Maandelijks archief: september 2020

Gastblog van Karen en Dave Proctor.

Anke and Aart are amicable and avuncular artists at Anke and Aart Art and accommodation  

So that’s the ‘A’s

Bountiful breakfast & Bouncing Bariz

That’s the  ‘B’s

But now I’m getting bored.

So in reality, this B & B is in the most beautiful location nestled between pine-forested mountains, Almond groves and vineyards.

You cannot help but relax when you are welcomed by such genial hosts, their adorable dog, Bariz, and a couple of eagles flying overhead. Oh boy, you immediately know you are somewhere special.

There is clean comfortable accommodation and unusually a semi-outdoor kitchen, dining room and paellero for guests, they even operate an honesty bar.

The site even boasts a swimming pool surrounded by trees and sculptures.

I might add that this ‘Casa Rural’ as they are called here is extremely good value, even by Spanish standards.

Anyway,  my wife being of an artistic bent, well she did their Sculpture workshop. She spent the week using various grinders, hammers and other medieval instruments of torture but under the expert guidance of Anke and Aart produced a lovely piece of sculpture which will adorn our garden for many a year.

 

Me, well I write, and I just enjoyed the peace and tranquillity to write my finest masterpiece (well I say that about all my latest pieces).

In the week we were there we only ventured out once, to the lovely little town of Bullas, A lovely lunch with an excellent little white wine for €10. Why not?

The Finca is adorned with artwork and the inspiration, for those of an artistic nature, is easily acquired.

On our last day there, our peace was interrupted, firstly by the grape pickers, keen to gather this valuable crop for the local bodegas and then on the same day the almond collectors, who came with their modern tractor that opens like an upturned parachute under the trees and which then shakes the trees for a few seconds causing an explosion of nuts and leaves to fall into the waiting umbrella.

To quote dear old Arnie, ‘We will be back.’

Sieraden

Sieraden maken, zo leuk om te doen.

´In de maanden juli en augustus doen we geen enkele extra klus, alleen gasten ontvangen, schoonmaken en boodschappen halen´. Dat was de afspraak die Aart en ik eind juni samen maakten. Jeetje, wat viel dat tegen. Want op het moment dat de gasten arriveren zijn wij klaar. Zijn de boodschappen in huis en is het huis schoon. Dan moet ik er nog even bij vertellen dat eigenlijk alle gasten ook nog hun eigen ontbijt regelden in onze nieuw ingerichte buitenkeuken. Dus sta je ´s ochtends op en ga je zitten en als je wilt hou je dit de hele dag vol. Het ultieme moment om eens heerlijk bij te tanken, zou je zeggen. Nou, niet voor ons hoor. Doodmoe werden we van al het gehang en de dagen duurden eindeloos. Dus na een week hadden we het wat dat betreft wel gezien. Maar wat dan? Dan zoek je iets waar je in alle rust lekker mee bezig kunt zijn.

 

 

Sieraden maken, er gaat een wereld voor ons open.

Natuurlijk hebben we best een idee van wat we mooi vinden. Leren sieraden, in combinatie met kralen. Je gaat zoeken op het Internet en schrikt van de enorme hoeveelheid spullen die je nodig hebt. Knijpkraaltjes, eindkapjes, magneetsluitingen, buigringen, rijgdraad, etc, etc. En dit is ook allemaal nog verkrijgbaar in tig verschillende maten en te koop bij evenveel aanbieders. Wat moet je kiezen? Uiteindelijk doe je maar een gooi en ontvang je de eerste bestelling. Mwah, dat valt tegen. De formaten zijn kleiner dan gedacht en de kwaliteit is matig. Je bent uiteraard dingen vergeten en hebt verkeerde dingen besteld. Ondertussen bekijk je heel veel tutorials op YouTube, sluit je jezelf aan bij een aantal groepen op Facebook en word je alweer wat wijzer. Maar met de spullen die je hebt ga je al wel vast aan de slag. Alleen al om diverse technieken uit te proberen. Wat is dit heerlijk om te doen! Op je gemakje aan tafel zitten en leuke dingen in elkaar fröbelen. Zo komen wij de dagen wel door.

 

Er zijn zoveel leuke dingen die je kunt maken, dat het heel moeilijk is om te kiezen. Langzaam wordt het voor ons steeds duidelijker wat wij willen. Aart wil een stoere, leren lijn voor mannen beginnen met zelfgemaakte metalen decoratie en ik een vrouwelijke variant hiervan. Van de tweede bestelling werden we al wat vrolijker en onze volgende bestelling zal ons nog wat dichter bij ons doel brengen. Het is en blijft een hele leuke zoektocht.

 

Van ieder verkocht sieraad gaat € 2,50 naar Los Caballos Luna in Almadén de la Plata in Sevilla.

 

Dit zal voor veel mensen die ons volgen geen verrassing zijn. Ons hart gaat uit naar deze stichting die het door de Coronacrisis driedubbel zwaar heeft. Aan het eind van iedere maand maken we op onze Facebookpagina ´Anke y Aart, handgemaakte sieraden´ https://www.facebook.com/Anke-y-Aart-handgemaakte-sieraden-112825297204805 het bedrag bekend dat we hebben overgemaakt. Dit lijkt misschien kinderachtig en overbodig. Maar we hebben al diverse keren meegemaakt dat mensen die zeiden aan een goed doel te doneren, het geld in eigen zak hielden. Om alle twijfel weg te nemen, kiezen we voor deze methode waarbij wij onze contactpersoon van Los Caballos Luna taggen. Wij doen het dus écht.

Baríz

Brief aan Baríz.

Lieve, lieve Baríz,

Ruim 2 jaar geleden zien we voor het eerst je foto voorbij komen op Facebook. Aart en ik zijn op slag verliefd. Wat een lief hoofd en wat een zachte blik heb jij. We krijgen foto´s en video´s van je opgestuurd en we zien meteen dat jij wel heel erg rustig bent voor een hond van ongeveer 3 jaar oud. Te rustig. We besluiten naar Sevilla te rijden om je persoonlijk te leren kennen. Dit wordt toch wat lastig omdat jij op dat moment erg veel last van je maag hebt, waar de dierenarts nog voor komt kijken en medicijnen voorschrijft. Het is duidelijk dat jij je niet zo lekker voelt. We zien wel dat jij als één van de laatste honden de meiden ´s ochtends bij aankomst begroet. We horen van Angelique dat jij heel verlegen bent en dat niemand jou nog heeft horen blaffen in de 3 maanden dat je op de stichting woont. Dat jij heel lief en zacht bent voor alles en iedereen. Paarden, honden, katten, werkelijk alles. Maar dat je ook al een paar keer de Sjaak was bij de andere honden. Uiteindelijk blijven we nog een dag langer in Almadén de la Plata, om jou de kans te geven om te herstellen en daarna mag je gelukkig met ons mee naar huis. Dus vandaag, precies 2 jaar geleden, hebben wij de adoptiepapieren getekend en sindsdien woon je bij ons.

Thuis gekomen merken we dat jij geen enkel geluid maakt bij het eten, echt heel vreemd. Ook blijf jij de eerste maanden, na de ochtendwandeling, eigenlijk de hele dag alleen maar heel rustig liggen. Het is moeilijk om te peilen of je wel of niet gelukkig bent. Hoewel ik mijn hele leven al honden heb gehad, heb ik nooit een hond met dit gedrag meegemaakt. Hoe rustiger jij bent, hoe slechter het met je gaat. Wij krijgen door dat jij zoveel mogelijk onzichtbaar probeert te zijn, om zo conflicten met andere honden te vermijden. Gelukkig ga je wel al vrij snel blaffen. Eigenlijk klonk je eerst als een puber met de baard in de keel, maar inmiddels klink je als de grote, stoere hond die je bent. Als je ongeveer een half jaar bij ons bent, proberen we of jij misschien blijer wordt met een vriendje. Maar als dit vriendje op de derde dag lelijk tegen je begint te doen, kruip jij van angst onder de tafel en durft niet meer tevoorschijn te komen. Gelukkig hebben we de situatie vooraf uitvoerig met het plaatselijke asiel besproken en is duidelijk dat het vriendje niet kan blijven. Wij hebben jou het eerste jaar nooit alleen gelaten, omdat we niet wilden dat er iets negatiefs in je leven zou gebeuren. Daarna hebben we het alleen zijn langzaam opgebouwd en dit gaat heel goed. Het is alleen duidelijk dat je heel erg bang bent in het donker. Zelfs als wij buiten de poort gaan, durf jij niet mee te lopen. Dat geeft niets, lieve man. Wij laten jou ´s avonds gewoon niet alleen.

Vanaf het begin gaat Aart iedere ochtend 1 à 1,5 uur met je wandelen in de bergen. Het eerste half jaar aangelijnd, maar daarna mag je los. Ja, jij bent een jachthond en je gaat dan ook op jacht. Je neus achterna tot je het wild gevonden hebt. Dan blijf je er gebiologeerd naar kijken, maar doet die dieren helemaal niets. Heel af en toe raak je Aart kwijt, maar dan kom je wel meteen rechtstreeks naar huis. Tijdens de wandelingen kom je regelmatig andere honden tegen, waar je heerlijk mee kunt spelen. Je hebt zelfs echte vrienden waar je minstens 1 keer in de week naartoe wilt om te spelen. Maar er woont ook een Terriër in de buurt die jou al maanden loopt te irriteren en tot onze grote verbazing blijk je ineens heel lelijk te kunnen grommen. En bij de volgende ontmoeting grijp je die lelijkerd heel kort in zijn neus, zodat dit hondje nu gewoon bang voor jou is. Supergoed Baríz! Ook merken wij dat jij ons gaat beschermen. We zien je reageren als een gast Aart heel enthousiast een klap op de schouder geeft. We merken het aan hoe jij bij mij in de buurt blijft als wij samen gaan wandelen.

Lieve, lieve Baríz. Wij hebben geen idee wat er in jouw leven is gebeurd, maar het is duidelijk dat het jou enorm beschadigd heeft. Maar je bent heel goed aan het herstellen en dat proces is nog steeds gaande. Je zelfvertrouwen groeit, je wordt zelfs af en toe stout. Zo maakte je deze week voor de allereerste keer doldwaze hoge sprongen op ons bed, toen je merkte dat we met zijn drieën gingen wandelen. Gewoon gek doen om het gek doen. Zo heerlijk om dit van je mee te maken. Ga zo door, lieve man. Want jij bent zo ongelofelijk belangrijk! Volgens mij weet je dit inmiddels best, want je wordt steeds alerter naar ons toe. Wilt steeds vaker meedoen. Wat ben jij lief voor al onze gasten en jij bent zo mogelijk nog liever voor kleine kinderen. Jij bent nog steeds lief voor alle dieren die je tegenkomt, maar laat de kaas niet meer van je brood eten. Je groeit nog steeds, poco a poco, maar je komt er wel. Jij hoort bij ons en blijft bij ons en we zijn nog steeds superblij met jou. Wij houden zo vreselijk veel van je.

Een hele dikke knuffel,

Aart en Anke