Categoriearchief: Natuur

Beschrijvingen van de flora en fauna in onze omgeving.

Slangen

Vandaag liep Aart naar beneden om de zwembadpomp aan te zetten en ineens hoorde ik: ‘Lieverd, kom eens en neem de camera mee’. Op zo’n moment weet je meteen dat er iets bijzonders is, in dit geval een slang. Maar natuurlijk ben ik – zoals meestal – te laat. De slang is in een heel klein gaatje in de tuinmuur gekropen, waardoor wij ons voor de zoveelste keer afvragen hoe het überhaupt mogelijk is dat zo’n dier daarin past. Hij blijkt dus in het zonnetje op de rand van de pompbak gelegen te hebben en Aart was daar zelfs al even bezig voor hij door had dat hij er lag. Volgens Aart een dun exemplaar van toch ongeveer een meter lang. Ik heb een poosje gewacht met de camera in de aanslag en na een poosje kwam hij inderdaad weer naar buiten kijken, zag mij waarschijnlijk en besloot toen om voorlopig maar op zijn schuilplaats te blijven. Gelukkig heb ik toch een foto van zijn kopje kunnen maken.

 

 

 

 

Dit was niet mijn eerste ervaring met slangen. De allereerste keer was ik met de slijptol aan het beeldhouwen op de werkplaats in Catral. Mijn werkplek stond op een halve meter afstand van het schuurtje en ineens zie ik een slang over de grond langs de schuur glijden. Aan de reactie te zien zag hij mij op hetzelfde moment dat ik hem zag. Ik heb heel rustig de machine uitgezet en ben Aart gaan halen, die hem daarna over de omheining gezet heeft. Hoewel ik in Nederland al de rillingen kreeg als ik een slang op TV zag, weet ik nog dat ik op dat moment de slang alleen maar geweldig mooi vond.

De tweede keer was spannender. Ik stond aan de poort Aart uit te zwaaien die naar zijn werk ging, toen ik aan de reactie van Storm zag dat er iets bijzonders was. Inderdaad, er lag een slang op zo’n 3 meter afstand vanaf de voordeur op het terras. Gelukkig kon ik Martina en Storm naar binnen lokken en heb een bezem gepakt om hem weg te jagen. In eerste instantie kroop hij onder een zelfopblazend dun luchtbed die de honden gebruikten. Ik weet nog dat het me enorm verbaasde dat je niet eens zag dat hij eronder lag, opgerold en wel. Hup, bezemsteel eronder, luchtbed weg en de slang gleed door tot door de omheining. Ik heb toen, helemaal hyper, nog een stukje op Facebook gezet om over mijn heldhaftig gedrag te vertellen, haha. Maar oh jee, nog geen 20 minuten later herhaalde de situatie zich. Weer een slang, honden naar binnen, onder het luchtbed, bezemsteel eronder en verder naar de omheining. In eerste instantie dacht ik dat de eerste slang teruggekomen was, maar deze was dikker, een stuk korter en een beetje eigenwijzer. Waarschijnlijk het mannetje dus. Toen was ik het zat en heb Aart gebeld om te vragen of hij terug naar huis kwam. Ik zie nog zijn verbaasde gezicht toen hij hoorde dat ik ze zelf weggejaagd had. Maar ja, ik was vooral bang dat de honden gebeten zouden worden en dan blijk je toch meer te durven dan wanneer het alleen om jezelf gaat.

De derde keer was het spannendst. We hadden buiten gegeten en ik liep met mijn handen vol vaat naar binnen. Ik wilde net het korte trapje bij de achterdeur opstappen, toen ik een slang onderaan het trapje zag liggen. Opgerold, maar met zijn kopje omhoog, klaar om te bijten als ik op hem dreigde te trappen (zou ik ook gedaan hebben als ik hem was). Toen mijn voet in de lucht bleef hangen, gleed hij weg verder de tuin in.

Dus nee, ik ben niet meer bang voor slangen. Oké, ik wil ze niet in huis of in mijn bed, maar ik weet inmiddels wel dat de slangen hier absoluut niet agressief zijn en zelf wegvluchten als ze de kans krijgen. En bovenal, ze zijn gewoon ontzettend mooi!

Salto del Usero

De Salto del Usero in Bullas, Murcia.

Aart is jarig en wat geef je nu aan een man die nooit iets wil en naar eigen zeggen alles al heeft? Gelukkig kom ik op een idee; picknicken! Dit hebben we nog nooit gedaan. Maar waar? Ook dat antwoord is snel gevonden; de Salto del Usero. We zijn er nog niet geweest, het staat al wel op de planning en schijnt één van de mooiste locaties van Bullas te zijn. Nu even heel goed nadenken over hoe ik dat aan ga pakken, want het hele gebeuren moet wel een verrassing blijven.

 

 

De middag ervoor pak ik stiekem een tafelkleed, bestek, boter en jam en nog een paar dingetjes in een koeltas. De volgende ochtend zet ik die koeltas al vroeg in de Suuz, met een paar vuilniszakken er bovenop, zodat Aart die tas niet meteen ziet. We moeten hier namelijk de vuilnis zelf wegbrengen naar een verzamelplaats met containers en deze plek ligt precies op de route naar de Salto del Usero. Tot zover weet Aart alleen dat ik een verrassing voor hem heb en dat we niet thuis ontbijten.

 

 

We gaan op pad en ik rij. Als we bij de vuilcontainers komen laden we de zakken uit en zeg ik Aart dat hij even moet wachten. Er zit daar namelijk een bakkertje heel dichtbij, waar ik stokbrood en nog meer lekkers ga kopen. Je had het verbaasde gezicht van Aart moeten zien, hahaha. Ik kom terug met mijn boodschappen en we rijden verder. Pas als ik een afslag pak die overduidelijk naar de Salto del Usero gaat, vertel ik wat we gaan doen. Hij is ontzettend blij verrast en vanaf dat punt wordt het dus een verrassing voor ons beiden, omdat geen van ons twee de verdere route kent.

 

 

We weten al dat we aan de rand van Bullas de auto moeten parkeren en dat het vrij ver lopen is naar de Salto zelf. Dat valt inderdaad tegen, het is zeker 3 kilometer. Wel een hele mooie wandeling trouwens en het wordt steeds mooier naarmate we dichterbij komen. Pas als we bij de ingang zijn, zien we dat ook daar een aantal parkeerplaatsen zijn, al is ons niet duidelijk of het alleen betaald parkeren is, of met een tijdslimiet of andere regels. Om jullie verder een verhaal te besparen dat alleen maar bestaat uit fantastisch, geweldig, vreselijk mooi en nog meer hysterie; ga kijken! Het is zo vreselijk de moeite waard. Bekijk in ieder geval de foto’s en meer inhoudelijke informatie kun je ook vinden op de engelstalige site https://murciatoday.com/the-salto-del-usero-in-bullas_30744-a.html.