Maandelijks archief: april 2018

Marcos

Fiesta San Marcos, hét belangrijkste feest van Bullas.

Fiesta San Marcos, hét belangrijkste feest van Bullas.

 

MarcosSan Marcos is de beschermheilige van de dieren en het is een folklorefeest. Dat is eigenlijk het enige dat we weten en we hebben geen idee wat we kunnen verwachten als we naar dit feest gaan. Ook op Internet hebben we eigenlijk weinig kunnen vinden. Dus wat doe je dan? Zorgen dat je er op tijd bent, zodat je zeker weet dat je niks mist. We zitten om 09.00 uur in de auto en al vrij snel als we Bullas inrijden zijn de wegen afgesloten. We parkeren de auto en wandelen verder richting het centrum. Het weer valt een beetje tegen. Het is wel zonnig, maar er staat een harde koude wind.

 

 

 

 

 

MarcosIn één van de buitenwijken zien we meteen dat bijna iedereen in klederdracht loopt. Van piepjong tot heel erg oud. Het is een enorm kleurrijk geheel, met vrouwen met bloemen in hun haar en ze dragen vrijwel allemaal een rieten mand. Op dat moment weten we nog niet waar dat laatste voor dient. Ook worden er weer levensgrote beelden rondgedragen. Ze zien er niet religieus uit, maar zijn ook meer in de gepaste folklorestijl. Langzaam vormt zich een parade, inclusief fanfareorkesten.  Wij gaan ervan uit dat ze naar het grote plein in het centrum onderweg zijn en besluiten hetzelfde te doen.

 

 

 

 

MarcosOp het grote plein is het al een drukte van jewelste. Hier zien we onder andere een groep erg boers geklede mensen, met kleine muziekinstrumenten. Er wordt ons verteld dat dit een groep uit Portugal is, die speciaal voor dit feest naar Bullas is gekomen. Later op de dag zullen zij een muziekshow geven, inclusief zang en dans. Op dit plein zijn ook meerdere beelden die om de beurt de grote kerk in en uit worden gedragen. We denken dat de beelden hier gezegend worden, maar weten dat niet zeker. Op dit tijdstip ligt het plein nog vrijwel helemaal in de schaduw en we krijgen het frisjes. We besluiten op zoek te gaan naar een mooie plek van waaruit we de komende parade kunnen bekijken.

 

 

 

MarcosEen plekje in de zon, uit de wind en dichtbij een bar, zodat we wat te drinken kunnen bestellen en een toilet in de buurt hebben. De route die de parade gaat volgen is heel simpel te bepalen, door alle stoeltjes die in rijen op de trottoirs staan. Zo belanden we bij Bar Marisquería El “Caracoles”. Een bar waar we voor de eerste, maar beslist niet voor de laatste keer zijn. Want wat is het hier leuk en wat zijn de eigenaars aardig. Ook door de overige klanten worden we behandeld alsof we er al jaren komen. Iedereen gaat meteen een gesprek met ons aan en binnen de kortste keren zijn wij op de hoogte van wat er allemaal gebeuren gaat.

 

 

 

MarcosDan barst het spektakel los als de parade begint en er lange rijen karren met Spaanse muziek en dansende mensen langskomen. Uit de rieten manden komen broodjes en koekjes voor het publiek en uit de karren plastic bekertjes met wijn en blikjes bier. De smalle straten zijn overvol mensen en de vrolijkheid spat ervan af.  Ook stapt er een klein mannetje op Aart af die hem vertelt dat hij ook Engels spreekt en dit even met Aart wil oefenen. Binnen de kortste keren is Aart omringt door nog meer klein grut, dat allemaal hun verhaal kwijt wil. Zo schattig om te zien. De vader van het jongetje vertelt dat er bij wijze van experiment gestart is met het geven van Engelse les op de lagere school. Dit blijkt bijzonder goed uit te pakken. De vader bedankt Aart met een high five voor zijn aandacht en ze lopen verder in de parade.

 

 

 

Ook komen we er vanochtend achter hoeveel mensen we hier inmiddels kennen en vooral hoeveel mensen ons inmiddels kennen. Mensen die speciaal uit de parade stappen om ons te begroeten. Mensen die snel de kar in rennen om speciaal voor ons wat te drinken of wat lekkers te halen. Zo zien we onder andere Antonio, onze kapper. Bernadina, onze dierenarts, onze favoriete medewerkster van de supermarkt en de timmerman die ons traphekje heeft gemaakt. Als een jong meisje me vraagt of ik beeldhouwer ben, denk ik dat ik haar verkeerd begrijp. Want hoe kan zij dit weten? Later blijkt dat ze regelmatig met een aantal vriendinnen langs ons huis loopt tijdens gezamenlijke wandelingen. Zo leuk allemaal!

Al de hele ochtend kijken Aart en ik elkaar regelmatig aan en we zien elkaar genieten. De ´oh wat leuks´ worden afgewisseld met ´oh wat gezellig´ en ´oh wat fantastisch´. Nu we midden in het feestgedruis zitten, begrijpen we volledig waarom we geen duidelijke uitleg hebben kunnen vinden op Internet. Want hoe omschrijf je nu dit ruim 2,5 uur durende fantastische gekkenhuis, deze sfeer, deze gezelligheid, deze gemoedelijkheid? Het antwoord; dit is niet te omschrijven, dit moet je ervaren. Wij vonden het in ieder geval ronduit GEWELDIG!

 

Anke y Aart

Nieuwe aanpak, nieuwe website, nieuwe prijzen.

Nieuwe aanpak.

Tot nu toe hanteerden we een all-inclusive tarief. We wilden gasten namelijk niet verplichten om de deur uit te gaan om te eten. Ook al omdat dit toch wel een erg Spaanse omgeving is. Bovendien willen we gasten graag betrekken bij de dingen waar wij zelf zo van genieten. Maar gaandeweg hebben we de indruk gekregen dat mensen toch liever meer keuze hebben. De keuze om zelf te bepalen hoe ze hun vakantie in willen delen. Daarom wordt vanaf vandaag ons aanbod veranderd. Of eigenlijk blijft ons aanbod, inclusief de aangeboden activiteiten, hetzelfde. We bieden gasten alleen meer mogelijkheden om eigen vakantie-pretpakketje samen te stellen.

 

 

 

 

Nieuwe website.

We willen al langer een andere website. Mooier, completer en met meer mogelijkheden. Zo willen we graag dat foto´s vergroot kunnen worden door erop te klikken. Dat de blogs per categorie onder elkaar komen te staan, waardoor je ze achter elkaar door kunt lezen. Zonder ze telkens af te moeten sluiten en de volgende te openen. We willen ook lezers de mogelijkheid geven om de blogs per email te ontvangen, etc. Dus hebben we besloten dat dit meteen ook het moment is om de website te verfraaien. Gelukkig wil Hans Hendriks ons hier weer bij helpen. Iemand die je kent en precies weet wat je wil, dat werkt gewoon hartstikke lekker. Dus als het hier de komende dagen tot weken even stil blijft, dan wordt er keihard gewerkt, achter de schermen. Natuurlijk houden we jullie op de hoogte van alle ontwikkelingen.

 

Gastenkamers.

Deze blijven hetzelfde. Onze bovenetage wordt alleen gebruikt door de gasten. We hebben hier 2 gastenkamers, een badkamer en een woonkamer waar men zich even lekker terug kan trekken. Inclusief Nederlandse TV, Wifi, koffiezetapparaat, waterkoker en koelkast met drankjes. Verder is hier nog een apart ruim terras. Uiteraard hopen we ook dat iedereen zich vrij voelt in ons hele huis en op ons terrein met zwembad.

In principe blijven we maximaal 2 gasten tegelijkertijd ontvangen. Dit vooral omdat wij maar 1 badkamer ter beschikking hebben. Als 2 stellen er geen probleem mee hebben om een badkamer te delen, dan zijn 4 gasten ook heel erg welkom.

 

 

gastenkamer gastenkamer

 

 

 

 

 

 

 

Nieuwe prijzen:

€ 50,00 per nacht voor een 2-persoons kamer voor 2 personen, inclusief ontbijt.

€ 40,00 per nacht voor een 2-persoons kamer voor 1 persoon, inclusief ontbijt.

€  7,50 voor de lunch.

€ 15,00 voor het diner.

 

De overige voorwaarden en aangeboden activiteiten worden binnenkort bijgewerkt op de website.

 

gastenkamer gastenkamerTerras boven

Sarabi

Honden met mankementen, dat wil je niet.

SarabiSarabi.

Sarabi kreeg een paar weken geleden problemen met haar neus. Droog, korstvorming, etc. Nu had onze vorige Golden Retriever Storm dat ook regelmatig, dus we dachten het te kunnen verhelpen met dezelfde soort creme. Nou, niet dus. Daarna nog antibioticacreme geprobeerd. Ook niet. Uiteindelijk nog pure Aloe Vera, maar ook dat mocht niet baten. Dus gingen Aart en ik samen naar de dierenarts. Allereerst om te vragen of ze ook huisbezoeken doen. Want als Sarabi bang wordt, dan trekt ze haar landingsgestel in en gaat liggen. Groot is de vent die haar dan nog van de plaats krijgt, haha. En met Simba hebben we al meegemaakt dat hij dubbel beschermend wordt naar mij toe, in een vreemde omgeving. Dus daar willen we ook geen risico mee nemen.

 

 

Gelukkig gaf dierenarts Bernadina aan geen enkel probleem te hebben met bezoeken aan huis. Maar toen we over Sarabi´s neus vertelden, begon ze meteen over Leishmania. Man, ons hart zat meteen in onze keel. Daar hadden we nog echt niet aan gedacht. De hele weg naar huis hebben we bijna zitten stuiteren in de auto van schrik. Achteraf blijkt Leishmania ook weer niet zo verschrikkelijk te hoeven zijn als wij dachten. Maar ja, dat weet je pas als je je daarin verdiept hebt. Gelukkig bleek uit de testen dat het geen Leishmania is en inmiddels is ze behandelt. Sarabi´s neus is nog steeds niet helemaal herstelt, maar volgens DA Jesus heeft dit tijd nodig. Ze krijgt in ieder geval al een hele tijd geen medicijnen meer, maar ze blijft wel onder controle van Jesus, die inmiddels haar grote vriend geworden is.

 

SarabiSimba.

Deze maffe kerel van ons is gevoelig voor oorontstekingen. Hoewel Simba zich over het algemeen heel goed door Aart laat behandelen, is hij op een gegeven moment panisch geworden als het om zijn oren ging. Op zo´n moment vecht hij alsof zijn leven ervan afhangt. Zo erg zelfs, dat we gezegd hebben dat een eventuele behandeling door een DA onder narcose zou moeten gebeuren. Op een gegeven moment ontdekten we dat we in ieder geval niet met flesjes en andere attributen in zijn buurt moeten komen. We hebben het een hele poos onder controle kunnen houden met olijfolie. Klein schaaltje olijfolie, vinger erin dopen en daarmee zijn gehoorgang soepel houden. Dit ging best goed, maar helemaal herstellen deed het niet.

 

 

Bij één van de controlebezoeken voor Sarabi van Jesus, kwamen Simba´s oren ter sprake. Volgens Jesus duiden oorontstekingen vaak niet enkel en alleen op oorontstekingen. Maar is het een algemeen huidprobleem, dat zich uit in de vorm van een oorontsteking. Jesus gaf aan bij het volgende bezoek alles mee te zullen brengen voor een behandeling en dan meteen een monster te nemen voor onderzoek. Natuurlijk geven we meteen aan dat zo´n behandeling een groot probleem kan worden bij Simba. Jesus is dus gewaarschuwd, maar hij wil het proberen.

Nou, dat heeft hij geweten. Vorige week kwam Jesus, gewapend met een muilkorf. Een muilkorf die al heel snel vakkundig door Simba werd verwijderd, waardoor hij bijna de kans had om Jesus te bijten. Gelukkig bijna, want hij werd door Aart tegen de grond gedrukt, die meteen ook nog kans zag om Sim´s bek dicht te houden. Maar het is gelukt. Jesus heeft vloeistof in zijn oor gespoten en het monster kunnen nemen. Meteen ´s avonds kregen we al de uitslag van het onderzoek per mail. Het was wat Jesus dacht dat het was. Een week lang niets meer aan doen en na een week komt Jesus weer voor controle.

Dat volgende bezoek was vandaag en wat zag ik er tegenop. Want Simba is een ongelofelijke lieverd, die op zo´n moment alleen handelt uit pure angst. Ik was bang dat hij door de laatste behandeling blijvend bang voor een DA was geworden en nu nog moeilijker te behandelen zou zijn. Niets is minder waar. Simba heeft zich vandaag probleemloos onder handen laten nemen door Jesus. Zijn oor is enorm verbeterd en blijkbaar heeft Simba zelf ook ontdekt dat Jesus juist komt om hem te helpen. Hij heeft nog een keer dezelfde vloeistof in zijn oren gekregen en over 20 dagen komt Jesus weer kijken. Het is in ieder geval heerlijk om te weten dat Jesus en Simba ook gewoon hele dikke vriendjes zijn.

 

Sarabi

aktiviteiten

Ons bezoek aan het Museo del Vino (wijnmuseum) in Bullas.

wijnmuseumDe ontvangst in het wijnmuseum.

Het is ons eerste bezoek aan het wijnmuseum en als wij vragen of we foto´s mogen maken, krijgen we te horen dat hier toestemming van de gemeente voor nodig is. We leggen uit dat we een website hebben en regelmatig bloggen, onder andere om bedrijven uit Bullas te promoten. De medewerkster haalt de beheerder erbij en als deze begrijpt wat de bedoeling is, raakt hij helemaal enthousiast. Hij vertelt dat alle huidige informatie naast het Spaans ook in het Engels is en hij oppert de mogelijkheid om deze ook naar het Nederlands te vertalen. We stellen hem gerust door te zeggen dat verreweg de meeste Nederlanders ook Engels spreken. Hij verheugt zich op Nederlandse bezoekers en we mogen fotograferen wat we willen.

 

 

 

wijnmuseumDe videoruimte van het wijnmuseum.

We worden een ruimte ingeleid en de medewerkster vraagt of we de geluidsband in het Spaans, Engels, Frans of Duits willen. We kiezen veiligheidshalve voor Engels. Dan sluiten de deuren en staan we een paar minuten in het pikkedonker voor de video start. Er zijn 2 hele grote schermen naast elkaar en pas als de video begint zien we dat we op een glazen vloer staan, waar opgegraven stukken onder liggen. Het plafond doet denken aan een sterrenhemel. Kortom, het is een prachtige ruimte. De video zelf is een weergave van de geschiedenis, de productie van en alle festiviteiten rondom de wijn. Aan het eind van de video gebeurt er iets onverwachts, wat we lekker niet vertellen, want dit verrassingselement moet je gewoon zelf ervaren. Het is in ieder geval heel erg leuk.

 

 

wijnmuseumDe toer gaat verder.

Na de video dalen we de trap af naar beneden en we kijken onze ogen uit. Deels omdat het hier zo mooi is, maar ook omdat het heel anders is dan we verwachten. Boven oogt het pand namelijk heel modern, maar beneden juist heel erg oud. Later wordt ons uitgelegd dat het hele pand oud is, maar dat bij de renovatie op de bovenetage alleen het dak en de pilaren authentiek zijn gebleven. Beneden is volop informatie te vinden (ook in het Engels) over de diverse druivensoorten, wijnen en andere gebruikte ingrediënten. Ook vind je hier de beelden van El Niño del Uvas, waarover we binnenkort meer vertellen in een apart blog. Het deel dat we zelf het mooist vinden hebben we niet gefotografeerd. Ook weer omdat een bezoek aan het museum nog verrassingseffecten moet houden.

 

 

wijnmuseumHet ´wijngebied Bullas´.

Dit wijngebied strekt veel verder dan alleen de plaats Bullas. Het omvat de streken rond de plaatsen Bullas, Cehegin, Mula, Moratalla, Lorca, Ricote, Pliego, Caravaca en Calasparra. Hier zijn minstens 8 aangesloten bodegas te vinden, die allemaal hun eigen wijnen maken. Wat dat betreft is er voor ons dus nog heel wat te proeven en te bezoeken en dat zijn we ook zeker van plan.

 

 

 

 

wijnmuseumEen prachtige afsluiting van ons bezoek.

Aan het eind van de toer komt de beheerder weer naar ons toe. Heel fijn, want we hebben allerlei vragen over hetgeen we gezien hebben. Wanneer zijn de wijnfeesten? We zagen dat er vanaf half februari tot half maart activiteiten zijn in samenwerking met de plaatselijke restaurants. Wat houdt dat precies in? Wanneer zijn de cursussen wijnproeven? Wat is er nog meer dat we moeten weten? De beheerder heeft ons visitekaartje en belooft ons voortaan per mail op de hoogte te houden van alles wat er gebeurt. Hij vertelt alvast dat bij een minimale deelname van 10 personen er een cursus wijnproeven in het Engels kan worden georganiseerd. We glimmen bij het resultaat van dit ene bezoekje. Want we zijn dan wel geen wijnkenners en zullen het waarschijnlijk ook nooit worden, al willen we er wel veel meer over leren. Maar we kunnen onze gasten en volgers voortaan wel veel beter informeren over alles wat er gebeurt.

 

wijnmuseumNog een kado op de koop toe.

Dan vraagt de beheerder welke wijn ik het liefst drink. Nou, tot nu toe een droge witte. Hij verdwijnt even en komt terug met een fles en vraagt of ik wat bijzonders zie. Ja, het lijkt op een rosé, maar dan donkerder. Dit blijkt te kloppen. Hij legt uit dat dit een rosé is, waar 6 tot 8 uur lang de schillen van de druiven aan worden toegevoegd. Zo ontstaat de donkere kleur. Ik krijg de fles kado en die ga ik natuurlijk snel soldaat maken. Want ik heb dan wel geen verstand van wijnen, maar ik weet toevallig wel heel goed wat ik wel of niet lekker vind, haha.  

 

 

 

 

wijnmuseum wijnmuseum wijnmuseum

Flamenca

Een bruisend Fiesta Flamenca in Bullas.

FlamencaOnze eerste Fiesta Flamenca.

Eigenlijk ontdekken we per stom toeval dat de Fiesta Flamenca op de agenda van het gemeentehuis vermeld staat. Gelukkig maar, want wij zijn gek of dit soort feesten. Bovendien hebben we ook nooit eerder echte Flamencogroepen gezien. Met échte bedoel ik eigenlijk; niet puur op toeristen gericht, omdat dit naar ons gevoel toch anders is.

 

 

 

 

 

Flamenca

Prachtige dames in Flamenca jurken.

In de agenda staat dat het om 10.30 uur begint, op het grote plein bij het gemeentehuis. Maar als we er keurig op tijd aankomen, zien we alleen een paard met een kar en een begeleider. Als we navraag doen blijkt op dit moment een speciale mis in de kerk te beginnen en wordt het hele gezelschap om 12.00 uur verwacht. Geeft niks, gaan we lekker even een terrasje pakken op een dichtbij gelegen ander plein, in het zonnetje. Ondertussen zien we wel meer en meer mensen verschijnen in Flamencokleding. Vrouwen in prachtige jurken, met bloemen in het (meestal opgestoken) haar en mannen met hoge broeken met sjerpen.

 

 

 

 

Flamenca

Baila Flamenca.

Als we ruim voor 12.00 uur weer op het plein zijn, stroomt het langzaam vol met de plaatselijke bevolking, waarvan ook veel vrouwen in Flamencojurken. Het ziet er allemaal zo prachtig en kleurrijk uit. Ik wil ook zo´n jurk en ik wil ook leren Flamenco dansen. Uit gesprekken met de mensen blijkt dat ik in beide gevallen in Caravaca de la Cruz moet zijn. Hier is een speciale winkel en hier worden ook deze danslessen gegeven. Mooi om te weten, hier kan ik iets mee. Ook blijkt er een grote groep mensen te zijn die speciaal voor deze fiestas de hele provincie Murcia rondreist.

 

 

 

 

Flamenca

De parade.

Dan is de mis afgelopen en stroomt het plein echt vol. De muziek wordt gestart en er komt een grote groep dansers samen voor een demonstratie. Prachtig! Je ziet ook dat de bevolking zich hiertussen mengt en meedanst. De saamhorigheid en trots straalt van iedereen af. Na de demonstratie verschijnen auto´s van de Policia Local om de parade te begeleiden. Het wordt een grote kleurrijke sliert vrolijke mensen, inclusief ruiters te paard en de paard en wagen. We sluiten af met een lunch op het plein in het zonnetje en gaan met een smile van oor tot oor weer naar huis.

 

fiesta

Oh, oh, we worden feestbeesten.

De feestweek van Caravaca de la Cruz, van 1 tot en met 5 mei, staat al langer op onze planning. Maar zojuist ontdekken we dat het belangrijkste feest van Bullas, San Marcos, op 28 en 29 april is, dus precies het weekend daarvoor. En om het verhaal compleet te maken, blijkt morgen het Fiesta Flamenca te zijn in Bullas. Natuurlijk willen we dit allemaal meemaken, maar hoe we dat allemaal gaan doorstaan kunnen we nog niet voorspellen. Maar goed, we nemen het risico, want de kans is heel groot dat we er heel vrolijk van gaan worden.

 

fiestaFiesta Flamenca, Bullas.

Hier verheug ik me enorm op, omdat ik tot nu toe nog nooit een Flamenco feest heb meegemaakt. Laat staan één die vrijwel de hele dag duurt. Wat we ons hierbij precies voor moeten stellen weten we nog niet, omdat we het programma niet helemaal goed kunnen vertalen. Duidelijk is dat we om 10.30 uur op het plein bij het stadhuis moeten zijn, omdat het dan begint. Als lunch worden er tapas en paella aangeboden en ´s middag is er een concert. De camera is opgeladen en we zijn er klaar voor.

 

 

 

fiestaSan Marcos, Bullas.

Dit is een groot Folklore Festival, met op zaterdag een kinderoptocht, kinderspelen en een paardensport tentoonstelling. Op zondag is er een parade van praalwagens en folklore groepen. Daarna worden er traditionele maaltijden geserveerd en ´s middags of ´s avonds is er een concert. Ook dit feest hebben we nooit eerder meegemaakt, maar we hebben wel diverse filmpjes op Youtube bekeken. Wij laten het in ieder geval met veel plezier op ons afkomen.

 

 

 

CaballosFiestas in Caravaca de la Cruz.

De eerste week van mei staat al met hoofdletters in onze agenda, vanaf het moment dat we hier wonen. Want dit belooft een enorm spektakel te gaan worden, wat we absoluut niet willen missen. We hebben inmiddels ontdekt dat Caravaca sowieso een prachtige plaats is. De feesten van Los Moros y Christianos zijn en blijven bij ons favoriet en de feesten van Los Caballos del Vino zijn uniek in het hele land. Lees hier meer over in ons blog 2 mei 2018, Fiestas de Los Caballos del Vino in Caravaca de la Cruz.

 

Jullie lezen het wel, het wordt afzien de komende tijd. Maar ach, iemand moet het doen, haha.

topochtend

Zomaar een topochtend.

Boodschappen doen, maar eerst naar de bank. Dat staat er vanochtend op mijn lijstje. Ik parkeer de auto bij de supermarkt en wandel de kleine afstand naar het centrum. Ineens besluit ik een andere route dan normaal te nemen, andere straatjes te verkennen. Want als ik iets geleerd heb, dan is het wel dat de Spaanse steden en dorpen heel veel winkeltjes verbergen. Vaak smal, met kleine etalages, waarachter dan een verrassend ruime winkel schuilgaat. Zelfs als je er jaren woont, heb je vaak nog lang niet alle winkels ontdekt. Bovendien merk ik meteen dat je ook op een andere manier wandelt, rustig, sfeer proevend, ontdekkend.

 

topochtendNa het bezoek aan de bank besluit ik op deze manier door te gaan. Maar eerst zie ik dat de deur van de grote kerk op het plein openstaat. Toch twijfel ik even, het voelt bijna ongepast om hier zomaar binnen te stappen. Buiten staat een groepje van 3 mannen te praten en ik vraag hun of het is toegestaan om zomaar de kerk in te gaan. Ze stellen mij gerust, dus ik ga. Met uitzondering van verlichting bij het altaar is het donker in de kerk. Er is ook niemand. Ik kijk er rond en voel me nog rustiger worden. De beelden die gebruikt zijn bij de Semana Santa staan weer op hun plaats. Ik blijf het indrukwekkend vinden, maar dat zal ook te maken hebben met het feit dat ik niet Katholiek ben.

 

 

 

 

topochtendWeer buiten probeer ik in te schatten in welke richting de supermarkt ligt, omdat ik weer een alternatieve route wil nemen. Ik hoor Aart in gedachten al lachen, want ik heb een oriëntatievermogen van nul komma niks. Draai mij drie keer om mijn as en ik weet niet meer waar ik ben. Gelukkig is Bullas geen wereldstad, dus ik besluit om het risico maar te nemen. Ik neem een smal straatje en geniet. Van de oude panden, van zijstraatjes die soms alleen via trappen bereikbaar zijn, van de prachtige oude straatlantaarns. Het dringt tot me door dat het helemaal niet moeilijk is om in te schatten hoe het er bijvoorbeeld in de Middeleeuwen uitgezien moet hebben.

 

 

 

 

topochtendDan kom ik bij een klein park. Er zitten 3 kattenvriendjes samen op een muurtje te luieren. Ze trekken zich lekker niks van mij aan, want zij wonen hier en zaten er als eerste. Ik ga op een bankje zitten en verbaas me over de enorme diversiteit aan bomen en planten. Ik loop een rondje door het parkje en als ik aan de rand kom en goed om me heen kijk, besef ik dat ik werkelijk geen idee meer heb in welk deel van Bullas ik ben. Hier ben ik nog nooit geweest en dat voelt gewoon hartstikke leuk. Toch durf ik nu geen risico meer te nemen, omdat ik – mezelf kennende – nu echt de totaal verkeerde kant op ga lopen.

 

 

 

 

topochtendEr komt een oudere dame uit een huis, uiteraard met rollator (boodschappentas op wieltjes, haha). Als ik haar vraag welke richting de supermarkt op is, stelt ze voor dat ik met haar meeloop. Ze vertelt me dat ze zelf nog nooit buiten Spanje geweest is, maar dat haar opa ooit een jaar in Nederland gewerkt heeft. Ze herinnert zich vooral een Kerstkaart die ze destijds ontvangen hebben, waaruit bleek hoe erg hij hun mistte. Ze vertelt me volop over de huizen waar we langs lopen en wijst het voormalige gemeentehuis aan. Op het moment dat zij vriendinnen tegenkomt, herken ik de straten weer. Ik bedank en groet de vrouwen en loop verder.

 

 

 

 

En als de altijd vrolijke kassiëre me bij het verlaten van de supermarkt ´adios guapa´ naroept én een ander Spaans stel me met een brede glimlach laat passeren. Dan schiet ik even vol in het besef dat ik een topochtend heb gehad. Niks spectaculairs, maar toch heel bijzonder.

Semana Santa, dansende beelden.

Met het schaamrood op de kaken moeten we melden dat we dit jaar maar één processie hebben gezien. Stomweg omdat het ´s avonds nog dermate frisjes was, dat we geen zin hadden om weg te gaan. Vanochtend hadden we daar meteen flink spijt van, op het moment dat we wel de moeite namen om deze sfeer te proeven. Want wat was het mooi en indrukwekkend. Dit laten we niet nog eens gebeuren, maar we hopen ook dat de volgende winter minder koud en lang zal zijn.

 

 

 

 

 

Het eerste wat ons opvalt is dat er zoveel jongeren deelnemen aan de processies. Dit hebben we niet eerder gezien. Het ontroert me om te merken dat deze tradities dus nog volop en in volledige overtuiging door alle generaties gedragen worden. De eerste minuten schiet ik sowieso regelmatig vol. Door de sfeer, de emoties op de gezichten en door de prachtige muziek met de indringende trommels. Wij houden hier zo van.

 

 

 

 

 

De processie van vandaag gaat vanaf de kerk op het officiële plein bij het gemeentehuis naar het oude, veel kleinere plein in het oude centrum. Wij volgen de processie en in de smalle straten, tussen de hoge gebouwen, klinkt de muziek letterlijk oorverdovend. Wat een akkoestiek, haha. Bedenk daar nog een paar giga knallen van vuurwerk bij en het feest is compleet. Aan het eind van de straatjes wordt het steeds meer dringen en al snel wordt ons duidelijk waarom.

 

 

 

 

 

Op het kleine Plaza Viejo komen alle gedragen beelden samen. Met al het publiek erbij staan we als haringen in een ton. Bij deze laatste processie komen Maria en Jesus weer samen en daarom dansen de beelden van blijdschap. Dit feest wordt nog benadrukt door het gebruik van confetti en het afsteken van vuurwerk. Het is prachtig om te zien dat je deze blijdschap ook ziet op de gezichten van het publiek. Wat een heerlijk, gepassioneerd volk zijn de Spanjaarden toch.