Maandelijks archief: december 2017

2018 wordt voor ons een wel heel spannend jaar.

Eind juni 2017 zijn we verhuisd naar Bullas in de provincie Murcia in Spanje. Meteen bij de eerste bezichtiging van ons huis begon het te bruisen en te borrelen. Stel je voor, een prachtig huis met een gigantische open onderbouw voor beeldhouw workshops, een heel mooi zwembad met zonneterras, 6 slaapkamers, 2 badkamers, midden in de bergen. In geen velden of wegen buren te bekennen, die last van je kunnen hebben en een huisbaas die alles goed vindt wat je bedenkt. Dan wil je fantasie wel op hol slaan en ontstaat het ene idee na het andere. 

 

 

 

 

Ons huis in BullasPlannen bedenken, bijstellen en verwerpen.

Na de verhuizing breng je de boel op orde en kom je tot rust. Oké, we hebben 6 grote slaapkamers, dus we zouden in theorie 10 mensen in huis kunnen hebben. Dan willen we wel logies en ontbijt bieden en verder niets, want anders loop je de hele dag achter de gasten aan te rennen. Maar ja, hoe regelen die gasten het dan? Dan moeten ze voor iedere lunch en diner naar Bullas, dat 4 kilometer van ons huis ligt. Dat is ook niet erg praktisch en klantvriendelijk. We willen ook graag andere kunstenaars de mogelijkheid bieden om hier workshops te geven, maar dan lopen we tegen dezelfde problemen aan. Ondertussen krijgen we af en toe vrienden op bezoek en kunnen we ervaren hoe het is om mensen in huis te hebben. Raar hoor, om geluiden vanaf de bovenverdieping te horen, die anders nooit wordt gebruikt. Zelfs Sarabi en Simba raken de eerste paar keren helemaal in de war, haha. Maar zo horen we wel dat je in de bedden heerlijk slaapt en dat de douche in de tweede badkamer naar volle tevredenheid functioneert.

 

Eindelijk ons definitieve plan  voor 2018 bepaald.

Rond september maken we een stevige pas op de plaats en kijken we naar wat we zelf het allerliefst willen. Ons belangrijkste voornemen was om hier in Bullas veel meer te gaan genieten. Om naast het beeldhouwen ook andere dingen te gaan doen die we heel leuk vinden. Ritten door de omgeving en de natuur maken, wandelen, de omliggende steden bezoeken, veel vaker naar fiestas gaan. Contacten leggen bij de marmergroeves, om blokken te bestellen voor de beelden en keien te halen voor de workshops. Dan valt eindelijk de definitieve beslissing. Wij gaan al deze dingen doen en we gaan dit delen met gelijkgestemden. Met mensen die ook van de rust, ruimte en de natuur houden. Met mensen die ook van Spanje houden en nieuwsgierig zijn naar de plaatselijke cultuur en gebruiken. En als we het aantal gasten beperken tot maximaal 2 personen, hebben we de kans om zelf volop mee te genieten. Als we dit voor onszelf duidelijk in kaart hebben gebracht, worden we heel enthousiast over dit plan. Het lijkt ons enorm leuk om ons een week lang volledig te kunnen richten op 2 gasten, om alles te doen om hun een topweek te bezorgen. Met dit idee werken we de volgende maanden volop verder.

 

Dan ons plan in de praktijk brengen voor 2018.

We passen onze website aan en beginnen met bloggen. We zorgen dat de website hoger in Google scoort en verdiepen ons in online marketing. Ondertussen leggen we contacten in de omgeving en leren we deze ook weer beter kennen. Kortom, onze plannen worden steeds concreter en verder uitgefilterd en gaandeweg worden we steeds enthousiaster. Natuurlijk moeten we nog hard werken aan onze naamsbekendheid en moeten er nog steeds puntjes op de i worden gezet, maar we zijn klaar voor de eerste gasten!!!! Dus op dit moment zijn we zó benieuwd naar wat 2018 ons zal brengen, maar wij hebben sowieso onwijs veel zin in deze nieuwe start.

tandarts

Voor het eerst naar de Spaanse tandarts.

tandartsAl mijn hele leven heb ik een slecht gebit. Ik weet nog goed dat ik als kind stond te huilen bij de tandarts omdat ik weer 3 gaatjes had, terwijl ik minstens 5 keer per dag mijn tanden poetste. Die tandarts troostte me toen door me te vertellen dat ik hier niets aan kon doen en dat het zeker niet kwam door te weinig poetsen. In ieder geval zit mijn mond vol kronen en bruggen en hoef je mij niets te vertellen over wortelkanaal- en zenuwbehandelingen. Na alle ervaringen ben ik niet heel erg bang meer voor de tandarts, maar heb ik er wel een hele grote angst voor ‘happen’ aan over gehouden. De laatste keer was ik namelijk niet in staat om door mijn neus te ademen en had ik het gevoel dat ik stikte. Pure paniek dus.

 

 

 

 

Oh jee, wat moet er gedaan worden?

Sinds kort heb ik een gaatje in een tand, maar met de Kerst brak er ook nog een andere kies af. Hoog tijd dus voor weer eens een bezoekje. Na wat rondvragen wordt me een vrouwelijke tandarts in Bullas aanbevolen. Ze is heel lief en werkt heel goed voor een redelijke prijs. Gisteren heb ik daar een afspraak gemaakt voor vanavond. Maar vanochtend werd ik heel vroeg wakker door de storm en begon ik te piekeren. Wat als die kies niet te herstellen is? Het is namelijk al één en al vulling. Geld voor een kroon hebben we op dit moment even niet. Trekken kan ook niet zomaar, omdat hij vrij vooraan in de mond zit. Dus dat wil ik zeker niet. Wordt het misschien tijd voor een gedeeltelijke prothese? Maar dan moet ik ‘happen’ en dat durf ik echt niet. Zou het mogelijk zijn om voor dat ‘happen’ uit te wijken naar een andere kliniek, waar ze het tegenwoordig met de computer doen? Is het nog de moeite om een tandartsverzekering af te sluiten? Kortom, van slapen komt niks meer en ik zit vanochtend al om 6.00 uur achter de computer om allerlei informatie op te zoeken.

Nou, dit dus!

Vanavond ben ik dus bij de tandarts geweest. Inderdaad een hele lieve en vrolijke meid, die je meteen helemaal gerust stelt. Ik vertel haar meteen dat ik hoop dat ze een goedkope, tijdelijke oplossing heeft en vraag haar een advies voor de lange termijn. Ze onderzoekt mijn gebit grondig. Als ik haar daarna vraag of het misschien tijd is voor een gedeeltelijke prothese, zegt ze hartgrondig ‘nee’. Ze vertelt me dat ik maar 3 problemen heb; het gaatje, de kies die herstelt moet worden en de kies aan de andere kant. Wat? Die bijna geheel afgebroken kies die volgens mijn Nederlandse tandarts niet meer hersteld kon worden? Die alleen maar vervangen kon worden door een brug, omdat de kies daarachter al getrokken is? Ja hoor, ze kan het allemaal probleemloos herstellen. Als ik haar vraag waarom de Nederlandse tandarts dit niet kon, maakt ze de internationale geldbeweging met haar vingers. Die tandarts wilde je een brug aansmeren, terwijl het heel goed mogelijk is om hem wel te herstellen. Jij hebt maar 3 problemen en als ik die heb opgelost, ben jij weer helemaal klaar. En de prijs? € 65,- per stuk. Jullie begrijpen dat de behandelafspraak meteen is gemaakt. Ik ben zo enorm blij en opgelucht! Omdat het echt een hele leuke tandarts is waar je gewoon met plezier naartoe gaat. Omdat alles veel eenvoudiger en goedkoper opgelost kan worden dan ik dacht. En vooral omdat ik niet hoef te ‘happen’, hahaha.

Een heel lang blog, dat werkelijk nergens over gaat. En toch ……..

Afgelopen zaterdag moesten wij even naar de markt en naar de supermarkt. De grote markt wordt gehouden op dinsdag, maar ’s zaterdags is er nog een klein marktje met alleen groenten, fruit en noten. Heel af en toe moeten wij dus uitwijken naar de zaterdagmarkt, maar gelukkig zijn onze vaste groenten- en notenkraam er dan ook. Bovendien is dit marktje op zaterdag veel rustiger en ben je er zo weer weg. Zaterdagochtend was het hier frisjes, maar in het zonnetje warm je zo weer op. Omdat ons huis hoog op de berg ligt is het hier ook vrijwel altijd kouder dan in Bullas, waar je natuurlijk ook veel meer beschutting hebt. Dus wij vertrokken met alleen een warm fleece jack, maar zonder onze winterjassen. Dit bleek niet zo slim, want in Bullas is het koud, KOUD!!! De straat van de markt ligt in de schaduw en er blaast een ijzig koude wind doorheen. De marktlieden staan dan ook met warme jassen, dassen, mutsen en handschoenen aan te blauwbekken, maar ook alle klanten klagen over de extreme kou.

 

MeloenEerst maar even naar de groentekraam.

We beginnen bij onze vaste groentekraam. Na alle klachten over de kou wordt ons vertelt dat er hier in Bullas eigenlijk iedere winter wel een paar dagen sneeuw ligt. Wat dat betreft staat ons dus nog wat te wachten, want wij hebben in geen jaren sneeuw gezien. Ook blijkt de eigenaar de plaatsen Catral, Almoradi, Rafal, etc. heel goed te kennen. Kortom, we hebben een heel leuk gesprek over alles en niets. Als Aart later alleen nog even terugloopt omdat we een meloen vergeten zijn voor de Kerst, adviseren vader en dochter hem samen over de beste aankoop.

 

 

 

Dan gaan we noten kopen.

Uiteraard wordt ook hier eerst massaal geklaagd over de kou. Als wij aan de beurt zijn blijken de gepelde walnoten – die we ook nodig hebben voor de Kerst – op te zijn, maar dinsdag heeft hij ze weer. Dan zie ik een soort chips, die me al eerder is opgevallen, maar die we nooit hebben geprobeerd. Ze lijken op een soort baconchips die ik van Nederland ken en ik hoop dat ze hetzelfde zijn, maar dan groter. We mogen proeven en inderdaad. Hetzelfde, maar wel veel lekkerder omdat ze een stuk verser zijn. Iets wat geldt voor alle chips soorten die we hier tot nu toe gekocht hebben, ze zijn veel verser en lekkerder dan van welk voorverpakt merk dan ook. Bovendien hebben ze de baconchips in 3 verschillende smaken, dus wij kiezen een mix van 2 soorten. En tussen dit alles door keuvelen we heerlijk met verschillende klanten en de mannen van deze kraam.

 

 

Door naar de apotheek.

Hier hebben ze voor mij een gezichtslotion besteld die ik even op wil halen. De vriendelijke vrouw die mij helpt legt uit dat ik een cadeautje krijg als ik nog een product van hetzelfde merk koop. Dus ik koop er nog een creme bij. Het cadeau blijkt een foeilelijke toilettas met 2 proefmonstertjes erin, hahahaha. Maar ach, misschien komt hij toch ooit van pas en die creme gebruik in in ieder geval.

 

 

 

 

TurrónWe eindigen bij de supermarkt Consum.

Dit is een hele grote, nieuwe supermarkt, die geopend is in dezelfde periode dat wij naar Bullas zijn verhuisd. Wat hier vooral opvalt is het extreem (klant)vriendelijke personeel en het uitgebreide assortiment. Dit maakt dat wij eigenlijk al onze boodschappen hier halen. Sinds onze verhuizing kopen wij alleen nog Spaanse producten en ook zo min mogelijk voorverpakt. De Consum heeft gelukkig een heel goede vlees/vleeswaren/kaas afdeling, waar ik tot nu toe altijd heel goed en enthousiast wordt geadviseerd. Want wij vinden het heel leuk om nieuwe dingen te proberen en dan komt een goed advies echt van pas. Aart vertelt dat hij een paar dagen ervoor nog op zijn vingers is getikt door één van de meiden, toen hij gekookte ham bestelde, want ‘je vrouw koopt altijd deze’. Zo leuk dat het personeel dat nu al van je weet en zich vrij genoeg voelt om dat ook te zeggen.

 

Welke Turrón gaan we kiezen?

Verder hebben we voor een traditioneel Spaans dessert Turrón nodig. Een zachte, met amandelen. Dus wij zoeken langs die lange tafels, maar welke is nu geschikt en het lekkerst? Ineens kom ik op een idee, want wie moet je dat nu vragen? Juist, een Spaanse vrouw. Ik zie een moeder met haar volwassen dochter en vraag het hun. Ze lopen meteen met ons mee en ondertussen vertelt de dochter dat zij ook bij deze supermarkt werkt en dus in staat moet zijn om ons te adviseren. En ja hoor, moeder en dochter zoeken samen en komen tot dezelfde conclusie. Voor Turrónmouse moet je deze hebben. Hij is wel wat duurder, maar ook de allerlekkerste. We pakken er dus meteen maar 2 mee.

 

Speciale producten, alleen in de kersttijd.

Aan de kassa vraagt de kassiëre of wij ook gek op Turrón zijn. Ze vertelt dat er op dit moment in de gebakwinkels in Bullas van allerlei lekkers te koop is, puur gerelateerd aan de kersttijd. Producten die alleen in Bullas te koop zijn. Natuurlijk willen wij daar ook wat van op onze kersttafel hebben. Zij adviseert ons om deze winkels binnen te gaan en gewoon te vragen welke specialiteiten ze hebben. Dat gaan we zeker doen.

 

Conclusie:

Dit is een heel lang blog geworden, dat werkelijk nergens over gaat. Waarschijnlijk denk jij op dit moment ‘boeie’. Maar wij zaten achteraf op onze veranda in het zonnetje enorm na te genieten. Na te genieten van alle leuke gesprekken die we gehad hebben met allemaal heel vriendelijke mensen die de tijd voor je nemen. Mensen die je laten voelen dat je er helemaal bij hoort. Je inmiddels kennen en weten wie je bent. Deze kleine, simpele dingen die maken dat wij ons hier zo enorm thuis voelen.

Turrón

Turrón, een typisch Spaanse lekkernij.

TurrónTurrón wordt gemaakt van amandelen en is in die zin vergelijkbaar met nougat. De eerste keer dat ik het proefde was in het vliegtuig, nadat ik een weekje in Spanje had doorgebracht. Eén van de medepassagiers gaf me een stukje en ik weet nog dat ik steeds de neiging had om haar nog een stukje te vragen, maar ik heb me ingehouden. Hoewel ik totaal geen zoetekauw ben, vind ik de zoete smaak van amandelen heerlijk. Ik heb toen wel de naam opgeschreven en wist zeker dat ik na mijn emigratie direct op zoek zou gaan naar dit lekkers. Nou, dat viel even tegen, want Turrón is maar een beperkte tijd per jaar verkrijgbaar. Van ruim voor de Kerst tot halverwege het voorjaar. Maar in de tijd dat het er is, wordt het in de supermarkten op lange rijen tafels uitgestald.

 

 

 

TurrónVerschillende soorten Turrón.

Er zijn heel veel verschillende soorten Turrón. Met vruchten, chocolade, noten en/of zaden. Met of zonder room en sommige soorten worden gebakken. Van heel zacht tot keihard. Als je die allemaal wilt proeven, zoals wij, dan ben je wel een poosje bezig. Wij vinden ze vrijwel allemaal lekker, maar de aller- allerlekkerste zijn de verse die je koopt op de markten. Er worden zelfs complete markten georganiseerd, alleen voor Turrón. Of – zoals in Catral – complete feestweken gehouden rondom Turrón. Dus, als jij het nog nooit geproefd hebt, wordt het hoog tijd dat je dat snel eens komt doen.

Ergens geen zin in hebben, is de beste reden om het ook niet te doen.

Dit is de enige huisregel die we hebben, maar deze wordt hier wel heel strikt nageleefd. Sterker nog, na de opmerking ‘omdat ik er geen zin in heb’ is de discussie meteen gesloten, want dan houdt alles op. Aart en ik houden van vrijheid, vrijheid in het bepalen wat we wel of niet willen. Vrijheid om zelf te bepalen wat we wanneer willen doen. Misschien klinkt dit raar, maar ik zal het uitleggen.

 

 

 

 

 

Heb jij wel eens boodschappen gedaan terwijl je er absoluut geen zin in had? Dan kom je maar met de helft thuis van hetgeen je nodig hebt. Of juist met dingen die je helemaal niet nodig hebt. Heb je wel eens gekookt terwijl je er geen zin in had? Waarschijnlijk smaakt het dan ook nergens naar. Maar het kan nog ingewikkelder. Je begint vol enthousiasme ergens aan, maar halverwege wil het ineens niet meer. Dat had ik vroeger regelmatig met het huis schoonmaken. Was ik halverwege en had ik ineens geen zin meer. Dan was er vaak een vriendin die zei: ‘Maar dat kun je toch niet zo laten liggen’, waarop ik steevast reageerde: ‘Dan moet jij eens opletten’. Dat kan namelijk best en dat doe ik dan ook. Aart begrijpt dit helemaal.

Dit sterke gevoel is jaren geleden begonnen, in een periode waar ik heel slecht tegen ‘moeten’ kon. Dus ook een periode waarin ik heel bewust over ‘moeten’ na ging denken. Natuurlijk moet je heel veel in een tijd waarin je een baan of kinderen hebt, maar daar heb ik het niet over. Ik heb het over de dingen die je jezelf oplegt. Die, als je er bewust over nadenkt, helemaal nergens op slaan. Zo ga je bijvoorbeeld naar bed met de gedachte dat je de volgende dag dit of dat wilt gaan doen. Waarschijnlijk koppel je daar zelfs meteen een tijdstip aan. Gaan de volgende dag dingen iets anders dan anders, dan raak je in de stress, omdat jij een andere planning in je hoofd hebt. Dit, terwijl je met niemand anders een afspraak hebt dan met jezelf. Niet meer doen dus.

De ene dag heb je zin in dit en de andere dag in dat. Alles hangt af van je bui van het moment. Een treffend voorbeeld hier in huis zijn de zomeravonden, waarop én de planten water moeten hebben én één van beiden moet koken. De ene dag vind ik het vreselijk leuk om te koken en de andere dag absoluut niet en wil ik veel liever planten water geven. Gelukkig valt dit meestal goed samen met de bui van Aart. Maar heb je beiden geen zin om te koken, dan haal je toch gewoon kebab of een pizza. Hoe moeilijk kan het zijn?

Natuurlijk zijn er hier ook dingen die moeten gebeuren en die gebeuren dan heus wel. Die doe je op de momenten dat je er iets minder ‘geen zin in hebt’. Het belangrijkste is dat wij elkaar geen dingen opleggen en van elkaar accepteren dat je voor bepaalde klussen gewoon in de stemming moet zijn. Er zijn zelfs dagen dat ik met heel veel plezier – en met keiharde, vrolijke muziek aan – het huis loop te soppen en het zelfs afmaak. Wij nemen de vrijheid om de dingen te doen die we zelf willen doen, wanneer we ze willen doen. Maar wat blijft is; Ergens geen zin in hebben, is de beste reden om het ook niet te doen.

Openhaard hout

Je eigen openhaard hout zagen in het bos is toegestaan.

Openhaard houtAart gaat de laatste tijd regelmatig met zijn kettingzaag de bebosde bergen in om openhaard hout te halen. We gingen er al vanuit dat dit geen probleem zou zijn en vandaag is dat bevestigd. Vanochtend is hij namelijk aangesproken door 2 agenten van de Guardia Civil Forestales, die hem betrapten bij zijn werkzaamheden. Met hun heeft hij een heel uitvoerig en fijn gesprek gehad.

 

 

 

 

 

Openhaard houtJa, zelf openhaard hout zagen mag.

Natuurlijk vraagt Aart meteen of het wel is toegestaan en hij krijgt als antwoord dat het geen probleem is, zolang het beperkt blijft tot een aantal personen en niet heel Murcia het doet. Bovendien hebben ze meteen gezien dat hij alleen dode bomen neemt. Als ze hem vertellen dat hij ook de omgewaaide, maar nog wel levende bomen mag zagen, antwoord Aart dat dit weinig nut heeft omdat ze dan nog een jaar in onze tuin moeten liggen om te drogen. De agenten wijzen hem zelfs nog een plek aan waar nog veel meer bomen liggen die gezaagd en meegenomen kunnen worden. Wel waarschuwen de mannen Aart  om niet ’s avonds het bos in te gaan, met het oog op de jagers die hier in deze periode actief zijn. Dit doet hij sowieso nooit en hij gaat ook niet in het weekend, omdat er dan ook wandelaars, mountainbikers en/of crossmotoren zijn. Ondanks dat we eigenlijk wel wisten dat dit niet tot problemen zou leiden, is het toch fijn dat het nu bevestigd is.

 

 

Openhaard houtNu ik jullie toch spreek.

Nu Aart ze toch spreekt, stelt hij ze meteen de vragen die we al langer willen stellen. Nee, er zijn hier geen boswachters met wie we eens mee kunnen lopen om wild te spotten. Deze 2 mannen zijn de enigen die dit gebied controleren en bewaken. Hun werkgebied strekt van Bullas tot ver na Caravaca en inmiddels hebben we een klein beetje een idee hoe enorm uitgestrekt dit is. Volgens de agenten zelf is het hierdoor eigenlijk ook onmogelijk om dit hele gebied goed te controleren. Daarom is het voor hun ook zinloos om lopend te patrouilleren en gebeurt alles vanuit de auto. Maar ze hebben vanochtend al wel wilde zwijnen en vossen gezien.

 

 

 

Openhaard houtWij weten al waar jullie wonen.

Verder zijn ze ook niet in het bezit van kaarten of zelfs maar van een GPS. De brandweer heeft dit allemaal wel, maar voor hun werk is er op dit moment niet meer budget beschikbaar. Ook vindt er nu eigenlijk te weinig onderhoud aan de bossen plaats. Blijft er teveel dood hout liggen, wat een extra risico vormt bij bosbranden. De mannen weten wel precies waar wij wonen en kennen ons huis (weer een teken dat de politie hier echt alles weet). En ze vinden onze Suzuki’s super om in deze omgeving rond te rijden. We zullen ze ongetwijfeld nog regelmatig tegenkomen tijdens onze ritten en dan is het een groot voordeel dat we elkaar nu ook kennen.

Mercado Medieval Caravaca

Mercado Medieval (middeleeuwse markt) in Caravaca de la Cruz.

Mercado Medieval CaravacaVandaag zijn we naar Caravaca de la Cruz geweest. Voor mij was het mijn eerste bezoek aan deze plaats en voor Aart was het al lang geleden. Met het schaamrood op mijn kaken moet ik bekennen dat ik erg bevooroordeeld ben geweest. Wat ik van Caravaca wist, was dat de plaats erg religieus is en dat er veel meer Engelsen wonen dan in Bullas en Cehegin. Voor mij was vooral dat laatste een reden om niet zo’n haast te maken met een bezoek. Wat ontzettend dom, want wat is Caravaca een prachtige stad! Het heeft een enorm groot oud centrum, met prachtige oude statige panden en – inderdaad – heel veel kerken. Omdat je dit op de foto’s van vandaag niet kunt zien, gaan we heel snel terug om een reportage volledig aan Caravaca te besteden. Ik kan niet wachten om deze plaats in zijn gewone, dagelijkse sfeer te kunnen bewonderen.

 

 

 

Mercado Medieval CaravacaDe mercado medieval in Caravaca.

De allerleukste middeleeuwse markten zijn toch die markten die in grote, oude steden worden gehouden. De steden met monumentale panden, poorten, kerken en de prachtige smalle straten. Daardoor waan je je als vanzelf meteen al terug in die tijd. Aan deze voorwaarden voldoet Orihuela in de provincie Alicante, maar Caravaca doet daar beslist niet voor onder. Het was vandaag heel erg druk, waarschijnlijk ook omdat het de meest warme dag was waarop de markt werd gehouden. Voor de rest was het helemaal zoals wij het van deze markten verwachten; veelzijdig, super gezellig en heel relaxed. Laat de foto’s voor zich spreken.

 

 

 

Mercado Medieval Caravaca Mercado Medieval Caravaca Mercado Medieval Caravaca Mercado Medieval Caravaca Mercado Medieval Caravaca Mercado Medieval Caravaca Mercado Medieval Caravaca Mercado Medieval Caravaca Mercado Medieval Caravaca Mercado Medieval Caravaca Mercado Medieval Caravaca Mercado Medieval Caravaca

Kerstboom 2017

Herrie om de kerstboom, in huize De Groot vanmiddag.

Kerstboom 2017Vorig jaar hebben we met de Kerst geen kerstboom opgezet, in verband met Sarabi en Simba. Op dat moment waren ze nog zo ongelooflijk speels dat we het niet aandurfden. Vanochtend hebben we het wel gedaan, onder het mom: Gaat het dit jaar niet, dan lukt het de komende 10 jaar ook niet. Natuurlijk zit er geen glazen decoratie in, gebruiken we niet die metalen haakjes en heb ik onderin de minst belangrijke dingen gehangen. En hoewel ze nog nooit aan elektrakabels hebben geknabbeld, nemen we geen enkel risico en zijn de lampjes overdag ook niet aangesloten als we er niet bij zijn.

 

 

 

 

 

 

Siestatijd is het grootste risico moment.

De grootste crimineel hier in huis is Simba, uiteraard wel bijgestaan door zijn partner in crime Sarabi. Maar Simba is dus degene die, als wij ’s middags een tukje doen, soms op strooptocht gaat. Nou ja, eigenlijk was het een paar maanden niet meer het geval, maar de laatste tijd begint hij weer. Dus leggen we bepaalde dingen hoog en veilig en wordt de vuilnisbak op het aanrecht gezet. Het grappige is dat we vooral aan Sarabi merken dat het weer raak is geweest, meteen op het moment dat we uit de slaapkamer komen. Ze probeert dan een beetje nerveus ons met haar drukke gedrag af te leiden, want – ja hoor – dan vinden we steevast gestolen en vernielde goederen op hun kussens buiten.

 

De kerstboom optuigen vanochtend.

Dit ging verrassend rustig. Natuurlijk kwamen ze even aan de spullen snuffelen en natuurlijk kwamen de meest gestelde vragen: ‘Wat gaan we doen?’ en ‘Kunnen we helpen?’. Maar toen ze doorhadden dat er niks te helpen viel, gingen ze naar buiten om zichzelf te vermaken. Dus hebben we na het optuigen alles opgeruimd, de schalen met glazen ballen hoog weggezet en hebben we uit voorzorg 3 eetkamerstoelen rond de kerstboom gezet voor we naar bed gingen.

 

Na de siesta, herrie in de tent.

Bij het wakker worden was het meteen duidelijk, het is weer raak geweest. En ja hoor, buiten lagen een paar kunststof ballen, vakkundig ontdaan van hun ophangstukje, en een uit elkaar gerukte kunststof bloem. Toen ben ik zó boos geworden, heb ze van me af gesnauwd en geroepen dat ze op moesten zouten en voorlopig niet meer terug hoefden te komen. Aart deed idem dito en je had ze moeten zien. Hoewel ze meteen probeerden om het goed te maken, hebben we ze ruim een uur volledig genegeerd. De donderstralen zijn enorm geschrokken, vooral omdat we eigenlijk nooit tegen ze schreeuwen of kwaad worden. Zelfs nadat we het weer bijgelegd hebben, blijven ze opvallend rustig en op het moment liggen ze helemaal uitgeteld van alle emoties te slapen. Of zou dat laatste misschien vooral komen omdat ze tijdens de siesta zo druk zijn geweest? In ieder geval slapen ze de komende tijd tijdens de siesta buiten.

Kettingzaag

Het is voor mij te koud om te werken.

Op dit moment is het heel koud in Spanje. Niet alleen in de provincie Murcia, maar in het grootste deel van het land. Nu zijn we best af en toe een nachtvorstje gewend, maar het vriest nu ’s nachts al bijna een week achter elkaar en dat is lang. Bovendien is het ook overdag maar rond de 9 graden. Omdat Spaanse huizen over het algemeen niet geïsoleerd zijn, staat 9 graden buiten ongeveer gelijk aan de temperatuur binnen en dat is niet lekker. Ook hebben de woningen hier geen centrale verwarming, dus ben je aangewezen op open haarden, elektrische- of gaskachels en elektrische dekens. Een groot verschil met Nederland is dat je in Nederland met de kou binnen blijft, maar dat je hier rond 10.00 uur naar buiten gaat om in het zonnetje lekker warm te worden. En hier ligt voor mij op dit moment het probleem.

 

KettingzaagIn de voorgaande jaren.

Tot nu toe waren voor ons koude winterdagen niet echt een probleem. Wakker worden bij de gaskachel en rond 10.00 uur een gevoerde broek en schoenen en een stuk of 3 fleecejassen over elkaar aan en naar buiten om te gaan beeldhouwen. De werkplaats ligt in de zon en gaandeweg gaat jas na jas uit en uiteindelijk sta je gewoon in een shirtje te zweten in de zon. Heerlijk! Voor de siesta de open haard voorbereiden, zodat je hem na de siesta meteen aan kunt steken en zo kom je de koude dagen prima door.

 

 

 

KoudWat is er dit jaar anders?

Op dit moment ligt onze focus op computerwerk. Bloggen, online workshops volgen en het doorgaan aan ons marketingplan. Maar onze woonkamer is best groot en het bureau staat op een behoorlijke afstand van de open haard. Het is gewoon lastig om geconcentreerd bezig te zijn, terwijl je ondertussen zit te vernikkelen. Bovendien gaan mijn ideeën maar niet verder dan visioenen van hele dikke truien, vesten en sokken. En, oh ja, we moeten nog een gordijn bestellen voor bovenaan de trap om onnodig warmteverlies naar de eerste verdieping te voorkomen.

 

 

 

Kortom, ik blokkeer op dit moment. Natuurlijk zijn er best oplossingen denkbaar, maar ik heb er even geen zin in. Ik wil hout hakken voor de open haard, takjes breken voor het aanmaakhout, lekker buiten zijn. En ’s avonds wil ik met een dikke deken om voor de kachel zitten, om na een hele hete douche op de elektrische deken in ons kratje te duiken. Dat dus!

 

KoudVolgens de weersvoorspelling loopt de temperatuur vanaf nu weer wat op, maar gisteren hoorden we dat het hier vorig jaar 4 dagen gesneeuwd heeft. Daarna heeft het nog 2 weken geduurd voor de sneeuw gesmolten was. We zijn heel benieuwd wat ons deze winter nog te wachten staat en natuurlijk zou het ook leuk zijn om weer eens sneeuw te zien. Maar stiekem kunnen we nu al niet wachten tot het weer voorjaar is.

Middeleeuwse markt

Middeleeuwse markten in Spanje.

Middeleeuwse marktEigenlijk moet iedereen dit eens meegemaakt hebben, een middeleeuwse markt in Spanje. Ze worden het hele jaar rond gehouden en het is meestal een heel spektakel. Zo worden de stadscentra helemaal teruggebracht in middeleeuwse stijl met stro en zand in de straten, zodat jij je helemaal terug in die tijd waant.

 

 

 

 

 

Middeleeuwse marktWat kom je er zoal tegen?

Oude ambachten als beeldhouwers en smeden, die je daadwerkelijk aan het werk ziet. Muzikanten die muziek maken uit die tijd en acrobaten, dansers en danseressen. Iets wat op mij heel veel indruk heeft gemaakt zijn menselijke torens. Ongelofelijk wat zo’n groep presteert, met uiteindelijk een heel klein kind dat als een aapje via al die mensen naar de top klimt. Jammer genoeg heb ik er nog geen foto van, maar als het goed is dan kan ik dat snel goedmaken. Ook zie je er prachtige roofvogels, paarden, pony’s en ezels en voor de kinderen hele ouderwetse speelattributen.

 

 

 

Middeleeuwse marktWat kun je er kopen?

Allerlei soorten snoepgoed, ter plekke gebrande gesuikerde pinda’s of amandelen, noten leren sieraden, kruiden, theesoorten, kazen, worsten, zeepjes, kaarsen, diverse stoffen en nog veel meer snuisterijen. Kortom, te veel om op te noemen.

 

 

 

 

Middeleeuwse marktEten en drinken.

Alleen hiervoor zou je al moeten gaan, want die enorme pannen met gigantische hoeveelheden is al geweldig om te zien en dan hebben we het nog niet eens over de smaak. Er is een enorme variatie in broden, worsten, kebab, pizza’s en paella’s. Er staan lange tafels met stoelen en iedereen schuift hier maar lukraak bij aan. Dit is vaak de plek waar de Spanjaarden hun familie en/of vrienden ontmoeten, dus het is er een geroezemoes van jewelste.

 

 

 

Middeleeuwse marktWaarom moet je dit eens gezien hebben?

Heel simpel, de sfeer. Het is heel moeilijk te beschrijven, maar middeleeuwse markten zijn nergens anders mee te vergelijken en onwijs gezellig. Ze duren vaak 3 of 4 dagen, dus je kunt voor jezelf de meest geschikte dag uit kiezen. Als het maar even kan, gaan wij er naartoe. Wil jij dit ook eens meemaken, laat het ons dan weten. Dan informeren we je tijdig, wanneer er één hier in de omgeving gepland staat. Op 8 december a.s. gaan wij voor het eerst naar de middeleeuwse markt in Caravaca de La Cruz. We hebben gehoord dat deze geweldig is, dus wij kijken er echt naar uit.