Maandelijks archief: augustus 2018

Wordt Baríz ons nieuwe gezinslid?

Baríz is een Galgo/Labradormix, een reu van 1,5 jaar oud. Hij zit in de opvang van Los Caballos Luna (Paard in Nood) in Sevilla. Uit alles wat we lezen en horen blijkt dat Baríz de allerliefste hond van de wereld is. Gaat hij ons leuk vinden? En wij hem? Komend weekend zullen we het ervaren. Dan rijden wij naar Almadén de la Plata om hem te ontmoeten, en als alles goed gaat komt hij zondag met ons mee naar huis.

 

Natuurlijk is het gekkenwerk om ruim 5 uur te rijden om een hond te halen, maar ach …… We zijn al jaren niet meer weg geweest, want je gaat niet zomaar weg als je dieren hebt. Ik heb de provincie Sevilla nog nooit gezien (Aart wel) en het lijkt ons geweldig om het werk, de paarden en het terrein van Los Caballos Luna eens in het echt te kunnen bekijken. Nu kunnen we zeggen dat we het nuttige met het aangename gaan verenigen, maar stiekem zijn we gewoon zwaar verliefd geworden op dit mannetje.

 

 

 

Zo´n mooie kerel, zo´n lief hoofd, kijk naar die ogen! Baríz is lief voor alles en iedereen. Hij houdt van mensen, honden, katten, paarden en ezels. Hij is heel gevoelig en zacht en dat maakt dat wij als een blok voor hem zijn gevallen. Want hoe geweldig zou het zijn als hij ook voor ons valt?! Dan hebben wij een hond waar niemand bang voor zal zijn. Een situatie waarbij gasten ook een hond mee kunnen nemen, als die ook lief en sociaal met andere honden is. Graag zelfs! Een hond die het terrein af kan om te spelen met de honden die de boeren in de vallei bij zich hebben bij hun werk. Een hond die mee kan tijdens onze wandelingen in de bergen. Hoe geweldig zou dit niet zijn?!

 

 

 

 

 

 

Een ander heel belangrijk ding is dat hij van Los Caballos Luna is. We weten namelijk  dondersgoed dat vele opvangorganisaties – ook in Spanje – op zijn minst discutabel te noemen zijn. Dat er vaak ´achterkamertjes´ zijn waar honden gefokt worden, omdat pups zo lekker makkelijk te slijten zijn. Waar geen goede voorlichting gegeven wordt en die zeker niet thuis zijn bij problemen. Niet bij Los Caballos Luna. Wij gaan een contract tekenen waarin onder andere staat dat wij Baríz nooit mogen verkopen, omdat hij hun eigendom blijft. Ook zullen ze bij eventuele problemen altijd helpen. En mocht het – om welke reden dan ook – fout gaan, hij weer terug moet naar Los Caballos Luna. Zulke afspraken bieden vertrouwen en op zijn minst de zekerheid dat je er nooit alleen voor staat.

 

Dus alles bij elkaar is het heel simpel; Baríz is de reis meer dan waard.

Braseria

Restaurant La Brasería de Carlos, in Cehegin.

Wij zijn gisteren ontvoerd door onze vrienden Tsui-Jing en Frank. Dit in verband met de verjaardag van Aart. De rit ging naar Cehegin en eindigde daar in het prachtige oude centrum, bij La Brasería de Carlos. Dit restaurant ligt in één van de karakteristieke straatjes van Cehegin. Tsui-Jing en Frank vertellen dat ze hier onlangs toevallig binnen zijn gelopen en blij verrast waren door het heerlijke eten en vooral de enorme hartelijkheid van de eigenaren. Daarom willen ze het ons ook laten zien. Dit relatief kleine restaurant is heel sfeervol ingericht en heeft daardoor een heel huiselijke en persoonlijke sfeer. Hetzelfde geldt zeker ook voor de ontvangst en de bediening. Tsui-Jing en Frank worden onmiddellijk herkend en als oude vrienden begroet.

 

 

Het eten in La Brasería de Carlos.

 

Het restaurant heeft een menukaart, maar ook een dagmenu met 4 verschillende keuzes per voorgerecht, hoofdgerecht en dessert. Eigenlijk kiezen we puur uit gemakzucht voor het dagmenu, waardoor we de menukaart niet eens ingekeken hebben. Het maakt niets uit, want alle gerechten die wij gegeten hebben waren ronduit heerlijk en beslist niet duur. Achteraf horen we dat La Brasería de Carlos vooral gespecialiseerd is in rundvleesgerechten. We moeten dus zeker nog snel eens terug om de specialiteiten te proberen, maar dat we hier terugkomen stond sowieso wel vast.

 

 

De service van La Brasería de Carlos.

 

Het geweldige eten is al reden genoeg voor een bezoekje aan dit restaurant, maar de service van Mari Carmen en José Carlos is ronduit uniek te noemen. Wat een hartelijkheid en aandacht. Als ze horen dat Aart jarig is, wordt er eerst een toepasselijk muziekje opgezet om hem te feliciteren. Daarna wordt hij nog persoonlijk toegezongen door José Carlos. Jeetje, wat een geweldige stem heeft die man. Als afsluiter wordt er een fles Cava opengetrokken, die we kado krijgen. In een uitvoerig nagesprek horen we dat dit restaurant pas in november 2017 haar deuren heeft geopend. Nou, wat ons betreft zijn ze wel heel erg goed bezig.

 

 

De verrassing van La Brasería de Carlos.

 

Na de maaltijd worden we uitgenodigd om iets te komen bekijken wat achter in het pand is. Dit blijkt een prachtige grotkamer te zijn, die ook gereserveerd kan worden door een gezelschap tot maximaal 10 personen. Zo mooi en romantisch ingericht! Deze ruimte is echt een pareltje in dit restaurant.

 

Conclusie:

 

Wij hebben echt een geweldige middag gehad. Heerlijk gegeten in goed gezelschap en weer een paar fantastische mensen leren kennen. Wij komen hier terug, heel zeker weten. Tsui-Jing en Frank, nogmaals enorm bedankt! Wat is het toch leuk om samen deze omgeving te ontdekken.

bewoners

Ervaar Bullas (Murcia), van binnenuit.

Nu wij ruim een jaar in Bullas wonen kunnen we de balans opmaken. We hebben geen seconde spijt gehad van onze beslissing, maar wat is het nu precies wat ons zo gelukkig maakt? Is het ons heerlijke huis op het mooie terrein? De bergen om ons heen, de prachtige natuur of het wild dat ´s nachts rond je huis scharrelt? De complete rust en stilte? Ja, al deze dingen maken dat we nog iedere dag, van ´s ochtends vroeg tot ´s avonds laat, helemaal blij zijn met ons nieuwe stekkie. Maar het aller-, allermeest genieten we van onze contacten met de plaatselijke bevolking.

De bewoners van Bullas.

Een paar weken geleden zei een Spaanse dame tegen ons: ´De mensen in Bullas zijn één grote familie´. Dit simpele zinnetje geeft precies weer hoe wij het wonen hier ervaren. Als wij de 4 kilometer van ons huis naar Bullas rijden, dan wordt er gezwaaid, getoeterd en met lichten geseind. Wij kennen hier inmiddels zoveel mensen. Alles gaat hier zo gemakkelijk. De mensen kennen en vertrouwen elkaar. Helpen elkaar en zijn betrokken bij elkaars leven. Ik zal hier een leuk voorbeeld van noemen. Werkelijk iedereen die we hier spreken wil weten waar we wonen. En denk maar niet dat je klaar bent met het noemen van de buurt. Nee, ze willen precies weten aan welke weg en in welk huis en ze rusten niet voordat dit helemaal duidelijk is. Iedereen blijkt ons huis ook te kennen. Het vreemde is dat deze vraag ons hiervoor nog nooit gesteld is.

Dus de bevolking van Bullas maakt dat wij hier helemaal thuis zijn. Als wij gaan kijken bij plaatselijke aktiviteiten en feesten, dan merken we dat onze aanwezigheid heel erg gewaardeerd wordt. Dan knoopt iedereen een praatje met je aan, waardoor je er meteen ook helemaal bijhoort. Daarom hebben we besloten om deze mensen te belonen voor hun gastvrijheid en hen ook aktief te gaan betrekken bij ons leven. Wij willen aktiviteiten aanbieden, maar waarom zouden wij zaken uitvinden waarvan de kennis onder de Bullanezen al lang aanwezig is.

De komende tijd gaan wij op zoek naar mensen voor:

  • Workshops beeldhouwen in hout
  • Schilderworkshops
  • Wandelroutes
  • Fietsroutes
  • Rondleidingen door de stad Bullas
  • Paardrijden
  • Kookworkshops voor paella en tapas
  • Flamenco  en ander Spaanse dansen
  • En nog veel meer …….

 

We weten namelijk zeker dat wij op onze zoektocht nog tegen onderwerpen aanlopen, waarvan we op dit moment het bestaan nog niet eens kunnen vermoeden.

Een groot zwart gat.

Geen tromgeroffel van kwispelende staarten op de kussens bij het opstaan.

Geen vragende blikken rond etenstijd.

Geen samen kluiven halen na het ontbijt.

Geen aankondiging van passerende landarbeiders.

Geen schaduwen die je volgen bij alles wat je doet.

Geen toezicht bij het koken.

Geen hond die op je schoot duikt, als het tijd is voor een knuffel.

Geen samen GTST kijken op de bank met z´n drietjes (Aart deed nooit mee).

Geen blij verwrongen bekkie van Simba, bij het thuiskomen.

Geen stofwolken op de speelplaats, van honden die aan het donderstralen zijn.

Geen yoghurtjes meer aan het eind van de avond.

Geen knuffels voor het slapen gaan.

Geen kwartetje meer.

Geen hoop meer.

 

Maar ook:

 

Geen gespannen afwachten op onderzoeksuitslagen.

Geen doorlopende controlebezoeken van de dierenarts.

Geen vaste tijden voor het toedienen van de medicatie.

Geen verhogingen en verlagingen van de doseringen meer.

Geen aangetaste plekken die ingesmeerd moeten worden.

Geen onderbroken nachten om te kijken hoe het met ze gaat.

Geen urenlange zoektochten naar oplossingen op internet.

Geen gesprekken meer met andere deskundigen.

Geen intens verdriet bij het zien dat het steeds slechter gaat.

Geen zoektochten naar Aloe Vera en andere homeopatische produkten.

Geen zorgen meer.

Geen wanhoop meer.

 

Sarabi en Simba zijn afgelopen maandag gestorven, aan een ziekte die uiteindelijk ongeneeslijk bleek. Ons meest kostbare bezit zijn we kwijt, wat overblijft is een heel groot zwart gat. En stil, zo ontzettend stil. Het gat zal verdwijnen. Natuurlijk gaat het verdwijnen, we hebben het eerder meegemaakt. Het zal worden ingevuld met bitterzoete herinneringen en hilarische anekdotes. Ze zullen dagelijks ter sprake blijven komen, net zoals de lieverds die hun voor zijn gegaan. Maar nu nog even niet. Nog heel even niet.