Categoriearchief: Bij ons thuis

Algemene zaken die in en rond ons huis gebeuren.

Wat hebben wij toch een heerlijk leven.

Al vanaf het begin van de Coronacrisis is er bij ons één gevoel dat overheerst. Een enorm gevoel van dankbaarheid. Want vanaf december 2019 ontvangt Aart een deel van zijn AOW en dit maakt dat wij niet meer afhankelijk zijn van extra inkomsten. Mits wij beiden gezond blijven, gaat deze lockdown ons dus niet nekken en dat voelt fantastisch. Maar daar blijft het niet bij. Wij hebben jarenlang geprobeerd extra inkomsten te genereren met het beeldhouwen. Dat dit lang niet werkte was puur onze eigen schuld. Want als je heel hard werkt, zonder noemenswaardig aan promotie te doen, is er niemand die weet dat je best leuke beelden maakt.

 

Voor ons is alles veranderd sinds onze verhuizing naar Bullas. Nooit eerder hebben wij in zo´n prachtig huis gewoond, in zo´n geweldige omgeving. Nooit eerder hebben we ons ergens zo thuis gevoeld, tussen zulke lieve mensen, als hier in Bullas. We weten dan ook zeker dat we hier definitief blijven. Ondanks dat we beslist geen luxe B&B hebben, hebben we vorig jaar ons eerste jaar toch afgesloten met een 9,4 van Booking.com. Dat houdt je met beide benen op de grond, als je de neiging hebt om steeds maar te blijven investeren in verbeteringen of verfraaiingen. Omdat uit dit cijfer blijkt dat mensen geen luxe nodig hebben om optimaal te genieten van een bezoek aan ons. Met een bescheiden tarief blijven wij toegankelijk voor mensen met een bescheiden inkomen. En als onze gasten genieten, genieten wij volop met hun mee. Dus houden we alles zoals het is.

 

Daarnaast is met het ontvangen van gasten, het bijhouden van deze website en door Facebook de interesse in onze beelden en onze workshops enorm gegroeid. Dus blijkt op deze geweldige plek alles ineens samen te vallen. Want beeldhouwen blijft toch onze allergrootste passie. Dat merkte ik vooral toen ik tijdens onze laatste workshop in november steeds de neiging had om de machines uit de handen van de cursisten te trekken. Met een gevoel van, laat mij nu even, haha. Gelukkig waren wij vrij meteen daarna in staat om weer grote blokken marmer te bestellen en konden we weer volop aan de slag. Heerlijk!

 

Voor ons is deze periode van de lockdown vooral een periode van bezinning. Hoe zouden wij het allerliefst door willen gaan? Wat hebben wij nog aan wensen? En weet je tot welke conclusie wij komen? Wij willen het allerliefst beeldhouwen en workshops geven. Maar daarnaast willen wij ook gasten blijven ontvangen. Dus het leven wat wij het allerliefst willen is het leven dat wij nu hebben. Niet meer en niet minder. Hoe mooi is dat?

 

Deze crisis gaat echt een keer voorbij en wij hebben zo´n zin in de toekomst. Want wij hebben echt een heerlijk leven. Lieve mensen, blijf gezond.

 

P.S. de bijgevoegde foto is gemaakt door Freddy de Mesmaeker. Waarvoor nogmaals dank.

2019 was een heerlijk jaar, vooral dankzij fantastische vrienden.

2019 was voor ons een geweldig jaar. Een jaar waarin wij een omslag hebben kunnen maken en we beseffen heel goed dat dit vooral mogelijk was door de hulp van diverse fantastische vrienden.

 

Terugkijkend op 2019 zien we een jaar waarin we iedere keer geraakt worden door de betrokkenheid van lieve mensen om ons heen. Mensen die op een heel cruciaal moment een beeld kopen, waardoor we de tijd krijgen om de basis te leggen voor de rest van onze plannen. Vrienden die een workshop beeldhouwen reserveren en zelf extra cursisten werven. Zodat wij de investeringen kunnen doen die nodig zijn om de gastenkamers completer te maken.

 

Vrienden die ons hun meubels aanbieden, als ze zelf nieuwe kopen. Een heerlijke hoekbank en fauteuil, die er nog prachtig uitzien, waardoor onze woonkamer een complete metamorfose ondergaat. Vrienden die meteen aan ons denken als ze horen dat er een zo goed als nieuwe boxspring te koop komt, als buren gaan verbouwen. Vrienden waar we altijd met onze vragen terecht kunnen, als het om administratieve zaken gaat. Ook zaken die het makkelijkst vanuit Nederland geregeld kunnen worden.

 

Dit jaar heeft voor ons vooral in het teken van opbouwen gestaan. Jullie hebben geen idee hoe vaak we elkaar vol ongeloof hebben aangekeken, omdat het één grote opeenstapeling van positieve dingen was. Eindelijk, na toch een aantal moeilijke jaren. Met als dieptepunt 2018, het jaar dat volledig in het teken stond van de ziekte en het overlijden van Sarabi en Simba. In 2019 is alles samen gekomen. De aanwezigheid van onze allerliefste Baríz, de start van de B&B en een groeiende interesse in onze beelden en workshops.

 

In 2019 hebben we mogen ervaren hoe leuk het is om gasten te kunnen ontvangen. Gasten te zien genieten van de prachtige omgeving en de uitzichten. Contacten opgebouwd die voelen als vriendschap of familie. We hebben opnieuw mogen ervaren hoe leuk het is om workshops te geven. We hebben prachtige beelden zien ontstaan en diverse cursisten helemaal bevangen zien worden van het beeldhouwvirus.

 

Wij kijken reikhalzend uit naar 2020, omdat we nu zeker weten dat we op de goede weg zijn. Maar al die tijd is er doorlopend het besef, dat dit alles veel moeilijker was geweest zonder de hulp van al die lieve mensen om ons heen.  Dus lieverds, BEDANKT, BEDANKT, BEDANKT!!!!

Zo, daar zijn we weer.

Het is maanden stil geweest vanaf onze kant. Op Facebook, maar zeker ook op onze website. Gebeurde er niks dan? Integendeel, er moest zoveel gebeuren dat we prioriteiten hebben moeten stellen. We hebben o.a. de gastenkamers verder gedecoreerd en de ramen geschilderd. Onze eigen woonruimtes en het terrein onder handen genomen. Ons aangemeld bij Booking.com, bewegwijzeringsborden gemaakt en geplaatst. Ondertussen nog een hele leuke workshop Beeldhouwen gegeven – waarover later meer – en vanaf de Paasweek diverse gasten ontvangen.

 

Op dit moment.

 

Komen er reserveringen binnen. Het meest Spanjaarden en dat gaat heel erg leuk. Het blijkt dat zij zich verrassend goed kunnen vinden in het informele karakter van onze B&B. Zo vertellen we iedereen dat ze het kunnen vragen als ze iets willen drinken, maar dat ze het ook gewoon zelf uit de koelkast mogen pakken. Als je dan later de leuke recensies leest, word je toch heel erg blij. Bovendien verbetert ons Spaans en leren we van de gasten specifieke Spaanse recepten. En we genieten, want dit is ook zo´n leuke aanvulling op ons leven!

 

Op korte termijn.

 

Morgen ga ik naar Bullas voor een gesprek met de directeur van het wijnmuseum. Want we hebben een meerdaags wijnarrangement samengesteld, waar we nog 1 activiteit aan toe willen voegen. Verder gaan we op zoek naar mensen die gasten willen vergezellen op wandeltochten en bij mountainbike routes. Dit is dus waar jullie op korte termijn meer informatie over kunnen verwachten.

 

Selfies.

 

Ahum, dat is ons op het lijf geschreven. NOT! Maar we hebben ons voorgenomen om ze toch vaker te gaan maken. Dus hierbij onze primeur.

Was dit nu een medische keuring?

Mijn rijbewijs moet verlengd worden en daar hoort een medische keuring bij. Hiervoor zijn speciale medische centra aangewezen, waaronder ook een praktijk in Bullas. Bij het maken van de afspraak heb ik gezien dat er een half uur per klant gereserveerd wordt.

 

De ontvangst in de praktijk.

 

Bij binnenkomst in de spreekkamer zie ik een prachtig bronzen beeld van een baby op het bureau van de arts staan. Daardoor komt het gesprek meteen op beeldhouwen. De keuringsarts heeft al van zijn zoon – die als tandarts in hetzelfde pand werkt – gehoord dat er Nederlandse beeldhouwers in Bullas wonen. Sterker nog, ze zijn al op zoek geweest naar informatie over ons. Hij is dus helemaal verguld als ik hem een folder van ons werk geef. Maar hij vertelt me in de stad Murcia te wonen en geen tuin te hebben. Onze standaard beelden zijn dus te groot op dit moment.

 

Dan vertel ik hem dat ik vrij recent een kleiner beeld van een bloem gemaakt heb en dat dit beeld als lamp gebruikt kan worden. Maar dat ik deze week van de eigenaar de vraag gekregen heb om de lamp te vervangen door een holte voor een urn. Dit, omdat het kindje van zijn dochter gestorven is en hij haar de bloem wil geven. Ik vertel de arts heel erg geroerd te zijn door deze vraag. Ik zie meteen dat dit de arts ook heel erg raakt. Hij zegt eigenlijk kinderarts te zijn en dit een prachtig gebaar te vinden. Dan vraagt hij me of ik hem een foto wil geven, als het beeld bijgewerkt is. Hij wil deze foto dan in zijn praktijk ophangen. Ik beloof hem om deze vraag bij de eigenaar neer te leggen en zo snel mogelijk weer van me te laten horen. Ondertussen zijn er al 20 minuten van mijn tijd voorbij.

 

 

 

 

De medische keuring.

 

Er hangen een paar borden in de ruimte, die je ook bij de oogarts ziet. Ik sta op 2 meter afstand er vandaan als de arts vraagt of ik ze duidelijk kan zien. Ja, duh! Dan laat hij me achtereenvolgens een stel kaarten zien, met de vraag wat ik zie staan. Ik krijg amper de tijd om het op te noemen. De laatste kaart is een hele vreemde, met witte en zilveren spikkels. De arts vraagt me wat ik herken. Heel vaag zie ik een ster, maar voor de rest kan ik er helemaal niets uithalen. Zie je hier de maan? Nou, inderdaad. Zie je hier een dier? Nou, wel heel erg vaag. Zie je hier de vorm van een auto? Ehhh. Oké, ook helemaal goed. Dan slaat hij op een stemvork en houdt dit naast mijn oor. Hoor je dit? Nou, je moet wel stokdoof zijn om hier niet voor op de vlucht te slaan. Nog even uitleg over het vervolg van deze procedure, een formulier ondertekenen en dat was het.

 

Oh nee, bij de receptie komt hij nog naar me toe met een visitekaartje, waar hij ook zijn privé mailadres op geschreven heeft. Voor de foto! Dan stap ik de deur uit, met een brede grijns op mijn gezicht. Terwijl ik me afvraag: ´Wat dit nu een medische keuring?´ Daarna nog snel even naar de fotograaf voor pasfoto´s en warempel, ze zijn nog leuk ook. Wat een dag!

Baríz, de allerliefste hond van de wereld woont bij ons.

De eerste foto´s van Baríz zie ik voorbij komen op Facebook. Ze raken me onmiddelijk. Wat een lief hoofd en wat een lieve ogen. De omschrijving die erbij hoort, past precies bij dit plaatje. Baríz is lief voor alles en iedereen. Voor alle mensen, honden van klein tot groot, katten en kittens, paarden en ezels. Het is een hond die letterlijk geen vlieg kwaad doet. Als ik Aart op Baríz attendeer, blijkt dat hij hem allang gezien heeft en ook helemaal voor hem gevallen is. Maar Aart heeft niets tegen mij gezegd, omdat hij niet wist of ik al klaar was voor een nieuwe hond, na het overlijden van Sarabi en Simba. Feit is dat ik hem niet meer uit mijn hoofd krijg en contact opneem met Los Caballos Luna, de stichting waar hij op dit moment is.

 

 

Op mijn eerste bericht wordt best terughoudend gereageerd. Het blijkt dat er al meer mensen geïnteresseerd zijn in Baríz, maar de dieren van Los Caballos Luna worden niet zomaar geplaatst. Er wordt eerst heel grondig gekeken naar de potentiële adoptanten. Tijdens het eerste telefoongesprek blijkt ook dat onze Facebookpagina´s en website al grondig doorgenomen zijn. Gelukkig is de conclusie dat Baríz vanaf dat moment gereserveerd is voor ons. Doorslaggevend waren onze blogs en berichten over Sarabi en Simba, gezamenlijke vrienden, ons grote terrein en onze voorkeur voor het voeren van rauw vlees. Aart en ik spreken af dat we Baríz gaan opzoeken, maar dat we de definitieve beslissing pas nemen als we daar zijn. Ondertussen krijgen we bijna dagelijks foto´s en video´s van hem, zodat we een steeds beter beeld krijgen.

 

 

Als we na een hele lange rit aankomen in Almadén de la Plata in Sevilla zijn we diep onder de indruk. Van de manier waarop er met alle dieren omgegaan wordt, maar het is vooral prachtig om te zien hoe alle dieren door elkaar heen lopen. Honden, katten, paarden en ezels lopen deels vrij over het terrein en dit gaat allemaal goed. En daartussen loopt dus ook Baríz. In alle rust, snuffelend en spelend van het ene naar het andere dier. Ook duikt hij onder de houten omheining door, om de paarden te begroeten die wel afgeschermd staan. Er lopen in deze tijd van het jaar ruim 20 meiden rond, waaronder veel stagiëres. Maar wie we ook spreken, iedereen zegt hetzelfde; Baríz is zó ontzettend lief, hij heeft zo´n zacht karakter. Ze zullen hem zó missen, maar natuurlijk gunnen ze hem vooral een heel fijn huis bij lieve mensen. Aart en ik gaan de eerste avond naar het hotel om alle indrukken te laten bezinken en eens goed te overleggen.

 

 

Alle scenario´s hebben we doorgenomen, uitgaande van het positieve, maar ook het negatieve. Wat als dit, wat als dat …… We besluiten nog een dag langer te blijven, om Baríz de kans te geven om ons nog beter te leren kennen en vise versa. Toch is de beslissing snel genomen. Baríz past zo perfect in ons huidige leven, waarin we steeds meer bezoek verwachten. Hij is zo lief en rustig dat werkelijk niemand bang voor hem zal zijn. We kunnen hem heel makkelijk overal mee naartoe nemen en bezoekers kunnen ook een hond meenemen als die ook sociaal is met andere honden. Zo heeft nog niemand hem horen blaffen, dus we zijn heel benieuwd hoe dat klinkt.

 

Kortom, we hebben hem meegenomen. Tijdens de lange rit terug heeft hij zich voorbeeldig gedragen. Heel rustig gelegen en na de rustpauze´s sprong hij weer probleemloos achterin. Bij thuiskomst heeft hij zijn nieuwe huis en terrein verkend. En nu – een dag later – kuiert hij hier heerlijk rond, klautert op de berg, maar houdt ons ook steeds in de gaten. Hij weet al dat het dikke kleed op de veranda van hem is en dat hij op het dikke oude dekbed naast Aart op de slaapkamer mag slapen. Maar hij heeft ook al de bank en de grote stoelen ontdekt. Vandaag begon hij al steeds vaker te kwispelen en op het moment dat ik dit schrijf, ligt Baríz naast Aart op de bank, met zijn hoofd op Aart´s schoot. Wij gaan er alles aan doen om Baríz bij ons een geweldig leven te geven. Wij zijn nu al stapelgek op dit intens lieve mannetje.

Wordt Baríz ons nieuwe gezinslid?

Baríz is een Galgo/Labradormix, een reu van 1,5 jaar oud. Hij zit in de opvang van Los Caballos Luna (Paard in Nood) in Sevilla. Uit alles wat we lezen en horen blijkt dat Baríz de allerliefste hond van de wereld is. Gaat hij ons leuk vinden? En wij hem? Komend weekend zullen we het ervaren. Dan rijden wij naar Almadén de la Plata om hem te ontmoeten, en als alles goed gaat komt hij zondag met ons mee naar huis.

 

Natuurlijk is het gekkenwerk om ruim 5 uur te rijden om een hond te halen, maar ach …… We zijn al jaren niet meer weg geweest, want je gaat niet zomaar weg als je dieren hebt. Ik heb de provincie Sevilla nog nooit gezien (Aart wel) en het lijkt ons geweldig om het werk, de paarden en het terrein van Los Caballos Luna eens in het echt te kunnen bekijken. Nu kunnen we zeggen dat we het nuttige met het aangename gaan verenigen, maar stiekem zijn we gewoon zwaar verliefd geworden op dit mannetje.

 

 

 

Zo´n mooie kerel, zo´n lief hoofd, kijk naar die ogen! Baríz is lief voor alles en iedereen. Hij houdt van mensen, honden, katten, paarden en ezels. Hij is heel gevoelig en zacht en dat maakt dat wij als een blok voor hem zijn gevallen. Want hoe geweldig zou het zijn als hij ook voor ons valt?! Dan hebben wij een hond waar niemand bang voor zal zijn. Een situatie waarbij gasten ook een hond mee kunnen nemen, als die ook lief en sociaal met andere honden is. Graag zelfs! Een hond die het terrein af kan om te spelen met de honden die de boeren in de vallei bij zich hebben bij hun werk. Een hond die mee kan tijdens onze wandelingen in de bergen. Hoe geweldig zou dit niet zijn?!

 

 

 

 

 

 

Een ander heel belangrijk ding is dat hij van Los Caballos Luna is. We weten namelijk  dondersgoed dat vele opvangorganisaties – ook in Spanje – op zijn minst discutabel te noemen zijn. Dat er vaak ´achterkamertjes´ zijn waar honden gefokt worden, omdat pups zo lekker makkelijk te slijten zijn. Waar geen goede voorlichting gegeven wordt en die zeker niet thuis zijn bij problemen. Niet bij Los Caballos Luna. Wij gaan een contract tekenen waarin onder andere staat dat wij Baríz nooit mogen verkopen, omdat hij hun eigendom blijft. Ook zullen ze bij eventuele problemen altijd helpen. En mocht het – om welke reden dan ook – fout gaan, hij weer terug moet naar Los Caballos Luna. Zulke afspraken bieden vertrouwen en op zijn minst de zekerheid dat je er nooit alleen voor staat.

 

Dus alles bij elkaar is het heel simpel; Baríz is de reis meer dan waard.

Een groot zwart gat.

Geen tromgeroffel van kwispelende staarten op de kussens bij het opstaan.

Geen vragende blikken rond etenstijd.

Geen samen kluiven halen na het ontbijt.

Geen aankondiging van passerende landarbeiders.

Geen schaduwen die je volgen bij alles wat je doet.

Geen toezicht bij het koken.

Geen hond die op je schoot duikt, als het tijd is voor een knuffel.

Geen samen GTST kijken op de bank met z´n drietjes (Aart deed nooit mee).

Geen blij verwrongen bekkie van Simba, bij het thuiskomen.

Geen stofwolken op de speelplaats, van honden die aan het donderstralen zijn.

Geen yoghurtjes meer aan het eind van de avond.

Geen knuffels voor het slapen gaan.

Geen kwartetje meer.

Geen hoop meer.

 

Maar ook:

 

Geen gespannen afwachten op onderzoeksuitslagen.

Geen doorlopende controlebezoeken van de dierenarts.

Geen vaste tijden voor het toedienen van de medicatie.

Geen verhogingen en verlagingen van de doseringen meer.

Geen aangetaste plekken die ingesmeerd moeten worden.

Geen onderbroken nachten om te kijken hoe het met ze gaat.

Geen urenlange zoektochten naar oplossingen op internet.

Geen gesprekken meer met andere deskundigen.

Geen intens verdriet bij het zien dat het steeds slechter gaat.

Geen zoektochten naar Aloe Vera en andere homeopatische produkten.

Geen zorgen meer.

Geen wanhoop meer.

 

Sarabi en Simba zijn afgelopen maandag gestorven, aan een ziekte die uiteindelijk ongeneeslijk bleek. Ons meest kostbare bezit zijn we kwijt, wat overblijft is een heel groot zwart gat. En stil, zo ontzettend stil. Het gat zal verdwijnen. Natuurlijk gaat het verdwijnen, we hebben het eerder meegemaakt. Het zal worden ingevuld met bitterzoete herinneringen en hilarische anekdotes. Ze zullen dagelijks ter sprake blijven komen, net zoals de lieverds die hun voor zijn gegaan. Maar nu nog even niet. Nog heel even niet.

rauw

Voortaan alleen nog rauw vlees en vitamines voor Sarabi en Simba.

Jullie weten dat Sarabi al een poos ziek is. Wat jullie nog niet weten is dat Simba nu dezelfde verschijnselen vertoont van deze akelige auto-immuunziekte. Een ziekte die volgens de dierenartsen alleen onder controle te houden is met Prednison. Maar hoewel Sarabi al geruime tijd Prednison slikt, zien we met de huidige dosering geen verbetering meer. Wat we wel zien is een meisje dat zich helemaal niet lekker voelt. Geen energie heeft, niet meer speelt, meer last van de hitte heeft en ook nog eens de hele dag barst van de honger. Daarom hebben Aart en ik besloten dat op deze weg doorgaan geen optie meer is.

 

De nieuwe aanpak.

We volgen op Facebook al jaren Cees Lameijn en we kennen zijn website www.diamondfauna.nl bijna als onze broekzak. Cees en zijn partner Rob de Haas zijn al jarenlang gespecialiseerd in honden- en kattenziektes. En zij zijn ervan overtuigd dat het overgrote deel van de problemen wordt veroorzaakt door de farmacia en de fabrikanten van het diervoer. Als je hun ervaringen leest, dan klinkt het allemaal zo logisch als het maar zijn kan. De afgelopen jaren hebben we al een deel van hun adviezen opgevolgd. Geen onnodige vaccinaties, geen antivlooien en –tekendruppels, geen wormkuren, etc. Alleen de overstap naar het voeren van rauw vlees hebben we nog niet durven zetten. Dit deels door het risico van bacteriën in een warm land als Spanje en deels omdat onze honden samen eten en we het risico van gevechten niet aan durfden gaan.

 

Rauw vlees, vitamine D3, B12, Omega 3, Mariadistel en Colloidaal zilverwater.

Maar door de huidige problemen met Sarabi en Simba zijn we ons hier nog verder in gaan verdiepen. En we weten nu dat het risico van bacteriën er stomweg niet is en dat eventuele gevechten ook heel simpel te vermijden zijn. Dus hebben we deze mannen advies gevraagd en dat hebben we gekregen. Volgens hun zullen Sarabi en Simba binnen maximaal 3 maanden volledig genezen zijn. Een prognose die we nooit hadden durven dromen en die in onze ogen nog steeds te mooi klinkt om waar te zijn. Maar we gaan hun adviezen klakkeloos opvolgen, stomweg omdat er geen andere opties meer zijn. Want we weigeren te moeten accepteren dat onze honden de rest van hun leven ziek zijn en we weigeren ook om ze levenslang ziekmakende medicijnen te geven. We vinden het allemaal nog best eng, maar het is heerlijk om te weten dat we hun altijd mogen bellen of mailen als we vragen of problemen hebben. Wij gaan ervoor!

 

Vanochtend stond er nog een controlebezoek van dierenarts Jesus gepland en tot onze grote verrassing kwam ook Bernadina weer mee. We hebben deze 2 toppers geïnformeerd over de nieuwe plannen en uitgelegd waarom we hiervoor kiezen. Ze gaven aan eigenlijk geen andere optie te hebben dan medicatie, niet thuis te zijn in de homeopatie, dus onze beslissing te begrijpen. Ook zij willen heel graag op de hoogte gehouden worden van deze ontwikkelingen.

 

Het mag nog wat wilder.

Een groot deel van ons terrein is prachtig aangelegd. Strak geplaveid en antiworteldoek onder alle delen met grint of zand. Lekker onderhoudsvriendelijk. Maar er is ook een deel berg. Rotsblokken, keien, zand en daartussen dennenbomen, kruiden (vooral Rozemarijn) en andere wilde planten en bloemen. Juist die tegenstelling vinden wij zo vreselijk mooi, maar het wilde deel mag van ons nog groter en wilder.

Hoe maken we het wilder?

 

Het hele jaar door komen we in de bergen en bossen prachtige bloemen, planten en grassoorten tegen. Dus gaan we vanaf nu deze steeds uit de natuur halen en ze overbrengen naar onze berg. Dit kunnen natuurlijk volledige planten zijn, maar ook zaadjes. Kijken of ze hier dan aanslaan, zodat we een nog grotere variëteit krijgen. Vandaag hebben we de eerste planten gehaald en er ligt nu standaard een schop in de auto, voor als we weer wat moois tegenkomen. Of het gaat lukken? Geen idee, maar we hebben niks te verliezen en als het wel lukt, dan wordt het fantastisch.

Hoe maken we het groter?

 

Achter ons huis ligt een berghelling, dat door onze huiseigenaar is geëgaliseerd en voorzien van antiworteldoek, zand en grint. Op dit deel staan diverse olijfbomen, die regelmatig water moeten hebben. Het zand en het grint waren al naar beneden gezakt voor we hier kwamen wonen. En als we de bomen water geven, dan verdwijnt dit ook met een rotvaart naar beneden. Dus blijft er voor de bomen maar weinig water over. Om deze reden – en omdat we dit deel sowieso minder mooi vinden – hebben we de eigenaar toestemming gevraagd om het doek te verwijderen. Zodat de berg weer in de oude staat kan herstellen. De man reageerde zoals altijd; Jullie mogen doen wat jullie willen. Maar zijn vrouw die een echte tuinliefhebber is, reageerde heel erg enthousiast. Ja hoor, veel beter en mooier. Doen! We zijn al begonnen, maar zijn ook nog wel even bezig. We gaan dus doorwerken naar ons plan: Gestyled versus wild en alles nog steeds heel erg onderhoudsvriendelijk.

 

Onze lieve Sarabi is ziek.

Ons lieve meisje is ziek. Waarschijnlijk voor de rest van haar leven, maar wij gaan er alles aan doen om te zorgen dat dit wel een blij leven wordt. Dit is trouwens ook de reden dat jullie een paar weken niets van ons gehoord hebben. Want als we iets geleerd hebben, dan is het dat als één van ons ziek is, we allemaal een beetje ziek zijn. Aart en ik van de angst en de zorgen, maar ook Simba was helemaal van slag. Op dit moment is Sarabi aan het herstellen en de vooruitzichten zijn veelbelovend, maar ook nog vol onzekerheden.

 

 

 

 

Het lijkt een poosje wel mee te vallen.

Het begon een aantal maanden geleden met een neusontsteking. Diverse onderzoeken volgen, met als diagnose een chronische ontsteking of een auto-immuunziekte. De definitieve uitslag kan alleen worden vastgesteld door haar te behandelen. Sarabi krijgt een korte, lichte Prednisonkuur en het herstel begint. De dierenartsen hopen dat het herstel zonder medicijnen doorzet en ze komen haar heel regelmatig controleren. Het lijkt heel langzaam de goede kant op te gaan.

 

Sarabi

Maar ineens gaat het heel fout.

Tot het een paar weken geleden ineens helemaal fout gaat. Sarabi´s neus, oogleden, voetzolen en buik zijn ontstoken. Er worden biopties genomen onder volledige narcose en in afwachting van de uitslag hiervan krijgt ze alleen medicatie tegen de jeuk. Maar een dag later verslechtert ze verder. Haar ontstekingen beginnen te bloeden en ze wil helemaal niets meer en reageert nergens meer op. Wij bereiden ons voor op het allerergste die dag. Dierenarts Jesus komt en neemt haar mee voor een aantal röntgenfoto´s. Dan krijgt ze een hele hoge dosering Prednison en hiermee verbetert haar situatie gelukkig heel snel.

 

 

Een ernstige diagnose.

Dan komt de uitslag van de biopties binnen, het is inderdaad de complexe auto-immuunziekte waar de dierenartsen Bernadina en Jesus al bang voor waren. Een ziekte die nog lange tijd nodig zal hebben om Sarabi te stabiliseren met medicijnen. We hebben nog een lange weg te gaan, maar het herstel is ingezet en de dosering Prednison is al een keer verlaagd. Nu is het vooral een kwestie van uitzoeken of er ook een allergie meespeelt en welk voer voor haar het beste werkt. De komende tijd zal Sarabi onder strenge controle blijven, maar tot nu toe zien we een stijgende lijn.

 

Sarabi

Onze dierenartsen zijn kanjers.

En wat zijn wij blij met Bernadina en Jesus! Want wat zijn die beiden van het begin af aan bezorgd en betrokken geweest en wat hebben ze Sarabi´s situatie serieus genomen. Ze zijn samen naar ons huis gekomen om Sarabi te onderzoeken en alles wat ze doen, doen ze in gezamelijk overleg. We hoeven niet eens een afspraak te maken voor de volgende controle, we krijgen van hun bericht wanneer ze komen. Binnen alle onzekerheden staat voor ons buiten kijf dat ook deze kanjers er alles aan zullen doen om Sarabi een zo gelukkig mogelijk leven te geven. Wij gaan ervoor!