Afscheid van de motor. - Anke y Aart
541
post-template-default,single,single-post,postid-541,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,side_area_uncovered_from_content,qode-theme-ver-7.8,wpb-js-composer js-comp-ver-4.8.1,vc_responsive

Afscheid van de motor.

24 okt Afscheid van de motor.

Toen Aart en ik elkaar leerden kennen had hij een off the road motor. Ik vergeet nooit het moment dat hij over het pad aan kwam rijden, bij de finca waar ik toen zelf net woonde. Zijn lange haar en baard als een wuivend dekentje achter hem aan. Het gezicht van huisbaas José, die heel beleefd zijn verbazing probeerde te verbergen over het vreemde type dat blijkbaar bij mij op bezoek kwam. Later werden die twee allerdikste vrienden. Maar kort gezegd; Aart en zijn motor waren één.

Tot het moment waarop Aart 4 jaar geleden problemen met zijn gezondheid kreeg en motorrijden niet meer verantwoord was. De motor bleef in het schuurtje staan, werd nog regelmatig schoongemaakt en nagekeken, maar verder kwam hij niet meer. Toch bleef hij staan, want afscheid nemen van het rijden en afscheid nemen van de motor zijn 2 hele verschillende dingen.

 

 

Een paar maanden geleden komt ineens het hoge woord eruit; het is tijd om de motor te laten gaan, maar dan wel in optimale staat. Dus nog één keer wordt hij helemaal uit elkaar gehaald, schoongemaakt, onderdelen vernieuwd en nog één keer gekoesterd. Voor de zoveelste keer vraag ik hem of hij dit heel zeker weet, maar zijn beslissing is genomen. Natuurlijk doet dit zeer, zeker omdat wij nu in een omgeving wonen waar hij hem dagelijks volop zou kunnen gebruiken. Ik verdenk Aart ervan dat juist dit de doorslag heeft gegeven, dat de motor hier harder lonkt dan ooit tevoren. Gelukkig hebben we beide Suzuki’s nog, waarmee we nog heel veel prachtige ritten kunnen maken.

 

 

 

 

Vanavond kwam er een heel leuk Spaans stel kijken. Hij is komend weekend jarig en dit wordt zijn verjaardagscadeau. Zijn ogen stralen en hij vertelt dat hij helemaal niets aan de motor gaat veranderen, dat hij perfect is zoals hij is. Hun blijdschap maakt eigenlijk alles goed en hopelijk maken ze nog vele jaren heel veel ritten samen.

4 Reactie's
  • Mieke
    Geplaatst op 22:09h, 24 oktober

    Zucht………. dat lonkende gevoel………. De mijne staat bij de Harley monteur…. Ook om goed na gekeken te worden…. Ook voor de verkoop……
    Wil graag, maar kan niet meer……………. Dus snap t helemaal……. Zucht…….

    • Anke y Aart
      Geplaatst op 23:39h, 24 oktober

      Het blijft moeilijk, hè lieverd. Maar gelukkig blijven er genoeg leuke dingen over om te doen, maar toch …….

  • Hans Rozema
    Geplaatst op 23:11h, 24 oktober

    Ja wat gaan de jaren snel ik kende hem ook nog op de motor met zijn lange baart katwiesel noemde somige mensen hem maar een man die je kon vertrouwen en kundig was op het gebied van elextra was Aart erg geliefd bij de meeste mensen in het gebied Benijofar/Rojales.
    Veel van deze mensen missen Aart nu nog steeds nu hij geen reparatie aan de Elextra meer kan verhelpen, maar ieder vind het nu ook fijn dat hij zijn stekje heb gevonden en jou heb ontmoet en samen nog een mooi leven tegemoet gaan en nog vele gezonde jaren op jullie
    paradijsje op aarde moge beleven.
    Veel liefs Hans.

    • Anke y Aart
      Geplaatst op 23:38h, 24 oktober

      Wat een lieve reactie, Hans, dank je wel. Aart mist zijn werk gelukkig niet meer, al heeft hij er best een hele periode moeite mee gehad. De sociale contacten mist hij natuurlijk best, want hij is en blijft een mensen-mens. Maar wij wonen maar op ruim een uurtje rijden van Benijofar/Rojales en iedereen – zeker jij – is meer dan welkom. Gelukkig hebben diverse mensen ons al weten te vinden en ondertussen geniet hij van zijn leven hier en het nieuwe leven dat we nu opbouwen. Maar dat betekent beslist niet dat we onze ‘oude’ vrienden vergeten zijn, integendeel.