Maandelijks archief: november 2017

Beeld Spaanse Danseres

Een facelift voor de Spaanse Danseres.

 

 

Eigenlijk vinden wij dat je beelden maakt met de kennis en kunde van dat moment en dat je er in principe later dus ook niets aan moet veranderen. Het leuke is namelijk dat je op die manier ook je eigen groei kunt zien. Toch hebben we een uitzondering gemaakt voor het gezicht van de Spaanse Danseres.

 

Beeld Spaanse DanseresDit gezichtje is het moeilijkst dat we ooit gemaakt hebben, zeker in die tijd. Het was ons eerste (en ook enige) gezicht en we vonden het destijds doodeng om er aan te werken. Dus als het dan op een gezicht lijkt, dan blijf je er verder maar vanaf. Maar ja, eigenlijk vonden we dat ze een wat verbeten bekkie had en een norse blik. Dan kun je natuurlijk zeggen dat ze zo moeilijk kijkt omdat ze stinkend haar best doet om goed te dansen, maar je kunt haar ook wat blijer proberen te maken. Dus hebben we besloten om dat laatste te doen.

 

 

 

 

 

Nooit eerder heb ik zo vaak in de spiegel gekeken om te zien hoe een gezicht nu precies is opgebouwd. En wat een gepriegel met de allerkleinste diamantvijltjes en dan hebben we het nog niet over het schuur- en polijstwerk. Weken zijn we er mee bezig geweest, maar wij vinden haar enorm verbeterd en zo te zien is ze er zelf ook heel blij mee.

 

 

 

Beeld Spaanse Danseres

Valera Peluqueros

Valera Peluqueros, onze kapsalon in Bullas.

Wil je een modern kapsel of een heel modern kapsel? Deze vraag stelde Antonio van Valera Peluqueros mij bij mijn tweede knipbeurt in zijn salon. Kijk, dit klinkt als een kapper naar mijn hart.

 

Valera PeluquerosMijn ervaringen met kappers tot nu toe.

Ik huldig al jaren het standpunt dat er veel goede kappers zijn, maar heel weinig hele goede. Voor mij is een hele goede kapper een kapper die net iets creatiever is, net even meer durft. Ik hou namelijk niet van ‘alle haren keurig op een rijtje’ kapsels, want ik ben een warhoofd en dat moet je kunnen zien ook. Daarom ben ik in Nederland soms maanden zoekende geweest, als ik door omstandigheden een andere kapper nodig had. Maar hier in Spanje heb ik nu al 2 keer op rij in één keer de fijnste kappers gevonden. In Catral was dit Tere Lucas uit Dolores en bij haar ben ik 7 jaar klant gebleven. Hier in Bullas ben ik stomweg binnen gestapt bij Antonio Valera en ook deze salon blijkt in één klap een voltreffer te zijn. Heerlijk!

 

 

Valera PeluquerosValera Peluqueros in Bullas.

Kapsalon Valera ligt aan een weg waar we vaak langslopen, het ziet er modern en gezellig uit en – beslist niet onbelangrijk – er zitten altijd mensen. Eigenaar Antonio is een tovenaar met zijn schaar. Dat ding vliegt rond je hoofd in een razend tempo, maar aan zijn gezicht zie je hoe geconcentreerd hij bezig is. Bij mijn eerste bezoek vroeg hij al of ik tevreden was over mijn haarkleur (hint, hint). Nou nee, niet echt, want er zit de laatste maanden een gele gloed in die ik niet mooi vind. Maar ik heb nog professionele verf meegenomen van een speciaalzaak uit Almoradi en ik denk een oplossing te weten. Bovendien verf ik al jaren mijn haar zelf, omdat ik stomweg het geduld niet heb om al die tijd uit te zitten in een kapsalon. Dus nee, je hoeft mijn haar niet te kleuren.

 

 

Valera PeluquerosBen je tevreden over je haarkleur?

Bij het tweede bezoek vraagt hij het weer. Nee, ik ben nog steeds niet tevreden over de kleur, maar nu is het net geverfd en ik wil het op dat moment niet weer kleuren. Maar ik beloof hem dat hij het de volgende keer wel mag doen. Ik geef het op, want ik krijg de kleur gewoon niet meer zoals ik hem hebben wil. Afgelopen vrijdag besluit ik om een afspraak te gaan maken voor knippen én kleuren en ik zeg meteen tegen Antonio dat hij de kleur mag bepalen. Maar daarna begin ik hem toch een beetje te knijpen, want Tere kreeg van mij ook altijd de vrije hand, maar Tere kent me goed en weet precies wat ik wel en niet wil. Antonio kent me nog helemaal niet, dus is het toch spannender. Maar Aart zegt dat volgens hem Antonio haarfijn in kan schatten wat voor types zijn klanten zijn. Dat lijkt me helemaal waar en Antonio zal nog wel even overleggen, toch?

 

 

Valera PeluquerosEn dan de praktijk.

Nou, helemaal niet dus. Vanochtend kom ik binnen en vrijwel meteen word ik geroepen door een medewerkster die het bakje met verf al in haar hand heeft. Huh? Maar wat voor kleur wordt het dan? Van haar krijg ik geen antwoord. Als ik het Antonio vraag, krijg ik als vaag antwoord blond-grijs. Oké, dat is dan in ieder geval ongeveer wat ik in gedachten had. Ik laat het maar gebeuren. Antonio maakt eerst highlights in mijn haar en daarna wordt alles in zijn geheel gekleurd, maar omdat ik al die tijd niet in een spiegel kan kijken, heb ik nog steeds geen idee tot op het laatste moment. Mijn haar is gewassen en afgedroogd en als ik voor de spiegel plaats neem zie ik paars haar. PAARS, in combinatie met lichtgrijs. In eerste instantie schrik ik, maar naarmate Antonio het knipt, föhnt en in model brengt, voel ik me steeds blijer worden. Wat een keileuk kapsel met een heel speelse kuif. Dit past echt bij mij. En als Antonio op het laatste moment zegt: ‘Ik weet zeker dat je man het ook heel erg leuk vindt’, denk ik terug aan Aart zijn opmerking dat Antonio prima in staat is om zijn type klanten in te schatten. Dit blijkt helemaal waar, want ook Aart vindt het inderdaad geweldig.

 

 

Inbraak in Catral

De inbraak in ons huis in Catral.

Bij ons huis in Catral stond zomer en winter, dag en nacht, de buitendeur open. Zodat Martina en Storm naar binnen en buiten konden, wanneer ze wilden. Dit gebeurde nogal eens, bijvoorbeeld als ze een beest hoorden of als de buren ’s nachts op het land aan het werk waren. Storm sliep altijd bij ons op de slaapkamer naast ons bed en Martina had zich het logeerbed toegeëigend, waar speciaal voor haar een hele dikke oude sprei op lag.

 

Inbraak in CatralIn de zomer van 2016, rond 3.00 uur, vloog Martina luid blaffend naar buiten. Aan het blaffen hoor ik dat er echt iets aan de hand is, dus ik loop achter haar aan. Ik verwacht dat het de buren zijn of een loslopende hond. Ze rent meteen naar de achterkant van het houten schuurtje dat naast de omheining een stukje naar achteren ten opzichte van het huis staat. Terwijl ik haar volg hoor ik een vrouwenstem. Zie je wel, het zijn de buren.

 

 

 

 

Inbraak in CatralAls ik ook achter het schuurtje kom, zie ik een aantal mannen en een witte auto op het terrein naast ons. De buren hebben ook een witte auto, dus …… . Martina staat bij de omheining tekeer te gaan en ineens zie ik dat het gaas boven het lage muurtje helemaal weg is. Ik schrik me wezenloos en snap er ook helemaal niets van met mijn slaapdronken hoofd. Maar natuurlijk wil ik niet dat Martina de buren iets doet, dus ik grijp de 2 gaasdelen weer bij elkaar en roep Aart. Hoewel ik verwacht dat Aart alweer terug naar bed is gegaan, staat hij binnen 2 tellen naast me (hij is op z’n blote voeten over zeker 100 meter grof grint gerend). Ik zeg dat ik totaal niet begrijp wat er aan de hand is, maar Aart zegt: ‘Bel de politie’. Huh? Politie? Wat is er dan? Maar ik bel. Ondertussen zijn de mannen in de witte auto gestapt en draaien zonder licht heel provocerend een aantal rondjes, voor ze verdwijnen.

 

 

 

Inbraak in CatralAart heeft meteen gezien dat de auto geen nummerplaat had, maar gelukkig ook welk type auto het was. We kijken om ons heen en zien dat er allemaal spullen van ons, net buiten de omheining, keurig op een rijtje liggen. Klaar om ingeladen te worden. De inbrekers zijn niet in huis geweest, alleen in onze 2 schuurtjes. In het stenen schuurtje staat onze tweede koelkast en zelfs die hebben ze geplunderd. Ja, je zal maar honger krijgen onderweg, haha. Veel spullen zijn dus blijven liggen, maar al snel blijkt dat ons belangrijkste en duurste beeldhouwgereedschap wel verdwenen is. Dit professionele gereedschap hebben ze blijkbaar meteen op waarde weten te schatten en gelijk in de kofferbak gelegd.

 

 

 

Inbraak in CatralGelukkig is de politie er al snel en als we de volgende dag aangifte doen, horen we dat er in de afgelopen weekenden minstens 28 inbraken hebben plaatsgevonden. Alleen al in onze buurt. Een poosje later wordt er een Spaanse familie (met daaronder 1 vrouw) aangehouden en een groot magazijn met gestolen goederen gevonden. Maar het belangrijkste is dat wij van het hele avontuur geen enkele angst hebben overgehouden. Waarschijnlijk omdat we ze gezien hebben en beseffen wat een stel schlemielen het zijn. En dat Martina – onze superwaakhond – op die bewuste nacht net even heel lekker lag te slapen op haar logeerbedje. Dat hebben we haar geen moment kwalijk genomen. Zij zichzelf wel, bleek later heel duidelijk uit haar gedrag.

Een persoonlijke noot over ons heel bijzondere jaar 2017.

Ja, het is eigenlijk nog te vroeg voor een eindejaars-overweging, maar het zit nu eenmaal in mijn hoofd en dan moet het er ook uit. Het plotselinge besef wat er in dit jaar allemaal gebeurd is.

 

Het jaar 2017Een korte terugblik op het jaar 2016.

2016 was voor ons een rampenjaar. Onze 2 honden die allebei ziek werden en binnen een tijdsbestek van 3 maanden na elkaar overleden. Een inbraak, waarvan de aanzienlijke schade niet door de verzekering vergoed werd en daarna een overstroming als gevolg van een Gota Fria (extreme regenval), waarvan de schade maar deels vergoed werd. Deels door deze overstroming, maar vooral omdat onze huisbaas door begrijpelijke familieomstandigheden al een paar jaar niet meer in staat was om zijn afspraken na te komen, was er op ons terrein en in ons huurhuis steeds meer sprake van achterstallig onderhoud. In eerste instantie probeerde Aart dit grotendeels in zijn eentje op te lossen, zodat ik kon blijven beeldhouwen, maar zo’n situatie gaat uiteindelijk aan allebei knagen. Toch hebben we samen 2016 afgesloten in de volle overtuiging dat 2017 voor ons een fantastisch jaar zou worden. Hoe? We hadden nog geen idee en we hadden het achteraf ook nooit kunnen raden.

 

Het jaar 2017Het bijzondere jaar 2017.

In januari van dit jaar ben ook ik gestopt met beeldhouwen, om samen de problemen in en rond het huis op te lossen. Maar na een paar maanden werd duidelijk dat het voor ons beidjes geen haalbare zaak meer was. Het huis waar we 7 jaar met heel veel plezier gewoond hebben, was zo langzamerhand ons huis niet meer. Daarom hebben we besloten om het op te geven en een ander huurhuis te zoeken en dit dan meteen maar verder landinwaarts, wat sowieso al op onze planning stond.

 

 

 

De eerste maanden hier waren we allebei doodmoe. Van al het werk dat we al die tijd gedaan hadden, van de verhuizing en van het ons hier weer eigen maken. Maar al snel kwam de tijd van het eindelijk weer opbouwen. Het bouwen aan onze droom en onze toekomst. Al was op dat moment nog steeds niet helemaal duidelijk wat we nu precies wilden gaan doen. Maar we waren in ieder geval al wel heel druk met genieten. Door de rust kwamen er weer ideeën en dromen en uiteindelijk een heel duidelijk plan, waar we allebei volledig achter staan en heel enthousiast over zijn. Het op kleine schaal ontvangen van gasten om ze mee te kunnen laten genieten van ons fantastische leven hier. Dit is werk dat nooit als werk zal voelen, maar ons steeds met nieuwe ogen naar ons leven zal helpen kijken. Dus zijn we de laatste maanden met veel plezier bezig geweest om hier naartoe te werken. Kortom, 2017 was een jaar van afbouwen, opbouwen en voorbereiden van ons nieuwe leven.

 

 

2018, here we come.

Wij zijn helemaal klaar voor het aankomende jaar. De beeldentuin en het huis is klaar, laat de gasten maar komen. Natuurlijk is en blijft er nog heel veel te doen, vooral op (online) marketing gebied. Maar de eerste stappen zijn gezet en wij stomen door. Nooit eerder zijn we zo intensief met promotie bezig geweest, maar we hadden ook nooit kunnen raden dat het zo leuk zou zijn. En ook niet onbelangrijk, in januari beginnen we allebei weer met ons eerste beeldhouw project.

Rit eigen berg

Een prachtige rit op onze eigen berg.

Rit eigen bergIedere keer als wij hier rondrijden in de omgeving, al is het alleen maar naar Bullas, worden we geraakt door de prachtige natuur. Je blijft om je heen kijken en je geniet. In dit soort situaties nemen we het pad vanaf ons huis naar beneden.

 

 

 

 

 

Rit eigen bergMaar als we de poort uitrijden en één van de twee paden naar boven nemen, zijn we binnen 2 minuten in een totaal andere wereld. Je kunt hier uren rondrijden in een steeds wisselend landschap en je komt helemaal niemand tegen. Je rijdt door bossen, langs valleien met fruittuinen, ziet diepe rambla’s en prachtige verlaten finca’s. Het hooggebergte herken je vooral door de goudgele graanvelden.

 

 

 

 

Rit eigen bergWat ons bij de eerste ritten vooral verrast heeft, is de enorme uitgestrektheid van het gebied. Het is zo immens groot, er komt geen einde aan. En wat ook opvallend is, is de goede kwaliteit van de wegen in de bergen. Die zijn met een normale personenauto prima te doen. Wat jammer blijft is dat we nog steeds niet in staat zijn om de dieptes van het gebied goed op foto’s vast te leggen. Dus neem maar van ons aan dat het hier nog mooier is dan de foto’s weergeven.

 

 

 

 

Rit eigen berg Rit eigen berg Rit eigen berg Rit eigen berg Rit eigen berg Rit eigen berg

Martina en Storm

Martina en Storm, 2 kanjers die er nog steeds bij horen.

Onze blogs zouden niet compleet zijn, zonder het noemen van de namen van deze 2 bijzondere honden. Deze superlieverds, die hier nog dagelijks onderwerp van gesprek zijn.

Martina en StormStorm

Mijn Golden Retriever Storm was 5 toen wij naar Spanje vertrokken. Een heerlijke vent, heel stabiel en sociaal en lief voor alles en iedereen. Natuurlijk was hij ook wel eens stout, dan leek hij de te verwachten straf in te calculeren en deed hij het toch. Maar echte problemen heeft hij nooit veroorzaakt. In Nederland gingen we 3 keer per dag een uur naar het park en dan kon hij volop zwemmen en spelen met zijn vriendjes.

 

 

 

Martina en StormMartina

Toen we ons huurhuis in Catral gingen bezichtigen liep daar een Mastin Español van van 3 maanden, met de naam Martina. De huiseigenaar bood aan om haar achter te laten als gezelschap voor Storm. Omdat ik het ras niet kende heb ik eerst contact opgenomen met de Mastin Español vereniging in Nederland. Van hun kreeg ik te horen dat dit ras  niet luistert als ze zelf het nut ervan niet inzien. Moeilijk te trainen is omdat ze zich maar kort kunnen concentreren, maar waakt als de beste. Omdat ik bang was dat Storm niet meer gelukkig zou zijn als enig kind, heb ik Martina erbij genomen. De eerste 3 dagen heeft Storm haar grotendeels genegeerd, maar toen kon hij haar pogingen om met hem te spelen niet langer weerstaan en vanaf dat moment waren ze de dikste vriendjes.

 

 

Martina en StormDikke vriendjes

Een mooi voorbeeld van niet luisteren van een Mastin kreeg ik al snel. Martina stond met haar voorpoten op het aanrecht op zoek naar etensrestjes. Toen ik haar corrigeerde keek ze me aan met een blik van ‘maar als ik dat niet mag, dan kan ik er toch niet bij. Hoe dom kun je zijn als baas’. Het was meteen duidelijk dat dit niet ging werken, dus hebben we haar toen maar tot souz chef gebombardeerd.

 

 

 

 

Martina en StormOok heeft Martina Storm omgeschoold van jachthond naar waakhond, omdat er op het terrein nu eenmaal weinig te jagen viel. Nooit eerder heb ik Storm zo vaak horen blaffen. Ik zie ze nog samen aan de poort staan. Storm blaffen en Martina naast hem die hem leek aan te moedigen. ‘Goed zo Storm, het blaffen klinkt goed, maar het mag nog wel wat harder’. En Storm blafte harder.

 

 

 

 

Martina en StormTinus en Storm hebben samen een paar heerlijke jaren gehad. Altijd samen, spelen en rennen over het terrein. Toen het lijfelijk spelen wat minder werd, bleek al snel dat Storm darmkanker had, al leek hij er zelf weinig last van te hebben. Maar als klap op de vuurpijl kreeg Martina epilepsie toen ze pas 5 jaar was en binnen een paar weken is ze hieraan gestorven. Toen Storm 2 maanden na haar dood nog steeds intens verdrietig was hebben we besloten om 2 Mastin pups erbij te nemen. Deels omdat we wisten dat Storm ook niet meer lang te leven had, maar ook in een poging om hem wat op te vrolijken. Dit leek heel even te werken, maar al snel was het verdriet terug. Drie maanden na Martina is ook Storm gestorven en beide honden liggen samen in een graf op het terrein in Catral. De plek waar ze samen zo gelukkig zijn geweest.

6 dagen zonder water

6 dagen zonder water, het kán zonder problemen, bijna.

Stroomstoringen en dagen zonder water of elektra komen in Spanje met een bepaalde regelmaat voor. Waar in Nederland werkzaamheden ruim van te voren in 3-voud worden aangekondigd, gebeurt dat hier niet. Moet er gewerkt worden, dan moet er gewerkt worden en hoppa, je zit zonder. Hoe lang? Dat merk je vanzelf. Met een beetje mazzel zit het er rond de siestatijd weer even op. Zo niet, dan niet. En het grappige is dat je ook heel snel went aan dit systeem. Tot nu toe duurde dit ongemak nooit langer dan 2 dagen, maar dit was in de afgelopen week niet het geval.

 

6 dagen zonder waterOnze watertank.

Een week geleden, op zondagavond om 23.30 uur, geen water. Niks aan de hand, we gaan toch slapen. Maandagochtend nog steeds niks. Hé, dan is het waarschijnlijk ernstiger. We hebben een watertank voor 1.000 liter water, die we altijd in kunnen zetten. Alleen is deze nu beslist niet vol en is het water dat erin zit niet fris meer. We hebben hem tot nu toe stomweg nog niet nodig gehad, dus dan denk je er niet aan. Om 9.00 uur appen we huisbaas Manolo om te achterhalen of dit probleem voor de hele buurt geldt of alleen voor ons. Binnen 15 minuten staat Manolo aan de poort om de werking van de watertank uit te leggen. Niet nodig, want Aart kent het systeem. Manolo vertelt dat de hele buurt zonder water zit en dat dit maximaal 2 dagen gaat duren.

 

 

6 dagen zonder waterEven pompen.

Een uur later is Manolo alweer terug, met een grote waterpomp om het water vanuit het zwembad in de tank te pompen. Ons leidingwater komt rechtstreeks uit de bergen en is kraakhelder, het bevat alleen wel heel veel kalk. Voor drinkwater, koffie, thee en soep gebruiken we daarom flessenwater. Maar in het zwembad hoeven we vrijwel geen chloor te gebruiken en mede door de lagere temperaturen is het water verder heel helder. Omdat de watertank ook op de geiser aangesloten kan worden, volstaat dit dus prima om ook te kunnen douchen en alles te doen wat nodig is. De storing duurt langer dan verwacht, dus de tank moet nog een keer bijgevuld worden, maar verder hebben wij geen problemen. Tot vrijdagavond.

 

 

Ineens een brul.

Aart gaat vrijdagavond na mij douchen en ineens hoor ik een brul. Geen water meer! Natuurlijk gebeurt dat net op het moment dat je volledig ingesopt staat. Hij droogt zich zo goed en kwaad als het kan af en loopt naar beneden om te kijken wat er aan de hand is. Blijkt ineens de hele watertank leeg. Dat kan niet zomaar, want er zat ruim voldoende in, dus de tank is ineens via de leidingen leeg gelopen. Aart hangt de pomp weer in het zwembad om de tank weer bij te vullen. Je wilt niet weten hoe lang het nog duurde voor hij nog een poging durfde te wagen om het sop van zichzelf af te spoelen. Het werd een latertje, maar we doken wel schoon ons kratje in.

 

Zaterdagochtend eindelijk weer water.

Gisteren hadden we in de loop van de ochtend eindelijk weer water. Waarschijnlijk hebben die laatste werkzaamheden aan de leidingen ervoor gezorgd dat onze watertank leeg getrokken is. Maar door dit volledig leegtrekken is ook heel veel kalkgruis, dat zich ongetwijfeld op de bodem van de tank opgestapeld heeft, in onze leidingen terecht gekomen. Met als gevolg gierende, spuitende en spetterende kranen en een douchekop die gisteravond klonk alsof hij op ontploffen stond. Gelukkig hebben we daarvoor voldoende schoonmaakazijn in huis. Verder hebben we ons voorgenomen om voortaan de tuinslang op de watertank aan te sluiten, om zeker te zijn dat daar altijd vers water in zit. Want 6 dagen zonder water hebben we hier geen van beide ooit meegemaakt, maar je ziet dat het kán. Bijna zonder problemen.

Olijven plukken

Olijven plukken, voor de allereerste keer.

Olijven plukkenIn onze tuin staan staan 4 grote, hele oude olijfbomen, 6 middelgrote en nog een aantal  jongere boompjes. Dus hebben we rond deze tijd olijven die geplukt moeten worden. Dat hebben we nog nooit gedaan en we worden niet gehinderd door enige kennis van zaken. Maar we hebben heel goed opgelet bij de amandeloogst, dus we weten hoe het moet.

 

 

 

 

 

Olijven plukkenBij de amandelen werkt het als volgt. Je neemt een grote groene doek, die je onder de boom uitspreid. Dan pak je een stok en slaat zachtjes op de boom en dan vallen alle amandelen op het doek, je raapt ze samen en voila. Bij de oudere, sterke bomen werkt het nog leuker. Dan komt er een tractor met een groot gevaarte erachter. Dat ‘gevaarte’ blijkt een soort hele grote paraplu op zijn kop te zijn, die rond de boom wordt gevouwen. Dan schudt de machine een fractie van een seconde en alle amandelen vallen in het scherm. Makkelijk zat, een kind kan de was doen. Bij de olijven werkt het beslist op dezelfde manier.

 

 

 

 

Olijven plukkenDus niet! Wij kopen een groot groen doek, spreiden het onder de boom uit en leggen de naden goed op elkaar zodat er niets tussenuit kan rollen. Dan slaan we met een stok zachtjes in de boom. Niks. We slaan een beetje harder, nog niks. Nog wat harder, noppes. We kijken elkaar aan en komen tot de conclusie dat het dus stomweg plukken wordt. Gelukkig vinden we dat ook heel leuk om te doen, het werkt heerlijk rustgevend. Bovendien zijn de arbeidsomstandigheden ook niet verkeerd, zo lekker in het zonnetje.

 

 

 

 

 

Olijven plukkenWe weten ook dat we olijfolie krijgen als we de olijven inleveren. Volgens de buurman moeten we daarvoor naar de coöperatie in Bullas. Maar als we daar gaan kijken, blijkt het alleen voor de boeren te zijn. Particulieren moeten naar Cehegin. Als we dat bedrijf vinden, blijkt het nog ver achter Cehegin, bijna in Caravaca te zijn. Op een afstand van ruim 20 kilometer van ons huis. Omdat we daar toch diverse keren naartoe zullen moeten, omdat de olijven bepaald niet tegelijkertijd rijp zijn, hebben we daar niet zoveel zin in. Gelukkig heeft huisbaas Manolo een oplossing. Manolo heeft zelf hectares vol olijfbomen en hij stelt voor dat wij onze olijven bij hem afleveren. Dan zorgt hij wel dat wij olijfolie krijgen. Prima oplossing en wij hebben onze eerste grote 5 literfles eerste kwaliteit olijfolie al verdiend. Morgen gaat de tweede lading naar hem toe en de komende weken zullen we nog steeds minstens een dag in de week bezig zijn om de rijpe olijven nog te plukken. Maar leuk is het, ons boerenbestaan op de berg.

 

 

 

Los Gemelos, Coy

Bar Restaurante Los Gemelos in Coy.

Los Gemelos, CoyHelemaal in het centrum van Coy, bijna op het topje van de berg, ligt een heel leuk straatje. Een straatje dat helemaal omgeven is door panden, wat het heel erg knus maakt. Als we hierdoor wandelen vallen als eerste een stel motoren op, waaronder hele oude Spaanse modellen. De eigenaars van deze motoren zitten gezellig aan een tafel in Bar Restaurante Los Gemelos.

 

 

 

 

 

Los Gemelos, CoyWij zijn wel toe aan een hapje en een drankje, dus lopen we hier ook binnen. Bij het doorgeven van onze bestelling raken we in gesprek met Augustín, de zoon van de eigenaar. Augustín vertelt dat hij journalist is en ook dat hij een paar jaar geleden Amsterdam heeft bezocht. Hij vond het prachtig, maar heeft er nog steeds heel veel spijt van dat hij toen de Arena niet heeft gezien. Want hij blijkt een groot voetbalfan te zijn.

 

 

 

 

 

Los Gemelos, CoyWe besluiten om lekker op het terras in het zonnetje te gaan zitten en te genieten van alle gezelligheid op straat. Eigenaar Vicente Romera Lozano komt onze bestelling serveren en ook hij is een ontzettend aardige man, die één en al hartelijkheid uitstraalt. Als ik hem voorstel om zijn restaurant te promoten op onze website, is hij heel blij verrast. Vol enthousiasme laten ze ons het restaurant zien, dat op dat moment nog gesloten is. Het restaurant is heel warm en sfeervol ingericht. De kwaliteit van het eten kunnen we niet echt beoordelen, omdat we zelf een heel eenvoudige lunch besteld hebben. Maar achteraf horen we van onze huiseigenaar dat Los Gemelos een heel goed restaurant is, waar je heerlijk kunt eten. Voor ons dus absoluut een reden om snel nog eens terug te gaan. Al waren we dat natuurlijk allang van plan, alleen al voor de ontzettend vriendelijke bediening door Augustín en Vicente.

 

 

 

Los Gemelos, Coy Los Gemelos, Coy

Salto del Usero

Een dag waarop alles misgaat en juist daardoor geweldig wordt.

Gisteravond bedacht ik ineens, na ‘Aart en zijn nieuwe kettingzaag’  dat we nog eens zo’n dag meegemaakt hebben. Dit was op Aart’s verjaardag, op 14 augustus jl. Dat deze dag al heel erg leuk begon kun je lezen in het blog Salto del Usero, Bullas

 

Maar we kunnen niet lang op de Salto blijven, omdat onze auto gekeurd moet worden. Hiervoor moeten we voor het eerst naar het ITV-keuringsstation in Caravaca, maar eerst gaan we nog even tanken. Het tankstation ligt bij een grote rotonde bij een oprit van de snelweg die we ook nog niet kennen. Zo’n heel ingewikkelde, met heel veel wegen. Dus na het tanken is het heel goed opletten, we pakken een oprit, komen op de snelweg en rijden – jawel – richting Murcia. Precies de tegengestelde richting dan waar we naartoe moeten. En natuurlijk duurt het dan eeuwen voor er weer een afrit komt, zodat je kunt keren. En natuurlijk pak je dan net een afrit die zorgt dat je in ‘the middle of nowhere’ beland, waardoor je nog lang moet zoeken naar weer een oprit in de goede richting van de snelweg. Maar het lukt. Ruim een uur later zitten we weer op de hoogte van Bullas en gaan we in de herkansing.

 

 

Op pad met de SuuzAart heeft het adres van de ITV in zijn navigatie gezet, dus dat kan niet missen, zou je zeggen. Nu houden we altijd een slag (of 2) om de arm, omdat de software van deze navigatie ietsje verouderd is (een jaartje of 10). Maar de ITV zit al jaren op dit adres, dus dat moet geen probleem zijn. Nou, dat is het dus wel. Uiteindelijk rijden we door een hele luxe wijk in Caravaca en als we niet op tijd gekeerd waren, waren we terecht gekomen op het terrein van een enorme villa, waar meteen de weg ook eindigde. Aart kijkt nog eens goed op de navigatie en ziet dat deze nog op ‘snelwegen vermijden’ staat.

 

 

 

 

Na het draaien rijden we op een soort landweggetje en zien in de verte 2 hele oude Spanjaarden lopen. We besluiten om die mannen maar eens te vragen waar we dan wel moeten zijn. Maar terwijl wij aan komen rijden, draaien die mannen zich al om en beduiden ons om even te stoppen. Wat een toeval, want zij vragen ons of ze mee mogen rijden naar Caravaca en natuurlijk mag dat. Er worden wat plastic tasjes met tomaten en andere groenten in de kofferbak geladen en ik bied de oudste aan om op de passagiersstoel naast Aart plaats te nemen. De iets minder oude vertel ik dat hij er nog heel flexibel uitziet en ik nodig hem naast mij uit op de achterbank. Hiervoor kan hij het best op het achterwiel stappen en vandaar op het achterbankje. Dat doet hij met een brede lach en een grote zwier. Het blijken 2 hele lieve kerels te zijn, wiens bekkies geen moment stilstaan. Er wordt ons onder andere ook uitvoerig verteld waar de ITV is en na een tijdje zetten we hun af in het centrum en nemen ze afscheid met een paar klapzoenen op mijn wangen en stevige schouderkloppen voor Aart. Wat een ontzettend leuke ervaring is dit toch weer. De mannen hebben blijkbaar een volkstuintje in de buurt waar wij ze oppikten en gokken gewoon iedere keer weer op een lift naar huis.

 

Uiteindelijk bereiken we toch de ITV. De auto wordt gekeurd, maar er blijkt nog een klein akkefietje niet goed te zijn. De enorm aardige keurmeester vertelt dat we 7 dagen de tijd hebben om dit te herstellen. Dat we bij terugkomst niet opnieuw in de wachtrij hoeven, maar de auto gewoon op de parkeerplaats kunnen zetten en hem mogen roepen. Hij zegt ook dat onze achteruitrijlamp (lees; schijnwerper) niet is toegestaan. Aart weet dit natuurlijk, maar is hem stomweg vergeten eraf te halen. Maar ‘als je hem eraf haalt en de bekabeling even daar wegstopt, zodat ik hem niet zie, dan kun je hem thuis meteen weer aansluiten’. Topmensen, die Spanjaarden.