Maandelijks archief: september 2018

Wilde zwijnen en steenbokken, Baríz weet ze te vinden.

´s Ochtends, na het ontbijt, gaan Aart en Baríz samen de bergen in en de afspraak is dat Baríz mag bepalen waar ze naartoe gaan. In de praktijk betekent dit dat de gebaande paden niet interessant zijn en dat er heel veel klim- en klauterwerk bij komt kijken. Dit past precies in Aart´s straatje, want ik vergelijk Aart al jaren met een berggeit, zo gemakkelijk als hij met zijn lange stelten de bergen over gaat. ´s Avonds na het eten gaan we met z´n drieën, wel onder de voorwaarde dat de heren het dan wat beschaafder houden. Een beetje klimmen en klauteren is geen probleem, maar niet al te gek. Ook bepalen Aart en ik dan de route en het is verbazend hoe snel Baríz dit door heeft en zich er ook helemaal op aanpast.

 

 

Baríz is een echte jachthond.

In de bergen en bossen is meteen overduidelijk dat Baríz een echte jachthond is. Hij ruikt, ziet en hoort alles. Zo heeft hij deze week Aart meegenomen door de struiken, tot ze een groep wilde zwijnen zagen. Heel jammer dat Aart geen fotocamera bij zich had om dit bijzondere moment vast te leggen. Gistermiddag werden we verrast door een kudde van minstens 25 steenbokken, die ineens vanuit het bos een amandelveld op liepen. Prachtig en heel indrukwekkend om te zien, maar natuurlijk ook nu weer geen camera. Dit gaan we dus voortaan anders doen. Dat Baríz door zijn fanatisme ook zijn eigen grenzen kan overschrijden, werd deze week heel duidelijk. Hij is toen zo hoog de rotsen op geklommen dat hij er niet meer af durfde. Heel zachtjes piepen, tegen Aart aan kruipen. Maar natuurlijk heeft zijn grote vriend hem naar beneden geholpen en na 10 meter is meneer al vergeten wat er is gebeurd en gaat hij weer vrolijk verder.

 

 

Loslopen is geen optie.

We zijn er inmiddels wel van overtuigd dat we Baríz hier niet los kunnen laten lopen. Want hoewel we zeker weten dat hij het wild niets zal doen, hebben we grote twijfels of dit andersom ook het geval is. Gezien het grote formaat van de zwijnen en de steenbokken nemen we maar geen enkel risico.

Los Caballos Luna (stichting Paard in Nood), in Sevilla, Spanje.

Deze stichting is heel bekend in Nederland en bij de Nederlanders in Spanje. Vrij recent vooral omdat zij zich enorm inzetten voor de Konikpaarden van het meer dan beschamende Nederlandse drama Oostvaardersplassen. Wij kregen deze week de kans om het werk van Los Caballos Luna ter plekke te bekijken, in Almadén de la Plata in Sevilla. Laat één ding duidelijk zijn; wij hebben absoluut geen verstand van paarden en weten ook niet hoe deze stichting precies in elkaar zit. Wie exact waar verantwoordelijk voor is, enz. Wij weten alleen wat wij gezien hebben en willen daar graag over vertellen.

 

 

Wij komen in contact met Los Caballos Luna, omdat wij op Facebook Baríz gezien hebben, een schat van een hond die bij hun in de opvang zit. Er worden dus ook op kleine schaal honden opgevangen. Op het moment dat wij er zijn hebben ze er in totaal 12. Degene die voor de stichting alle ´hondenzaken´ regelt is Angelique Kaman. Ze doet dit grotendeels vanuit Nederland, maar ze is ook regelmatig op locatie in Spanje. Ze is er ook tijdens ons bezoek en blijkt dan een groot deel van de regie van het hele gebeuren over te nemen, als Laura Hoitsema buiten het terrein bezig is.

 

Het eerste wat ons bij aankomst opvalt is de soberheid van het huis dat op het terrein staat. Oude meubels, een keuken die duidelijk aan vervanging toe is en oude apparatuur als koelkasten en diepvriezers. Maar het werkt blijkbaar allemaal, dus dat volstaat. Het is in ieder geval duidelijk dat daar heel weinig geld aan besteed wordt. Maar wat vooral opvalt is de liefdevolle manier waarop er met de dieren wordt omgegaan. Er is een centraal deel op het terrein waar letterlijk alle diersoorten door elkaar lopen. Paarden, ezels, honden van klein tot groot en katten. Het loopt er allemaal vrij rond en ineens dringt tot ons door  dat dit deel zelfs niet afgesloten is richting de openbare weg. Alle dieren zijn dus vrij, maar blijven waar ze zijn, omdat ze het daar goed hebben. Angelique vertelt dat net aangekomen honden eerst een paar dagen in een kennel zitten, om ze te laten wennen. Maar dat ze al snel bij de andere honden worden geïntroduceerd, om ook zo snel mogelijk bij de groep aansluiting te vinden. Ondanks het feit dat ze volledige vrijheid hebben, worden alle honden ook meerdere keren per dag uitgelaten buiten het terrein. Dit meestal samen met de paarden en de ezels.

 

 

Rond dit centrale deel zijn de stallen en de afgebakende terreinen voor de paarden en ezels die nog niet sterk genoeg, of te zwaar getraumatiseerd zijn, om vrij in het natuurgebied te kunnen lopen. Deze dieren krijgen intensieve zorg en de veearts en hoefsmid zijn hier kind aan huis. Maar ook alle paarden die wel vrij in het natuurgebied lopen worden twee keer per dag gecontroleerd en ook hier nog bijgevoerd. De schrik slaat ons bijna om het hart als tot ons doordringt hoeveel verantwoording Laura en Angelique hebben. Niet alleen voor de honderden dieren, maar ook nog voor de ruim 20 stagiëres en vrijwilligers die er op dat moment zijn. Angelique vertelt dat het ´s winters nog veel moeilijker is, omdat ze dan vaak met maar 7 mensen de boel draaiende moeten houden. Ze zijn dan gewoon 24 uur per dag aan het werk. In een gebied dat niet eens meer toegankelijk is door de weersomstandigheden.

 

 

Wat hebben wij een respect gekregen voor deze mensen! Laura, haar dochter Luna en haar vriend David en Angelique, de mensen die met hart en ziel werken voor deze stichting. Natuurlijk zijn er enorme kosten. Niet alleen voor het voer en de medische zorg voor de dieren, maar ook voor het eten en de huisvesting van de stagiaires en vrijwilligers. Er is gewoon heel veel geld nodig. Ook al om op termijn de pacht van het gebied om te kunnen zetten in koop, om zo het voortbestaan op deze plek veilig te kunnen stellen. Hoewel we zelf op dit moment niet in de positie zijn voor een flinke donatie, weten we zeker dat we in de toekomst wel dingen gaan organiseren om deze geweldige stichting financieel te kunnen steunen. Wij hebben namelijk met eigen ogen gezien hoeveel hier van de dieren gehouden wordt.

 

Wil jij ook meehelpen? Als donateur of als vrijwilliger. Kijk dan op hun website https://www.paardinnoodspanje.nl/

 

PS: En Baríz? Die woont inmiddels bij ons thuis.

Baríz, de allerliefste hond van de wereld woont bij ons.

De eerste foto´s van Baríz zie ik voorbij komen op Facebook. Ze raken me onmiddelijk. Wat een lief hoofd en wat een lieve ogen. De omschrijving die erbij hoort, past precies bij dit plaatje. Baríz is lief voor alles en iedereen. Voor alle mensen, honden van klein tot groot, katten en kittens, paarden en ezels. Het is een hond die letterlijk geen vlieg kwaad doet. Als ik Aart op Baríz attendeer, blijkt dat hij hem allang gezien heeft en ook helemaal voor hem gevallen is. Maar Aart heeft niets tegen mij gezegd, omdat hij niet wist of ik al klaar was voor een nieuwe hond, na het overlijden van Sarabi en Simba. Feit is dat ik hem niet meer uit mijn hoofd krijg en contact opneem met Los Caballos Luna, de stichting waar hij op dit moment is.

 

 

Op mijn eerste bericht wordt best terughoudend gereageerd. Het blijkt dat er al meer mensen geïnteresseerd zijn in Baríz, maar de dieren van Los Caballos Luna worden niet zomaar geplaatst. Er wordt eerst heel grondig gekeken naar de potentiële adoptanten. Tijdens het eerste telefoongesprek blijkt ook dat onze Facebookpagina´s en website al grondig doorgenomen zijn. Gelukkig is de conclusie dat Baríz vanaf dat moment gereserveerd is voor ons. Doorslaggevend waren onze blogs en berichten over Sarabi en Simba, gezamenlijke vrienden, ons grote terrein en onze voorkeur voor het voeren van rauw vlees. Aart en ik spreken af dat we Baríz gaan opzoeken, maar dat we de definitieve beslissing pas nemen als we daar zijn. Ondertussen krijgen we bijna dagelijks foto´s en video´s van hem, zodat we een steeds beter beeld krijgen.

 

 

Als we na een hele lange rit aankomen in Almadén de la Plata in Sevilla zijn we diep onder de indruk. Van de manier waarop er met alle dieren omgegaan wordt, maar het is vooral prachtig om te zien hoe alle dieren door elkaar heen lopen. Honden, katten, paarden en ezels lopen deels vrij over het terrein en dit gaat allemaal goed. En daartussen loopt dus ook Baríz. In alle rust, snuffelend en spelend van het ene naar het andere dier. Ook duikt hij onder de houten omheining door, om de paarden te begroeten die wel afgeschermd staan. Er lopen in deze tijd van het jaar ruim 20 meiden rond, waaronder veel stagiëres. Maar wie we ook spreken, iedereen zegt hetzelfde; Baríz is zó ontzettend lief, hij heeft zo´n zacht karakter. Ze zullen hem zó missen, maar natuurlijk gunnen ze hem vooral een heel fijn huis bij lieve mensen. Aart en ik gaan de eerste avond naar het hotel om alle indrukken te laten bezinken en eens goed te overleggen.

 

 

Alle scenario´s hebben we doorgenomen, uitgaande van het positieve, maar ook het negatieve. Wat als dit, wat als dat …… We besluiten nog een dag langer te blijven, om Baríz de kans te geven om ons nog beter te leren kennen en vise versa. Toch is de beslissing snel genomen. Baríz past zo perfect in ons huidige leven, waarin we steeds meer bezoek verwachten. Hij is zo lief en rustig dat werkelijk niemand bang voor hem zal zijn. We kunnen hem heel makkelijk overal mee naartoe nemen en bezoekers kunnen ook een hond meenemen als die ook sociaal is met andere honden. Zo heeft nog niemand hem horen blaffen, dus we zijn heel benieuwd hoe dat klinkt.

 

Kortom, we hebben hem meegenomen. Tijdens de lange rit terug heeft hij zich voorbeeldig gedragen. Heel rustig gelegen en na de rustpauze´s sprong hij weer probleemloos achterin. Bij thuiskomst heeft hij zijn nieuwe huis en terrein verkend. En nu – een dag later – kuiert hij hier heerlijk rond, klautert op de berg, maar houdt ons ook steeds in de gaten. Hij weet al dat het dikke kleed op de veranda van hem is en dat hij op het dikke oude dekbed naast Aart op de slaapkamer mag slapen. Maar hij heeft ook al de bank en de grote stoelen ontdekt. Vandaag begon hij al steeds vaker te kwispelen en op het moment dat ik dit schrijf, ligt Baríz naast Aart op de bank, met zijn hoofd op Aart´s schoot. Wij gaan er alles aan doen om Baríz bij ons een geweldig leven te geven. Wij zijn nu al stapelgek op dit intens lieve mannetje.