Maandelijks archief: mei 2018

wandelen

Wandelen in de bergen rond Bullas.

Ons wandelenhuis staat midden tussen de bergen, op ruim 4 kilometer van de plaats Bullas in de provincie Murcia. Dit is een perfecte uitvalsbasis voor mensen die van wandelen houden. We zijn zelf nog steeds verrast dat je binnen 2 minuten nadat je onze poort uitloopt, in een gebied komt waar geen huis meer te bekennen is. Hier zie je alleen nog de bergen, dennenbossen en ramblas, afgewisseld met prachtige vergezichten over de fruittuinen in de dalen. Dit gebied is zo enorm uitgestrekt dat je er zelfs uren rond kunt rijden met de auto, zonder dat je ook maar iemand tegenkomt. In het weekend kun je nog een incidentele mountainbiker of crossmotor treffen, maar door de week is deze hele omgeving voor jou alleen.

 

 

 

 

wandelenWij hebben gisteren een ruim 3 uur durende wandeling gemaakt in het gebied rond ons huis. Niet stevig doorgelopen, maar op ons gemakje gewandeld en genoten van alles wat op ons pad kwam. Rugzakje en de fotocamera mee en zeker ook de coördinaten van ons huis, vastgelegd in de GPS. Want de kans dat je verdwaald, zelfs zo dicht bij huis, is levensgroot aanwezig. Je volgt een pad dat de goede kant op lijkt te lopen, maar gaandeweg kronkelt het zich in een totaal andere richting. Maar eigenlijk maakt het allemaal niks uit, want je loopt en je geniet.

 

 

 

 

wandelenOnderweg valt als eerste op hoe breed en vlak de wegen zijn. Die zijn ook met een normale personenauto prima te doen. Natuurlijk kun je ook voor kleine paadjes kiezen, zoals wij gedaan hebben, maar die zijn ook prima te vermijden. Tijdens de wandeling voel je de rust over je heen komen. De complete stilte, het gefluit van de vogels en het geluid van de wind. Meer hoor je hier niet. Iedere bocht maakt je nieuwsgierig naar wat je daarachter weer aan zult treffen, want het gebied is heel gevarieerd. Er zijn bossen, maar ook onverwachte vergezichten over de valleien met de fruittuinen. Er is een enorme variatie in planten, struiken, kruiden, grassen en op dit moment vooral heel veel bloemen. Je kijkt echt je ogen uit.

 

 

 

 

paradijsje

Wij wonen in een paradijsje.

paradijsjeVandaag eens even een dagje niks. Ik lig op het boventerras, omdat de zon hier de hele dag schijnt. Als ik naar beneden kijk zie ik Aart die het terras rond het zwembad veegt en Sarabi en Simba die hem ´helpen´ en dit regelmatig afwisselen met samen spelen. Dan kijk ik naar de rest van ons terrein, het zwembad dat net een onderhoudsbeurt gehad heeft en er nu weer kraakhelder bijligt. De bomen, het groen in de fruittuinen, de bergen die daarachter hoog bovenuit steken. Dit uitzicht met alleen het gekwetter van vogels, het geluid van de wind en voor de rest is het stil. Ineens besef ik heel duidelijk in wat voor paradijsje we wonen. We zijn vaak te veel bezig met van alles en nog wat om het te zien. Maar vandaag zie ik het wel en ik geniet.

 

 

 

 

paradijsjeIk begin te mijmeren. Wat als ik hier mijn vakantie zou vieren, wat zou ik dan willen? Vers gemaakte Pina Colada is het eerste dat in me opkomt. Ik moet zelf om deze gedachte lachen, want hoewel ik het heerlijk vind, drink ik het nooit. Vanavond ga ik het recept opzoeken op Internet, neem ik me voor. Ik droom verder en besef ineens dat we eigenlijk nog steeds in een vast stramien leven. Altijd bezig met van allerlei klussen en een onvoldaan gevoel als niet alles gelukt is wat je hebt gepland. Tussen de middag eten we brood en ´s avonds maken we een maaltijd. Waarom doen we dit eigenlijk?

 

 

 

 

 

 

paradijsjeWe leven in een heerlijk land, maar nemen niet de tijd om hier volop van te genieten. Het belangrijkste werk is gedaan, wat nu nog rest is de decoratie en het extra gezellig en mooi maken. Natuurlijk is dit leuk, maar het hoeft niet persé vandaag af te zijn. Iedere dag een klein beetje is ook voldoende. En waarom koken we iedere dag een echte maaltijd? Ook ´s zomers, terwijl je dan sowieso al minder trek hebt. Waarom nemen we niet veel vaker gewoon kleine hapjes? Stukjes kaas, plakjes ham en/of worst, olijven, noten, stokbrood en salades. Glaasje wijn erbij en heerlijk onderuit zakken in het zonnetje (of ´s zomers juist in de schaduw).

 

 

 

 

Als ik dit even later met Aart bespreek is hij meteen om. Het zal best even wennen zijn, maar zo gaan we het wel doen. Veel vaker aan het zwembad liggen, veel vaker zwemmen. Veel vaker een dagmenuutje pakken in één van de vele restaurants van Bullas en omgeving. En ondertussen poco a poco (beetje bij beetje) de boel hier verder opleuken, zodat onze gasten – maar zeker ook wij zelf – volop kunnen genieten van ons paradijsje hier.

 

paradijsje

Ons nieuwe beeldhouwprojekt.

Zes jaar lang heb ik minstens 6 dagen per week gebeeldhouwd. Aart heeft hierbij de  laatste 3 jaren volop meegedaan, terwijl hij daarvoor de ontwikkelingen dagelijks volgde. Beeldhouwen is voor mij de ultieme ontspanning. Hoofd leeg, kijken, kijken, kijken en in kleine stapjes doorwerken naar het eindresultaat. Niet kunnen stoppen, omdat je zo benieuwd bent naar het effect van de volgende handeling. Om uiteindelijk met lamme armen en van je kruin tot je voeten onder het marmerstof neer te ploffen. En na een kwartiertje weer te gaan kijken naar wat je die dag gedaan hebt. Heerlijk vind ik dat.

 

 

 

 

Beeld Spaanse danseres
Spaanse danseres, 60 x 40 x 40 cm

Beeldhouwworkshops.

Na verloop van tijd besluiten we eens ´ja´ te zeggen, als ons weer gevraagd wordt of we ook workshops geven. De eerste jaren wilden we dit niet. In de eerste plaats omdat we het veel te leuk vonden om zelf ongestoord te kunnen werken. Maar ook uit onzekerheid. Zijn wij wel goed genoeg om anderen les te geven? Wat als er mensen komen die we niet zo leuk vinden? Uiteindelijk besluiten we ons over alle twijfel heen te zetten en er gewoon voor te gaan. Gelukkig maar, want we ontdekken dat we het juist enorm leuk vinden.

 

 

 

 

 

 

Beeldhouwles geven is zo ontzettend leuk!

De twijfel over de eigen creativiteit, de angst voor de machines en gereedschappen. Het geen stap durven zetten, zonder dat je bevestiging krijgt over de volgende handeling. Allemaal dingen die zo herkenbaar zijn, maar die je gaandeweg weer vergeten bent. Maar ook het enthousiasme en de verwondering over eigen kunnen. Het is zo leuk om cursisten steeds vrijer en blijer aan het werk te zien. Maar het aller-, allerleukste is dat cursisten ontwerpen bedenken, waar je zelf nooit op gekomen zou zijn. In die zin werken de workshops voor ons ook heel inspirerend en blijven ze een uitdaging.

 

 

 

beeldhouwen Wat verandert er voor ons bij de huidige workshops?

Tot nu toe kwamen de cursisten één keer per week en maakte het niet uit hoeveel tijd het maken van een beeld in beslag nam. Nu verwachten we gasten die 1 of 2 weken komen beeldhouwen en in die tijd het beeld zullen willen afronden. Dit is nieuw voor ons. Want we maken zelf grote tuinbeelden, waar we gemiddeld 2 of 3 maanden mee bezig zijn. Daarom hebben we besloten om de komende tijd te gaan werken aan kleine beelden met ´eenvoudige vormen´, om de komende cursisten goed te kunnen adviseren.

 

 

 

beeldhouwenWij hebben er zin in!

Door diverse omstandigheden hebben we al vanaf januari 2017 niet meer de gelegenheid gehad om te beeldhouwen. Gelukkig zijn inmiddels alle omliggende factoren afgerond en gaan we de komende week weer beginnen. Mijn hoofd bruist van de ideeën, mijn vingers jeuken en inmiddels heb ik een aantal ontwerpen gemaakt in plastiline. Dit weekend gaan we naar de marmergroeves om marmer te halen. Kortom, wij zijn er helemaal klaar voor.

Caravaca

Fiesta Los Caballos del Vino, Caravaca de la Cruz 2018.

Caravaca

De geschiedenis van de feestweek in Caravaca.

Na maanden verheugen is het dan eindelijk zover. De eerste week van mei is dé feestweek van Caravaca de la Cruz, met als hoogtepunt Los Caballos del Vino. Met dit feest herdenkt de stad de periode van de bezetting door de Moren. Destijds had een groot deel van de bevolking zich verschanst in het kasteel, maar dreigde te sterven van de dorst. De oplossing werd gevonden door paardendekens te drenken in wijn en de paarden naar het kasteel te jagen, voor de Moren door hadden wat er gaande was. Hierdoor hebben velen de bezetting kunnen overleven.

 

 

 

 

Caravaca

De bewoners van Caravaca zijn het hele jaar druk met de voorbereidingen.

Tot op de dag van vandaag speelt deze gebeurtenis een heel belangrijke rol in het leven van de stad. Vele broederschappen zijn het hele jaar druk met de voorbereidingen van dit feest, dat uniek te noemen is voor heel Spanje. Paarden die speciaal hiervoor worden getraind en families die een vol jaar bezig zijn met het borduren van de paardendekens. Voor deze dekens wordt vooral zijde-, goud- en zilverdraad gebruikt en er worden complete familieportretten in verwerkt. Jaarlijks doen er ruim 50 paarden mee aan dit evenement. Tijdens de race moeten de paarden, vergezeld door 4 mannen die meerennen, gezamelijk de eindstreep halen. Het hele traject duurt uiteindelijk maar maximaal 10 seconden.

 

 

 

 

Caravaca

Ons allereerste bezoek.

Dit jaar maken wij voor het eerst dit spektakel mee. We hebben ons goed ingelezen en heel wat waarschuwingen voorbij zien komen. Draag dichte schoenen, vanwege de enorme drukte. Wees je bewust van het feit dat de hele dag alle paarden al in de stad aanwezig zijn en er een kans bestaat dat er één op hol slaat. Ga zeker tijdens de race niet in het loopveld van de paarden naar het kasteel staan, enz., enz. Mijn grootste angst, dat de paarden niet goed behandeld zullen worden, lijkt in ieder geval ongegrond. Dit baseer ik op het feit dat vrienden (en enorme paardenliefhebbers) naar dit fiesta geweest zijn en er enorm van hebben genoten.

 

 

 

 

CaravacaAls wij in Caravaca aankomen vallen we meteen met de neus in de boter. Als eerste zien we de plek waar alle deelnemende paarden gepresenteerd worden. Een prachtig en indrukwekkend gezicht. Na enige tijd lopen we verder de stad in naar boven en zien tot onze verbazing dat er al races gaande zijn. Er wordt ons uitgelegd dat de paarden voor de officiële race al twee keer een sprintje trekken. Om ze op te warmen, maar ook om ze te laten wennen aan de enorme mensenmassa en al het lawaai. Aan het eind van dit traject verdwijnen de paarden achter een enorm gordijn, waar ze even tot rust kunnen komen.

 

 

 

 

CaravacaEen stukje verder wordt ons steeds meer duidelijk. Want ieder paard wordt vergezeld door een groep van soms ruim honderd volgers en een eigen orkest. De volgers zijn allemaal in het wit gekleed en dragen rode sjalen en sjerpen. Op de plek waar we nu staan komen die groepen samen. Ieder paard gaat na het rustmoment weer de stad in, de volgers volgen als eerste en het orkest sluit de rij. Paarden die te nerveus zijn worden uit de route gehaald en worden op een apart gereserveerd plein tot rust gebracht.

 

 

 

 

 

CaravacaRond 12.00 uur is er een parade. Langs de route zijn enorme tribunes voor het publiek gebouwd. De parade bestaat uit de deelnemende paarden en groepen van de Moren en Christenen. De grote optocht van los Moros y Christianos staat pas voor vrijdagavond gepland, maar er zijn dus nu al mensen in de stad. Wij bekijken de parade op het grote plein van het gemeentehuis, waar ook een groot scherm staat waarop je de komende race kunt bekijken.

 

 

 

 

 

CaravacaDe race van Los Caballos del Vino hebben we niet van dichtbij kunnen bekijken. In eerste instantie hebben we dit spektakel vanaf het scherm gevolgd. Als we toch dichterbij het kasteel proberen te komen, blijken we maar weinig te kunnen zien. Maar nu weten we wel dat we volgend jaar op de berghelling kunnen zitten. Op een veilige plek, met een veel beter zicht op het hele gebeuren. Al met al sluiten wij deze dag af met een heel voldaan gevoel en heel veel opgedane indrukken.

 

 

 

 

 

Caravaca Caravaca Caravaca Caravaca