Maandelijks archief: juni 2018

Abrikozenoogst

De abrikozenoogst is in volle gang.

Er komen al een paar dagen auto´s met aanhangers voorbij, vol met kratten met oranje fruit. Vorige jaar hebben we door de drukte diverse oogsten niet gevolgd en dat gaat ons dit jaar niet nog eens gebeuren. Dus tijd om in de auto te stappen om te kijken wat er in onze omgeving gaande is. Het duurt niet lang voordat we de eerste fruittuin zien, waar diverse auto´s geparkeerd staan en kratten in lange rijen zijn opgesteld. We rijden nog een stukje door in een gebied dat we sowieso al waanzinnig mooi vinden. Dan zien we een kleine groep Spanjaarden die ook fruit aan het oogsten zijn. We parkeren de auto langs de weg en lopen naar de mannen toe.

 

 

We worden begroet met uitgestoken hand en ik (Anke) met kusjes op beide wangen. Alsof ze ons al heel lang kennen, wat beslist niet het geval is. Als we uitleggen wie we zijn en dat we een blog over hun werk op onze website willen zetten, reageren ze heel positief. De vruchten die ze plukken blijken abrikozen te zijn. Deze worden dit jaar geoogst door een groot vangnet rond de boom te leggen en voorzichtig met stokken op de takken te slaan. Hierdoor vallen de abrikozen uit de boom en kunnen ze door het net samen te vouwen gemakkelijk in de kratten worden gedaan. Andere jaren worden ze met de hand geplukt, maar omdat ze dit jaar maar heel weinig aan de abrikozen kunnen verdienen, wordt het nu op deze manier gedaan. De abrikozen worden deels op de markten aangeboden en voor de rest gaan ze naar de fabriek. € 0,20 per kilo abrikozen, dat zijn toch geen bedragen meer. Zeker niet als je weet hoeveel tijd ze het hele jaar door op het land doorbrengen.

 

 

De mannen vertellen dat ze op dit terrein klaar zijn en doorgaan naar het volgende. Ze nodigen ons uit om met ze mee te gaan en natuurlijk doen we dat. Bij het volgende veld is het een heel kleurrijk gebeuren, met nog volop bomen die vruchten dragen. Een prachtige locatie die zich uitstekend leent voor meer foto´s en video´s. Terwijl ik hier mee bezig ben, blijft Aart in gesprek met een drietal mannen. Ze vertellen hem allerlei wetenswaardigheden over deze omgeving. En dan gaan ze kruiden voor ons plukken, waarvan ze vertellen dat we er thee van moeten zetten. Omdat we daar heel sterk van zullen worden. Het wordt misschien eentonig om te melden, maar ook hier sluiten we weer af met de gedachte; wat een lieve mensen!

 

Esperanza

Santuario Virgen de la Esperanza in Calasparra.

Dit prachtige heiligdom ligt op 6 kilometer afstand vanaf Calasparra en is al eeuwen lang de meest bezochte plek door pelgrims in deze regio. De prachtig kronkelende weg er naartoe is al een feestje, met onderin het dal de rijstvelden waar Calasparra zo bekend om is. Dit hele rivierengebied is een groene oase van rust, met als hoogtepunt Santuario Virgen de la Esperanza. Een uit de rots gehouwen kerk, die uitkijkt op diep liggende tuinen aan de rand van de Rio Segura.

De geschiedenis van Santuario Virgen de la Esperanza.

Volgens overlevering ontdekte een herder in de 16e eeuw een beeld van Virgen de la Esperanza toen hij schuilde in de grot. Hij meldde dit direct aan de plaatselijke autoriteiten en meteen kwam de voltallige bevolking kijken. Men probeerde in eerste instantie het beeld naar het centrum van Calasparra te verplaatsen. Toen dit niet lukte omdat het te zwaar was, besloot men dat het beeld wilde blijven waar het ontdekt was. Dus hebben ze de kerk uitgehouwen rond de natuurlijke grot. Een waar meesterwerk, waarbij alleen natuurlijke materialen uit de omgeving zijn gebruikt. Binnenin de grot is tot op de dag van vandaag nog een bron met natuurlijk water te vinden.

 

De Santuario Virgen de la Esperanza op dit moment.

De kerkruimte in de grot is klein, maar indrukwekkend. Daarnaast is er een museumruimte gecreëerd, waar je kronen, gewaden, vazen e.d. kunt bewonderen. Ook zie je een complete muur, voorzien van alle denkbare kunststof lichaamsdelen en organen. Nu zijn Aart en ik niet Katholiek en het kan zijn dat we de uitleg van de Spaanse bezoekers niet goed begrepen hebben. Maar het schijnt dat mensen deze ophangen voor extra hulp bij ziektes en kwalen. Ook is er een kleine souvenierwinkel, maar deze hebben we bij ons bezoek per ongeluk overgeslagen. Waarschijnlijk omdat we zo onder de indruk waren van de prachtige natuur om ons heen. Verder staat er een groot restaurant op het terrein, dat vooral bekend is om zijn heerlijke paellas.

 

 

Wat is de natuur hier prachtig! Diep beneden de kerk zie je de Rio Segura stromen, met alle bijbehorende glinsteringen. Omringd door hoge bomen en een enorme variëteit aan bloemen en planten. Tijdens een wandeling hier begrijp je volledig waarom dit ook als een spirituele plaats beschouwd wordt, want er heerst complete rust. Aan het eind van het terrein is een grote picknickplaats. Direct aan de rivier en hier wordt door de bezoekers volop gebruik van gemaakt. Je kunt je op deze geweldige plek gerust een hele dag vermaken.

 

Wel een kleine waarschuwing.

Gezien het grote aantal parkeerplaatsen en de grootte van het restaurant, verwachten wij dat het hier in de weekends en vakantieperiodes heel erg druk kan zijn.

 

 

Onze lieve Sarabi is ziek.

Ons lieve meisje is ziek. Waarschijnlijk voor de rest van haar leven, maar wij gaan er alles aan doen om te zorgen dat dit wel een blij leven wordt. Dit is trouwens ook de reden dat jullie een paar weken niets van ons gehoord hebben. Want als we iets geleerd hebben, dan is het dat als één van ons ziek is, we allemaal een beetje ziek zijn. Aart en ik van de angst en de zorgen, maar ook Simba was helemaal van slag. Op dit moment is Sarabi aan het herstellen en de vooruitzichten zijn veelbelovend, maar ook nog vol onzekerheden.

 

 

 

 

Het lijkt een poosje wel mee te vallen.

Het begon een aantal maanden geleden met een neusontsteking. Diverse onderzoeken volgen, met als diagnose een chronische ontsteking of een auto-immuunziekte. De definitieve uitslag kan alleen worden vastgesteld door haar te behandelen. Sarabi krijgt een korte, lichte Prednisonkuur en het herstel begint. De dierenartsen hopen dat het herstel zonder medicijnen doorzet en ze komen haar heel regelmatig controleren. Het lijkt heel langzaam de goede kant op te gaan.

 

Sarabi

Maar ineens gaat het heel fout.

Tot het een paar weken geleden ineens helemaal fout gaat. Sarabi´s neus, oogleden, voetzolen en buik zijn ontstoken. Er worden biopties genomen onder volledige narcose en in afwachting van de uitslag hiervan krijgt ze alleen medicatie tegen de jeuk. Maar een dag later verslechtert ze verder. Haar ontstekingen beginnen te bloeden en ze wil helemaal niets meer en reageert nergens meer op. Wij bereiden ons voor op het allerergste die dag. Dierenarts Jesus komt en neemt haar mee voor een aantal röntgenfoto´s. Dan krijgt ze een hele hoge dosering Prednison en hiermee verbetert haar situatie gelukkig heel snel.

 

 

Een ernstige diagnose.

Dan komt de uitslag van de biopties binnen, het is inderdaad de complexe auto-immuunziekte waar de dierenartsen Bernadina en Jesus al bang voor waren. Een ziekte die nog lange tijd nodig zal hebben om Sarabi te stabiliseren met medicijnen. We hebben nog een lange weg te gaan, maar het herstel is ingezet en de dosering Prednison is al een keer verlaagd. Nu is het vooral een kwestie van uitzoeken of er ook een allergie meespeelt en welk voer voor haar het beste werkt. De komende tijd zal Sarabi onder strenge controle blijven, maar tot nu toe zien we een stijgende lijn.

 

Sarabi

Onze dierenartsen zijn kanjers.

En wat zijn wij blij met Bernadina en Jesus! Want wat zijn die beiden van het begin af aan bezorgd en betrokken geweest en wat hebben ze Sarabi´s situatie serieus genomen. Ze zijn samen naar ons huis gekomen om Sarabi te onderzoeken en alles wat ze doen, doen ze in gezamelijk overleg. We hoeven niet eens een afspraak te maken voor de volgende controle, we krijgen van hun bericht wanneer ze komen. Binnen alle onzekerheden staat voor ons buiten kijf dat ook deze kanjers er alles aan zullen doen om Sarabi een zo gelukkig mogelijk leven te geven. Wij gaan ervoor!