Categoriearchief: Natuur

Beschrijvingen van de flora en fauna in onze omgeving.

Wandelen

Wandelen met Aart en Baríz.

Bullas is een heel geliefde vakantiebestemming voor Spanjaarden. Onze B&B wordt voor minimaal 90% gereserveerd door Spaanse gasten, afkomstig uit het hele land.  Nu vinden wij dat Spanje ongelofelijk veel mooie streken kent. Daarom zijn we altijd weer extra verrast als we de blije gezichten zien van de gasten die bij ons aankomen. Hoe toch ook zij echt onder de indruk zijn van de prachtige omgeving en geweldige uitzichten.

 

Wat maakt Bullas dan zo speciaal?

 

Zeg tegen een Spanjaard “Bullas”, dan zegt de Spanjaard als eerste “heerlijk eten en fantastische wijnen”. En eerlijk is eerlijk, dit zijn heel belangrijke aspecten voor een fijne vakantie. Daarnaast trekt deze streek vooral veel mountainbikers en wandelaars. Hier zijn ontelbaar veel wandel- en fietsroutes in kaart gebracht. Het landschap is één grote variatie van bergen, bossen, fruittuinen, ramblas en ravijnen. Dit berggebied loopt vanaf hier over in de Sierra de Cazorla en de Sierra de Segura. Je kunt hier dus uren rondrijden of wandelen, zonder ook maar iemand tegen te komen.

 

Daarnaast kun je hier heel veel wild spotten. Herten, reeën, steenbokken, wilde zwijnen, vossen, dassen. Deze lopen vooral ´s nachts allemaal letterlijk rond ons huis. En overdag zie je heel veel vogels, waaronder diverse roofvogels en zelfs steenarenden. Voeg daar nog een enorme variëteit aan wilde bloemen en planten aan toe en je waant je in het paradijs. Tenminste, als je – net als wij – enorm van de natuur, dieren, rust en stilte houdt.

 

 

 

Waarom wandelen met Aart en Baríz?

 

Aart gaat iedere ochtend, voor het ontbijt, een lange wandeling met onze Labrador/Galgomix Baríz maken. Dit zijn wandelingen van zo´n 1,5 uur, waarbij Baríz de route bepaalt. Rugzak met drinken mee en gaan. Stel je hier geen wandelingen over keurig gebaande paden bij voor. Want Baríz gaat dwars over de bergen en door struiken en diepe ravijnen. Maar hij brengt je wel naar de allermooiste plekken en heel vaak ook naar wild. Gelukkig is hij op geen enkele manier agressief naar deze dieren. Hij zoekt ze op en als hij ze gevonden heeft, blijft hij op een afstandje heel gebiologeerd naar ze staan kijken.  Dit zijn dus geweldige momenten om foto´s en/of video´s te maken. Daarom denken wij dat het voor onze gasten heel leuk is om mee te gaan met deze wandelingen. En natuurlijk houdt Aart dan rekening met jullie wensen en wandelervaring.

 

 

 

Wandelen is hier het hele jaar door mogelijk. Zelfs in de zomermaanden. Omdat ons huis op 700 meter hoogte staat, koelt het ´s zomers in de nachten lekker af en is een wandeling in de vroege ochtend nog prima te doen. Zeker als je ook nog in het bosgebied blijft. Wil jij liever wat later op de dag een wandeling maken, dan kan dat natuurlijk ook. Op eigen houtje, in het gezelschap van Aart of met een gids van de wandelgroep uit Bullas. Wat jij wilt.

Wilde zwijnen en steenbokken, Baríz weet ze te vinden.

´s Ochtends, na het ontbijt, gaan Aart en Baríz samen de bergen in en de afspraak is dat Baríz mag bepalen waar ze naartoe gaan. In de praktijk betekent dit dat de gebaande paden niet interessant zijn en dat er heel veel klim- en klauterwerk bij komt kijken. Dit past precies in Aart´s straatje, want ik vergelijk Aart al jaren met een berggeit, zo gemakkelijk als hij met zijn lange stelten de bergen over gaat. ´s Avonds na het eten gaan we met z´n drieën, wel onder de voorwaarde dat de heren het dan wat beschaafder houden. Een beetje klimmen en klauteren is geen probleem, maar niet al te gek. Ook bepalen Aart en ik dan de route en het is verbazend hoe snel Baríz dit door heeft en zich er ook helemaal op aanpast.

 

 

Baríz is een echte jachthond.

In de bergen en bossen is meteen overduidelijk dat Baríz een echte jachthond is. Hij ruikt, ziet en hoort alles. Zo heeft hij deze week Aart meegenomen door de struiken, tot ze een groep wilde zwijnen zagen. Heel jammer dat Aart geen fotocamera bij zich had om dit bijzondere moment vast te leggen. Gistermiddag werden we verrast door een kudde van minstens 25 steenbokken, die ineens vanuit het bos een amandelveld op liepen. Prachtig en heel indrukwekkend om te zien, maar natuurlijk ook nu weer geen camera. Dit gaan we dus voortaan anders doen. Dat Baríz door zijn fanatisme ook zijn eigen grenzen kan overschrijden, werd deze week heel duidelijk. Hij is toen zo hoog de rotsen op geklommen dat hij er niet meer af durfde. Heel zachtjes piepen, tegen Aart aan kruipen. Maar natuurlijk heeft zijn grote vriend hem naar beneden geholpen en na 10 meter is meneer al vergeten wat er is gebeurd en gaat hij weer vrolijk verder.

 

 

Loslopen is geen optie.

We zijn er inmiddels wel van overtuigd dat we Baríz hier niet los kunnen laten lopen. Want hoewel we zeker weten dat hij het wild niets zal doen, hebben we grote twijfels of dit andersom ook het geval is. Gezien het grote formaat van de zwijnen en de steenbokken nemen we maar geen enkel risico.

Abrikozenoogst

De abrikozenoogst is in volle gang.

Er komen al een paar dagen auto´s met aanhangers voorbij, vol met kratten met oranje fruit. Vorige jaar hebben we door de drukte diverse oogsten niet gevolgd en dat gaat ons dit jaar niet nog eens gebeuren. Dus tijd om in de auto te stappen om te kijken wat er in onze omgeving gaande is. Het duurt niet lang voordat we de eerste fruittuin zien, waar diverse auto´s geparkeerd staan en kratten in lange rijen zijn opgesteld. We rijden nog een stukje door in een gebied dat we sowieso al waanzinnig mooi vinden. Dan zien we een kleine groep Spanjaarden die ook fruit aan het oogsten zijn. We parkeren de auto langs de weg en lopen naar de mannen toe.

 

 

We worden begroet met uitgestoken hand en ik (Anke) met kusjes op beide wangen. Alsof ze ons al heel lang kennen, wat beslist niet het geval is. Als we uitleggen wie we zijn en dat we een blog over hun werk op onze website willen zetten, reageren ze heel positief. De vruchten die ze plukken blijken abrikozen te zijn. Deze worden dit jaar geoogst door een groot vangnet rond de boom te leggen en voorzichtig met stokken op de takken te slaan. Hierdoor vallen de abrikozen uit de boom en kunnen ze door het net samen te vouwen gemakkelijk in de kratten worden gedaan. Andere jaren worden ze met de hand geplukt, maar omdat ze dit jaar maar heel weinig aan de abrikozen kunnen verdienen, wordt het nu op deze manier gedaan. De abrikozen worden deels op de markten aangeboden en voor de rest gaan ze naar de fabriek. € 0,20 per kilo abrikozen, dat zijn toch geen bedragen meer. Zeker niet als je weet hoeveel tijd ze het hele jaar door op het land doorbrengen.

 

 

De mannen vertellen dat ze op dit terrein klaar zijn en doorgaan naar het volgende. Ze nodigen ons uit om met ze mee te gaan en natuurlijk doen we dat. Bij het volgende veld is het een heel kleurrijk gebeuren, met nog volop bomen die vruchten dragen. Een prachtige locatie die zich uitstekend leent voor meer foto´s en video´s. Terwijl ik hier mee bezig ben, blijft Aart in gesprek met een drietal mannen. Ze vertellen hem allerlei wetenswaardigheden over deze omgeving. En dan gaan ze kruiden voor ons plukken, waarvan ze vertellen dat we er thee van moeten zetten. Omdat we daar heel sterk van zullen worden. Het wordt misschien eentonig om te melden, maar ook hier sluiten we weer af met de gedachte; wat een lieve mensen!

 

wandelen

Wandelen in de bergen rond Bullas.

Ons wandelenhuis staat midden tussen de bergen, op ruim 4 kilometer van de plaats Bullas in de provincie Murcia. Dit is een perfecte uitvalsbasis voor mensen die van wandelen houden. We zijn zelf nog steeds verrast dat je binnen 2 minuten nadat je onze poort uitloopt, in een gebied komt waar geen huis meer te bekennen is. Hier zie je alleen nog de bergen, dennenbossen en ramblas, afgewisseld met prachtige vergezichten over de fruittuinen in de dalen. Dit gebied is zo enorm uitgestrekt dat je er zelfs uren rond kunt rijden met de auto, zonder dat je ook maar iemand tegenkomt. In het weekend kun je nog een incidentele mountainbiker of crossmotor treffen, maar door de week is deze hele omgeving voor jou alleen.

 

 

 

 

wandelenWij hebben gisteren een ruim 3 uur durende wandeling gemaakt in het gebied rond ons huis. Niet stevig doorgelopen, maar op ons gemakje gewandeld en genoten van alles wat op ons pad kwam. Rugzakje en de fotocamera mee en zeker ook de coördinaten van ons huis, vastgelegd in de GPS. Want de kans dat je verdwaald, zelfs zo dicht bij huis, is levensgroot aanwezig. Je volgt een pad dat de goede kant op lijkt te lopen, maar gaandeweg kronkelt het zich in een totaal andere richting. Maar eigenlijk maakt het allemaal niks uit, want je loopt en je geniet.

 

 

 

 

wandelenOnderweg valt als eerste op hoe breed en vlak de wegen zijn. Die zijn ook met een normale personenauto prima te doen. Natuurlijk kun je ook voor kleine paadjes kiezen, zoals wij gedaan hebben, maar die zijn ook prima te vermijden. Tijdens de wandeling voel je de rust over je heen komen. De complete stilte, het gefluit van de vogels en het geluid van de wind. Meer hoor je hier niet. Iedere bocht maakt je nieuwsgierig naar wat je daarachter weer aan zult treffen, want het gebied is heel gevarieerd. Er zijn bossen, maar ook onverwachte vergezichten over de valleien met de fruittuinen. Er is een enorme variatie in planten, struiken, kruiden, grassen en op dit moment vooral heel veel bloemen. Je kijkt echt je ogen uit.

 

 

 

 

winter

Winter in Bullas, Murcia.

winterOok in Spanje wintert het wel degelijk, van het noorden tot het zuiden. Er zijn makelaars die hun klanten vertellen dat verwarming in huis niet nodig is. Nou, vergeet het maar. Er zijn mensen die me verteld hebben dat ze zo’n man geloofden en vervolgens op koude winterdagen de hele dag in bed bleven, omdat het anders niet te harden was. Vergeet ook niet dat de huizen hier niet tot nauwelijks geïsoleerd zijn, dus zonder verwarming is het dan binnen bijna net zo koud als buiten.

 

 

 

 

 

winterWinter in Spanje.

Gelukkig telt dit meestal alleen voor de nachten. Want over het algemeen is het zo dat je overdag rond 10.00 uur naar buiten gaat om lekker bij te warmen in het zonnetje. Dit is namelijk wel een wezenlijk verschil met Nederland. Hier geeft de zon het hele jaar door echte warmte af. Zo heb ik ook in januari in de bikini liggen zonnen op het terras en weet Aart nog dat hij tijdens de Kerstdagen nog gezwommen heeft. Terwijl er een paar dagen daarna een dik pak sneeuw in de bergen van Hondon lag en het vreselijk koud was. Wat dat betreft is dus alles mogelijk. Maar vrij standaard is dat je overdag tussen 10.00 en 16.00 uur het liefst buiten bent en dat daarna de verwarming in huis aan gaat. Maar ook hier zijn uitzonderingen, dagen dat het regent of dagen dat de zon zich niet laat zien. Dan ben je maar wat blij met iedere vorm van verwarming die je de hele dag door kunt gebruiken. Het zijn er niet veel, maar toch …..

 

 

winterDeze winter in Bullas.

Bullas ligt een behoorlijk stuk van de kust en bovendien ook een stuk hoger door de bergen dan Catral, waar we eerst gewoond hebben. Daarom houden we ook rekening met fors koudere winters. Zo weten we dat hier vorig jaar in januari 4 dagen lang een dik pak sneeuw gelegen heeft. Als je Bullas Googled op Google Afbeeldingen of op Youtube, dan vind je hier volop foto’s en video’s van. Want de inwoners zijn er maar wat trots op, ondanks hun afkeer van de kou.

 

 

 

 

winterIs de lente nu in zicht?

Deze winter valt het tot nu toe toch best mee. We hebben een volle week met nachtvorst gehad, die echt niet leuk was. Dit gold trouwens voor het overgrote deel van heel Spanje. We hebben heel veel dagen heerlijk in de zon zitten genieten en alleen ’s avonds de openhaard hoeven gebruiken en al met al heeft het maar een paar dagen geregend. Volgens velen heeft het veel te weinig geregend, maar ja, wij houden er absoluut niet van. Gisteren is het aan het eind van de middag gaan regenen en dit is de hele nacht doorgegaan. Maar toen ik vanochtend de raamluiken opendeed zag ik tot mijn stomme verbazing sneeuw. Sneeuw op de toppen van de omliggende bergen. Niet veel, maar toch. En dat terwijl volgens de weersverwachting de komende week de temperatuur op gaat lopen tot 20 graden. 20 graden in de schaduw, wel te verstaan. Dus tel daar in het zonnetje nog maar flink wat graden bij op. Zou de winter hiermee voorbij zijn? Wij hopen het, want – eerlijk is eerlijk – wij houden toch vooral van het warme of hete Spanje.

Openhaard hout

Je eigen openhaard hout zagen in het bos is toegestaan.

Openhaard houtAart gaat de laatste tijd regelmatig met zijn kettingzaag de bebosde bergen in om openhaard hout te halen. We gingen er al vanuit dat dit geen probleem zou zijn en vandaag is dat bevestigd. Vanochtend is hij namelijk aangesproken door 2 agenten van de Guardia Civil Forestales, die hem betrapten bij zijn werkzaamheden. Met hun heeft hij een heel uitvoerig en fijn gesprek gehad.

 

 

 

 

 

Openhaard houtJa, zelf openhaard hout zagen mag.

Natuurlijk vraagt Aart meteen of het wel is toegestaan en hij krijgt als antwoord dat het geen probleem is, zolang het beperkt blijft tot een aantal personen en niet heel Murcia het doet. Bovendien hebben ze meteen gezien dat hij alleen dode bomen neemt. Als ze hem vertellen dat hij ook de omgewaaide, maar nog wel levende bomen mag zagen, antwoord Aart dat dit weinig nut heeft omdat ze dan nog een jaar in onze tuin moeten liggen om te drogen. De agenten wijzen hem zelfs nog een plek aan waar nog veel meer bomen liggen die gezaagd en meegenomen kunnen worden. Wel waarschuwen de mannen Aart  om niet ’s avonds het bos in te gaan, met het oog op de jagers die hier in deze periode actief zijn. Dit doet hij sowieso nooit en hij gaat ook niet in het weekend, omdat er dan ook wandelaars, mountainbikers en/of crossmotoren zijn. Ondanks dat we eigenlijk wel wisten dat dit niet tot problemen zou leiden, is het toch fijn dat het nu bevestigd is.

 

 

Openhaard houtNu ik jullie toch spreek.

Nu Aart ze toch spreekt, stelt hij ze meteen de vragen die we al langer willen stellen. Nee, er zijn hier geen boswachters met wie we eens mee kunnen lopen om wild te spotten. Deze 2 mannen zijn de enigen die dit gebied controleren en bewaken. Hun werkgebied strekt van Bullas tot ver na Caravaca en inmiddels hebben we een klein beetje een idee hoe enorm uitgestrekt dit is. Volgens de agenten zelf is het hierdoor eigenlijk ook onmogelijk om dit hele gebied goed te controleren. Daarom is het voor hun ook zinloos om lopend te patrouilleren en gebeurt alles vanuit de auto. Maar ze hebben vanochtend al wel wilde zwijnen en vossen gezien.

 

 

 

Openhaard houtWij weten al waar jullie wonen.

Verder zijn ze ook niet in het bezit van kaarten of zelfs maar van een GPS. De brandweer heeft dit allemaal wel, maar voor hun werk is er op dit moment niet meer budget beschikbaar. Ook vindt er nu eigenlijk te weinig onderhoud aan de bossen plaats. Blijft er teveel dood hout liggen, wat een extra risico vormt bij bosbranden. De mannen weten wel precies waar wij wonen en kennen ons huis (weer een teken dat de politie hier echt alles weet). En ze vinden onze Suzuki’s super om in deze omgeving rond te rijden. We zullen ze ongetwijfeld nog regelmatig tegenkomen tijdens onze ritten en dan is het een groot voordeel dat we elkaar nu ook kennen.

Rit eigen berg

Een prachtige rit op onze eigen berg.

Rit eigen bergIedere keer als wij hier rondrijden in de omgeving, al is het alleen maar naar Bullas, worden we geraakt door de prachtige natuur. Je blijft om je heen kijken en je geniet. In dit soort situaties nemen we het pad vanaf ons huis naar beneden.

 

 

 

 

 

Rit eigen bergMaar als we de poort uitrijden en één van de twee paden naar boven nemen, zijn we binnen 2 minuten in een totaal andere wereld. Je kunt hier uren rondrijden in een steeds wisselend landschap en je komt helemaal niemand tegen. Je rijdt door bossen, langs valleien met fruittuinen, ziet diepe rambla’s en prachtige verlaten finca’s. Het hooggebergte herken je vooral door de goudgele graanvelden.

 

 

 

 

Rit eigen bergWat ons bij de eerste ritten vooral verrast heeft, is de enorme uitgestrektheid van het gebied. Het is zo immens groot, er komt geen einde aan. En wat ook opvallend is, is de goede kwaliteit van de wegen in de bergen. Die zijn met een normale personenauto prima te doen. Wat jammer blijft is dat we nog steeds niet in staat zijn om de dieptes van het gebied goed op foto’s vast te leggen. Dus neem maar van ons aan dat het hier nog mooier is dan de foto’s weergeven.

 

 

 

 

Rit eigen berg Rit eigen berg Rit eigen berg Rit eigen berg Rit eigen berg Rit eigen berg

Olijven plukken

Olijven plukken, voor de allereerste keer.

Olijven plukkenIn onze tuin staan staan 4 grote, hele oude olijfbomen, 6 middelgrote en nog een aantal  jongere boompjes. Dus hebben we rond deze tijd olijven die geplukt moeten worden. Dat hebben we nog nooit gedaan en we worden niet gehinderd door enige kennis van zaken. Maar we hebben heel goed opgelet bij de amandeloogst, dus we weten hoe het moet.

 

 

 

 

 

Olijven plukkenBij de amandelen werkt het als volgt. Je neemt een grote groene doek, die je onder de boom uitspreid. Dan pak je een stok en slaat zachtjes op de boom en dan vallen alle amandelen op het doek, je raapt ze samen en voila. Bij de oudere, sterke bomen werkt het nog leuker. Dan komt er een tractor met een groot gevaarte erachter. Dat ‘gevaarte’ blijkt een soort hele grote paraplu op zijn kop te zijn, die rond de boom wordt gevouwen. Dan schudt de machine een fractie van een seconde en alle amandelen vallen in het scherm. Makkelijk zat, een kind kan de was doen. Bij de olijven werkt het beslist op dezelfde manier.

 

 

 

 

Olijven plukkenDus niet! Wij kopen een groot groen doek, spreiden het onder de boom uit en leggen de naden goed op elkaar zodat er niets tussenuit kan rollen. Dan slaan we met een stok zachtjes in de boom. Niks. We slaan een beetje harder, nog niks. Nog wat harder, noppes. We kijken elkaar aan en komen tot de conclusie dat het dus stomweg plukken wordt. Gelukkig vinden we dat ook heel leuk om te doen, het werkt heerlijk rustgevend. Bovendien zijn de arbeidsomstandigheden ook niet verkeerd, zo lekker in het zonnetje.

 

 

 

 

 

Olijven plukkenWe weten ook dat we olijfolie krijgen als we de olijven inleveren. Volgens de buurman moeten we daarvoor naar de coöperatie in Bullas. Maar als we daar gaan kijken, blijkt het alleen voor de boeren te zijn. Particulieren moeten naar Cehegin. Als we dat bedrijf vinden, blijkt het nog ver achter Cehegin, bijna in Caravaca te zijn. Op een afstand van ruim 20 kilometer van ons huis. Omdat we daar toch diverse keren naartoe zullen moeten, omdat de olijven bepaald niet tegelijkertijd rijp zijn, hebben we daar niet zoveel zin in. Gelukkig heeft huisbaas Manolo een oplossing. Manolo heeft zelf hectares vol olijfbomen en hij stelt voor dat wij onze olijven bij hem afleveren. Dan zorgt hij wel dat wij olijfolie krijgen. Prima oplossing en wij hebben onze eerste grote 5 literfles eerste kwaliteit olijfolie al verdiend. Morgen gaat de tweede lading naar hem toe en de komende weken zullen we nog steeds minstens een dag in de week bezig zijn om de rijpe olijven nog te plukken. Maar leuk is het, ons boerenbestaan op de berg.

 

 

 

Stuwmeer Canara

Een magische verrassing tijdens een rit, in Canara.

Canara
Canara

We willen naar Cehegin om koffie te halen bij de Mercadona en om te zoeken waar de olijven naartoe moeten die we volgende week gaan oogsten. Omdat we geen zin in de snelweg hebben, pakken we de route door El Chaparal die we zo mooi vinden. Na El Chaparal pakken we een voor ons onbekende weg die in ieder geval de goede richting op lijkt te gaan. Maar die weg slingert zo dat we op een gegeven moment bij benadering niet meer weten waar we zitten. Dat geeft niks, genoeg benzine in de tank, met niemand een afspraak en de tijd aan onszelf. We zien wel waar we uitkomen, de natuur is ook hier in ieder geval weer geweldig. Heel bergachtig en bosrijk, afgewisseld met fruittuinen, maar ook net weer anders dan bij ons.

 

 

 

 

Stuwmeer Canara
Stuwmeer Canara

Geen idee waar we zijn.

Op een gegeven moment rijden we echt weer door de hoogvlakte. Je herkent het door de graanvelden, afgewisseld door de bergtoppen die als een soort gigantische molshopen de kop opsteken. Het lijkt erg op het gebied bij Calasparra, waar we een keer geweest zijn, maar we hebben nog steeds geen idee. We passeren het dorpje Cañada, nooit van gehoord. Dan komt het piepkleine dorpje Canara. We rijden er door de smalle straatjes, waar werkelijk geen mens te zien is. Het straatje wordt nog smaller en eindigt ineens net over de bergtop. Er is nog net genoeg ruimte om te keren en we maken juist aanstalten om dat te doen, als we om ons heen kijken.

 

 

 

Stuwmeer Canara
Stuwmeer Canara

En dan een gigantische verrassing in het piepkleine dorpje Canara.

Tot onze stomme verbazing zien we een meer. Een meer, hier in het hooggebergte? De laatste plek waar je zoiets verwacht? Het blijkt een stuwmeer te zijn en wat voor één. We popelen om naar beneden te lopen om dit van dichtbij te zien en wat is dát de moeite waard. Het is prachtig! Geweldig! Fantastisch! Het heeft bijna iets magisch en ik schiet er een beetje van vol. Wat is het toch heerlijk om af en toe te verdwalen, want als je naar iets dergelijks op zoek gaat, zul je het waarschijnlijk nooit vinden.

 

 

 

 

Stuwmeer Canara Stuwmeer Canara Stuwmeer Canara

 

Rit Coy

Een fantastische autorit die ons uiteindelijk naar de plaats Coy brengt.

De rit richting Coy.

 

Op onze eerste vakantiedag stappen we in de auto om het gebied achter de Salto del Usero te gaan ontdekken. Een omgeving die al langer op ons verlanglijstje staat, omdat hij heel bergachtig en groen is met heel veel ramblas. Het valt ons meteen op hoeveel meer de herfst hier zijn intrede doet, in vergelijking met de provincie Alicante, waar maar een enkele boom zijn bladeren laat verkleuren en verliest. Vooral de druivenranken storten meteen in, nadat de druiven geplukt zijn. De bladeren kleuren van prachtig geelgoud naar dieprood. Binnenkort zullen alleen de stammen overblijven, maar we denken dat ze dan nog steeds heel mooi zijn door hun grillige vormen. In ieder geval ziet de natuur er op dit moment heel anders uit dan een paar weken geleden en dat is verrassend om te zien.

 

 

We laten de Salto achter ons, rijden verder en kijken onze ogen uit. Kijk maar naar de foto’s, want het laat zich niet omschrijven. Wel zijn er nog 2 details die ineens uit het niets opdoemen; een hele oude grenspaal van de gemeente Mula en een torenhoog religieus beeld. We zijn hier gestopt en zijn gaan kijken, maar begrijpen nog steeds niet waarom het op deze plek staat. Het vreemde is namelijk dat er kilometers ver in de hele omtrek zelfs geen verlaten finca te bekennen is. Maar mooi en indrukwekkend is het wel.

 

 

Dan komen we terecht in de plaats Coy, lees hiervoor het blog: Coy, een heel bijzonder bergdorp.

 

De rit vanaf Coy.

 

Op de terugweg rijden we over een bergtop en als we op het hoogste punt zijn zien we ineens een landschap dat we nog niet eerder gezien hebben. Het doet bijna denken aan een maanlandschap, maar dan wel een prachtig maanlandschap. Natuurlijk stoppen we hier even om alles op ons in te laten werken en foto’s te maken.

Als we weer thuis zijn zitten we nog lang na te genieten van deze geweldige dag. We hebben weer prachtige dingen gezien en ontzettend leuke mensen leren kennen. Wat kan het leven toch mooi zijn.