Maandelijks archief: maart 2018

stout

Gewoon lekker stout.

 

Zoals jullie misschien nog weten hebben Aart en ik afgesproken om geen Nederlandse producten meer te gebruiken, sinds we verhuisd zijn. Het vroeg een paar kleine aanpassingen, maar we hebben ons hieraan gehouden. Voordeel is dat we inmiddels heel veel lekkere Spaanse producten gevonden hebben, die je alleen ontdekt door ze te proeven. Hiermee bedoel ik dat je vaak niet op het uiterlijk af moet gaan. Maar ….. we vinden ook dat regels er zijn om overtreden te worden. Daarom waren we gisteren gewoon lekker stout.

 

stout Gisteren zijn we namelijk voor de eerste keer sinds de verhuizing terug naar Rojales geweest. We moesten een aantal dingen regelen, waaronder een bezoek aan een gestoria. Met onze nieuwe activiteiten is het wel belangrijk om precies te weten wat de administratieve consequenties zijn. Natuurlijk weten we dit wel in grote lijnen, maar het is nu belangrijk om dit tot in detail te weten. Een enorm voordeel van de provincie Murcia is dat er voor ons werk nog überhaupt geen vergunningsstelsel is. Daar hoeven we ons dus voorlopig geen zorgen om te maken. Het is alleen een kwestie van de ontwikkelingen hierover in de gaten houden. Voor de rest is alles duidelijk en kunnen we verder.

 

 

 

 

stoutMaar ja, dan ben je in Rojales/Benijofar en daar zitten ook Supermercado- en Plaza Diferente. En toen bleek ineens het stuur van de Suuz heel sterk naar deze Nederlandse zaken te trekken. We hebben eerst geluncht bij de Plaza en daarna een bezoek gebracht aan de Supermercado. Met als gevolg dat we gisteravond bij thuiskomst witte, zachte broodjes frikadel hebben gegeten. Vanochtend bij de koffie appeltaart en vanmiddag bij de lunch saucijzebroodjes. En dan heb ik het nog niet over de zuurkool en Hema rookworsten die in de koelkast liggen. En met het schaamrood op de kaken moeten wij u melden dat het hier niet bij gebleven is. Want er liggen ook nog Engels drop, salmiakrondos en Bastognekoeken in de keukenkast. Ja, we weten het, heel stout, maar lekker!!!!

 

 

 

stoutHet was hartstikke leuk om weer eens in onze oude omgeving te zijn, weer vrienden en bekenden te zien en lekker bij te praten. Maar nog leuker is het om weer terug te rijden en te merken dat je steeds blijer wordt. Want vooral als je de stad Murcia voorbij bent wordt de natuur steeds mooier en worden de wegen steeds rustiger. Het is gewoon een bevestiging dat wij voor onszelf de juiste keuze hebben gemaakt. Hier is ons thuis.

 

 

Dingo

Clinica Veterenaria Dingo in Bullas, wat een fantastische dierenartsen.

Dingo

Onze zoektocht naar een dierenarts.

Als je met 2 honden verhuist naar een nieuwe omgeving, moet je dus ook op zoek naar een dierenarts. Nu zijn er verschillende in Bullas, maar welke is nu de beste? Gelukkig zijn er een aantal dingen gebeurd die ons geholpen hebben bij onze zoektocht. Al vrij snel na de verhuizing las ik recensies op Facebook over een dierenarts met de naam Jesus. Dus ging ik Googelen op die naam, maar kon niks vinden. Daarna kwamen onze vrienden Tsui-Jing en Frank in contact met de eigenaar van een hondenhotel in Bullas. Volgens deze man is Dierenkliniek Dingo de allerbeste.

Dan gebeurt er iets vreselijks. Eén van de honden van Tsui-Jing en Frank is vergiftigd door het likken (of eten) van een pad. Ze moeten ’s avonds laat halsoverkop naar een dierenarts en Dingo is als eerste telefonisch bereikbaar. Ze kunnen meteen terecht. Als ze met Rumba bij de kliniek aankomen, zijn ze ervan overtuigd dat ze al dood is. Maar dierenarts Bernadina grijpt onmiddellijk in, legt een infuus aan en geeft Rumba verschillende injecties. Tsui-Jing vertelt achteraf enorm onder de indruk te zijn van de snelheid en daadkracht van deze kleine en tengere Spaanse. Door dit snelle ingrijpen is Rumba’s leven gered en 2 dagen later speelt ze alweer volop in de roedel, alsof er nooit iets gebeurd is.

 

We kiezen voor Dingo.

Als Sarabi neusproblemen krijgt, hoeven we niet na te denken over waar wij naartoe zullen gaan. Dingo it is! Nu weten we inmiddels dat als Sarabi naar de DA moet, ze gaat liggen en met geen mogelijkheid meer overeind te krijgen is. Dat wordt dus tillen. Maar we vinden het sowieso veel prettiger als een DA op huisbezoek komt, omdat dit veel minder stress oplevert. Daarom gaan Aart en ik zonder hond naar Dingo om Sarabi’s probleem te bespreken. Bezoek aan huis is geen enkel probleem en er wordt meteen een afspraak gepland.

Dingo’s behandeling van Sarabi.

Precies op de afgesproken tijd komt dierenarts Jesus. Hé, waar hebben we die naam eerder gehoord, haha. Hij onderzoekt Sarabi, kijkt in haar neus, temperatuurt en neemt bloed af. Tijdens dit alles knuffelt hij haar volop en worden ze dikste vriendjes. Jesus geeft aan dezelfde avond een bloedonderzoek te doen en ons de resultaten telefonisch of per mail te laten weten. Hij houdt woord. Sarabi krijgt Prednison voorgeschreven en er wordt ons heel duidelijk uitgelegd waarom. Tijdens dit gesprek spreken we af dat we ook nog een uitvoerig bloedonderzoek willen via het lab en dat Jesus na een week weer komt kijken naar het effect van de Prednison. De resultaten van het bloedonderzoek ontvangen we weer keurig per mail. Als Jesus na een week komt kijken, bevestigt hij onze gedachten. Sarabi’s neus ziet er al veel beter uit. Dit was afgelopen woensdag. Op dat moment adviseert hij ons om nog een week lang de dosis van 1,5 pil te blijven geven. We spreken af dat hij aanstaande woensdag weer komt kijken en als het herstel doorzet, de dosering afgebouwd kan worden. Helemaal goed.

Wat maakt Dingo voor ons zo bijzonder?

Maar dan gebeurt er iets ongelofelijks. Zojuist, op zaterdagavond rond 19.00 uur, ontvangen we weer een mail van Dierenkliniek Dingo. Hierin staat het volgende; omdat Jesus gezien heeft dat de neus van Sarabi al heel goed herstelt, kan de dosering met ingang van morgen al worden verminderd naar 1 pil per dag. Dat Jesus woensdag weer komt kijken en als de resultaten naar verwachting zijn, de dosering dan kan worden teruggebracht naar een halve pil. In dit geval kunnen we volgend weekend helemaal stoppen met de Prednison.

Nu is dit op zich natuurlijk al een heel fijn bericht. Maar dat een dierenarts, zonder directe aanleiding, nogmaals je situatie bekijkt, de behandelmethode aanpast en je hierover een mail stuurt, op zaterdagavond! Wij vermoeden dat Bernadina en Jesus op zaterdag samen de behandelde gevallen nog een keer bekijken en bespreken. Wij hebben dit in ieder geval nog nooit meegemaakt en dit voelt zo fijn en goed!!!

bofkonten

Wat een bofkonten.

bofkontenEerst even terugkomen op ons voorlaatste blog Zoeken, zoeken, zoeken.

Afgelopen weekend viel het kwartje en werd me duidelijk waar de onrust echt vandaan kwam. Ik ben bij Aart gaan zitten en heb het gesprek geopend met de zin: ‘Wij zijn probleemdenkers geworden’. Wat er volgens mij gebeurd is, is het volgende. Na alle voorbereidingen zijn we per 1 januari met ons bedrijfje van start gegaan en al meteen kwamen er 2 boekingen. Hartstikke fijn natuurlijk, maar daarmee werd het ineens ook heel echt. En wat toen direct begon te knagen is dat er nog verschillende dingen zijn die we nog willen verbeteren, maar om uiteenlopende redenen niet allemaal meteen kunnen realiseren. Deze gedachten hebben blijkbaar een verlammende werking op ons gehad. Zo dom, want we hebben de eerste gasten inmiddels ontvangen en het was zo leuk! Ook zij gaven heel duidelijk aan een heerlijke vakantie bij ons te hebben gehad. Natuurlijk zijn en blijven er altijd verbeterpunten en dat moet ook. Stilstand is immers achteruitgang. Wij zagen alleen even niet, dat wat we wél hebben al ruim voldoende is om mensen een fantastische vakantie te kunnen bezorgen.

Opnieuw een bezoekje aan kapper Antonio Valera.

In het blog Valera Peluqueros, onze kapsalon in Bullas. heb ik de werkwijze van deze fantastische eigenheimer al beschreven. Inmiddels heeft Aart precies dezelfde ervaringen bij hem opgedaan. Antonio bepaalt hoe het haar van zijn klanten eruit ziet, waarbij hij ongetwijfeld wel rekening houdt met wie hij voor zich heeft. Vandaag weer een prachtig voorbeeld. Vorige week heb ik een afspraak gemaakt om vandaag mijn haar te laten knippen. Doordat ik nu zilvershampoo gebruik, kan het bijwerken van de uitgroei heel lang uitgesteld worden. Het verven wilde ik dus nog één keer uitstellen en Antonio zei: ‘Wat jij wilt’, toen ik het met hem besprak. Dus maakte ik een afspraak om het alleen te laten knippen. Maar dit weekend besloot ik ineens dat ik zin heb in een nieuw kleurtje. Een soort voorjaarsgevoel, zeg maar. Dus vroeg ik Antonio vanochtend of hij misschien toch tijd had om mijn haar te verven. Met een brede grijns sleept hij me mee naar de balie, waar de agenda ligt en laat me zien wat er bij mijn afspraak staat; knippen én kleuren. Hoezo ‘wat jij wilt’? Heerlijk, zo’n kapper!!!

Wij zijn zulke bofkonten.

Als ik bij Antonio met de verf in mijn haar onder de warmtekap zit, komt er een oudere mevrouw bij me zitten. Niet omdat hier toevallig een stoel vrij is. Nee, heel gericht bij mij, op een stoel bij de wasbakken. We hebben een heel leuk gesprek over ditjes en datjes. Als ze geroepen wordt omdat zij aan de beurt is, staat ze op, knijpt nog even in mijn bovenarm en loopt naar de plek waar ze verwacht wordt. En ik? Ik schiet ineens vol, omdat het besef van wat een bofkont ik ben bijna als een donderslag binnenkomt. Want wat wonen hier een lieve mensen en wat hebben we het heerlijk hier. Om te beginnen natuurlijk in Spanje, maar zeer zeker ook in Bullas. Hoe je het ook went of keert, Aart en ik zijn duidelijk buitenlanders. Maar het gemak en de vanzelfsprekendheid waarmee we door de plaatselijke bevolking opgenomen worden, maakt dat we hier helemaal thuis zijn.

Ik denk meteen ook terug aan een reactie die we een paar dagen geleden op Facebook kregen. Iemand die schreef dat ze jaloers op ons is. Ook zo’n lieve reactie laat je weer met een nieuwe blik naar je eigen leven kijken. Want inderdaad, we hebben ook een fantastisch leven. Nooit eerder hebben we in zo’n mooi en luxe huis gewoond, nooit eerder in zo’n prachtige omgeving. Ons ‘werk’ bestaat uit het ontdekken van deze nieuwe omgeving, in de breedste zin van het woord. De natuur, omliggende steden en dorpen, bars en restaurants, bodegas, fiestas en andere kunstenaars, etc. Deze informatie delen we met de volgers van de website, Facebook en onze gasten. Een droombaan die we nooit hadden kunnen bedenken. Kortom, wij zijn ongelofelijke bofkonten.

genieten

Het grote genieten gaat beginnen.

genietenTerrein check, beeldentuin check, gastenkamers check, afspraak met de gestoria om alles goed te regelen check. Kortom wij zijn er klaar voor om aan het grote genieten te beginnen. En wat een timing, want het ziet er naar uit dat na de komende week het voorjaar eindelijk echt gaat beginnen. Bovendien is vanaf 25 maart tot en met 1 april de Semana Santa week, dus voorlopig zijn we wel even van de straat. We hebben er zo’n zin in!

 

 

 

 

 

gastenHet grote genieten begint met het ontdekken van de wijnen.

Bij onze eerste wijnproeverij in Bodegas del Rosario kwamen we erachter dat we veel meer van de wijnproductie en wijnen uit deze streek willen leren en weten. Zelfs Aart, die niet of nauwelijks drinkt, wil meedoen aan deze ontdekkingstocht en gaat ook proeven, haha. De komende week beginnen we bij het wijnmuseum in Bullas. Hier hopen we ook meer informatie te krijgen over de wijnroutes, die je zowel met als zonder gids kunt doen. Wij gaan beide uitproberen om onze gasten en volgers zo goed mogelijk te kunnen informeren.

 

 

 

 

genietenDan gaan we genieten van de Semana Santa processies.

Het is voor het eerst dat we de paasweek meemaken in deze omgeving. Dus wat dat betreft is het voor ons ook allemaal nieuw en moeten we alles nog ontdekken. Maar we weten zeker dat de 4 omliggende steden Bullas, Mula, Cehegin en Caravaca genoeg moois te bieden hebben. Zeker Caravaca de la Cruz, de heilige, religieuze stad. Het is alleen nog maar een kwestie van de programma’s van de paasweek van deze steden doorspitten en hopelijk de juiste keuzes maken. Als jullie zin hebben om deze ontdekkingstocht samen met ons te maken; deze week is bij ons nog vrij.

 

 

 

genietenEn verder …….

Zijn er nog diverse dorpen en steden in deze omgeving waar we nog niet geweest zijn. Grotten in de omgeving van Moratalla die al heel lang op onze planning staan. We moeten nog steeds afspraken maken met kleinschalige producenten van biologische zeepjes, marmelades en een beeldhouwer in hout. Vervelen zal er voor ons niet bij zijn, maar genieten zullen we volop.

 

 

 

 

genietenMaar stiekem is het genieten vandaag al begonnen.

Want Aart wilde onze huisbaas spreken, die beneden in de vallei in de fruittuinen aan het werk was. Daardoor zag hij ons huis vanuit een hoek die hij nog nooit eerder gezien had. Bij zijn terugkomst werd ik op pad gestuurd met de camera om zelf te gaan kijken. De resultaten zie je in de onderstaande foto’s. Zo mooi!

 

 

 

 

genieten genieten

zoeken

Zoeken, zoeken, zoeken.

Ik kan al wekenlang mijn draai niet vinden. Heb geen motivatie om te bloggen, eigenlijk überhaupt geen zin om achter de computer te zitten. Niks negatiefs hoor, want het gaat heel goed met ons. Komt het door de kou, die sowieso maakt dat je een beetje verkrampt? Doordat we in onze directe omgeving ineens weer geconfronteerd worden met ziekte, waardoor je met de neus op de feiten wordt gedrukt? Feit is dat ik me onrustig voel en aan het zoeken ben naar waar dat gevoel vandaan komt. Of vooral, naar hoe ik er vanaf kom.

 

zoekenNa al jaren geroepen te hebben dat ik ooit een keer wil mozaieken, heb ik dat de laatste weken gedaan. Met een leuk, maar beslist niet perfect resultaat én de ontdekking dat ik mozaieken heel erg leuk vind. Dus staan er inmiddels 2 hele grote bloempotten klaar en zijn er tegels besteld voor een volgend project en een andere werkwijze. De tegels kunnen we morgenavond gaan halen, het ontwerp staat opgetekend op de potten, dus het blijft nog even spannend.

 

 

 

 

 

zoekenAart is de laatste tijd bezig geweest met het maken van schemerlampen uit dennenstammen. Hij vindt het heerlijk om te doen en bedenkt het ene na het andere leuke ontwerp. Wat dat betreft is ook hij voorlopig van de straat. Wat niet betekent dat hij mijn onrust niet herkent, want eigenlijk zoekt hij gewoon met me mee. Hoe willen we ons leven gaan invullen? We hebben naar Raku stoken gekeken, andere manieren om bloempotten te decoreren, kortom te veel om op te noemen, maar we hebben het nog niet gevonden.

 

 

 

 

Dan is er gisteravond ineens het besef van wat er gaande is. We hebben jarenlang gezocht naar een manier om iets bij te kunnen verdienen. Dit met het belangrijkste criterium dat we het aan moeten kunnen en het vooral ook leuk moeten vinden. Dit hebben we met onze plannen nu in kaart gebracht en qua uitvoering zijn we op een paar details na klaar. Dus nu zitten we in de luxe positie waarbij het ‘Wat moeten we doen?’ kan worden vervangen door ‘Wat willen we doen?’. Dit is een compleet nieuwe insteek, waar we blijkbaar nog geen raad mee weten. Tot Aart gisteravond ineens zegt dat we misschien gewoon eens een knopje in ons hoofd om moeten zetten. Het knopje dat nog altijd in de ‘werkstand’ staat, moet misschien worden omgezet naar de ‘genietstand’. Gaat het ons lukken? Geen idee, maar we houden jullie op de hoogte. Het weer gaat gelukkig meewerken, want binnen een week is het voorjaar daar en kan het echte genieten weer beginnen. Dat zal zeker helpen, nu nog kijken of we de werkdrift uit ons hoofd krijgen.