Maandelijks archief: oktober 2017

Cehegin, met een prachtig oud centrum.

Hoewel ons huis veel dichter bij Bullas staat, valt het onder de gemeente Cehegin. Dat dit ook tot hylarische toestanden kan leiden vertel ik in een volgend blog. Nu beperk ik me tot onze eerste kennismaking met deze plaats.

 

 

Ons eerste bezoek aan Cehegin was een complete verrassing, want wat is dit oude centrum mooi! Cehegin ligt op een berg en heeft dus hele steile straatjes en dat geeft natuurlijk al een heel mooie sfeer. Wij moeten voor onze inschrijving in het gemeentehuis zijn en dat ligt helemaal op het hoogste punt van de stad in een straatje met allemaal oude paleizen. Ook het gemeentehuis zelf is gevestigd in zo’n pand en op het moment dat je binnenstapt waan je jezelf 100 jaar terug in de tijd. Alles is hier origineel gehouden en het is bijna jammer dat er een paar computers staan. Nu kan ik proberen om het zo goed mogelijk te beschrijven, maar foto’s zeggen meer dan 1000 woorden. Kortom, Cehegin is een bezoekje meer dan waard.

 

 

Salto del Usero

De Salto del Usero in Bullas, Murcia.

Aart is jarig en wat geef je nu aan een man die nooit iets wil en naar eigen zeggen alles al heeft? Gelukkig kom ik op een idee; picknicken! Dit hebben we nog nooit gedaan. Maar waar? Ook dat antwoord is snel gevonden; de Salto del Usero. We zijn er nog niet geweest, het staat al wel op de planning en schijnt één van de mooiste locaties van Bullas te zijn. Nu even heel goed nadenken over hoe ik dat aan ga pakken, want het hele gebeuren moet wel een verrassing blijven.

 

 

De middag ervoor pak ik stiekem een tafelkleed, bestek, boter en jam en nog een paar dingetjes in een koeltas. De volgende ochtend zet ik die koeltas al vroeg in de Suuz, met een paar vuilniszakken er bovenop, zodat Aart die tas niet meteen ziet. We moeten hier namelijk de vuilnis zelf wegbrengen naar een verzamelplaats met containers en deze plek ligt precies op de route naar de Salto del Usero. Tot zover weet Aart alleen dat ik een verrassing voor hem heb en dat we niet thuis ontbijten.

 

 

We gaan op pad en ik rij. Als we bij de vuilcontainers komen laden we de zakken uit en zeg ik Aart dat hij even moet wachten. Er zit daar namelijk een bakkertje heel dichtbij, waar ik stokbrood en nog meer lekkers ga kopen. Je had het verbaasde gezicht van Aart moeten zien, hahaha. Ik kom terug met mijn boodschappen en we rijden verder. Pas als ik een afslag pak die overduidelijk naar de Salto del Usero gaat, vertel ik wat we gaan doen. Hij is ontzettend blij verrast en vanaf dat punt wordt het dus een verrassing voor ons beiden, omdat geen van ons twee de verdere route kent.

 

 

We weten al dat we aan de rand van Bullas de auto moeten parkeren en dat het vrij ver lopen is naar de Salto zelf. Dat valt inderdaad tegen, het is zeker 3 kilometer. Wel een hele mooie wandeling trouwens en het wordt steeds mooier naarmate we dichterbij komen. Pas als we bij de ingang zijn, zien we dat ook daar een aantal parkeerplaatsen zijn, al is ons niet duidelijk of het alleen betaald parkeren is, of met een tijdslimiet of andere regels. Om jullie verder een verhaal te besparen dat alleen maar bestaat uit fantastisch, geweldig, vreselijk mooi en nog meer hysterie; ga kijken! Het is zo vreselijk de moeite waard. Bekijk in ieder geval de foto’s en meer inhoudelijke informatie kun je ook vinden op de engelstalige site https://murciatoday.com/the-salto-del-usero-in-bullas_30744-a.html.

 

El Chaparal, een klein pareltje.

De rambla, net buiten El Chaparal.

Er zijn van die dagen die voelen als een cadeautje, deze dag is er zo één.

We zijn voor vrienden onderweg in het berggebied, rechts van de snelweg, tussen Bullas en Cehegin. We komen tot de conclusie dat het helemaal niet verkeerd is om eens iets voor een ander te doen, als dit betekent dat je op dit soort plekken terecht komt. Want wat is het hier mooi! Zo ruig, zo groen, prachtige bergen en valleien en een aantal schapenboerderijen. We stoppen vaak om van het uitzicht te genieten en ook om heel bewust te voelen hoe het is om hier te zijn. Weer zo’n rit vol verrassingen, waarbij je uitkijkt naar wat er na de volgende bocht weer te zien is. Volgens Aart moet er een dorpje in de buurt zijn en dat komt goed uit, omdat onze magen beginnen te knorren. We komen langs weer een prachtige plek, een rambla met een volgend prachtig uitzicht en ineens zien we het bord; El Chaparal.

 

 

 

El Chaparal

El Chaparal blijkt een piepklein dorpje te zijn, bovenop de berg en het doet meteen iets met ons. Terwijl Aart een plekje zoekt om de auto te parkeren, loop ik vast het dorp in. Een klein hondje komt naar me toe, half blij, half schuchter. Als ik me buk om haar aan te halen, gooit ze zich meteen op haar rug en rent daarna heel speels rondjes om me heen. Er loopt een jonge vrouw die me vragend aankijkt. Als ik haar vertel dat we voor het eerst in Chaparal zijn en het dorpje geweldig vinden, volgt een heel leuk gesprek. Ondertussen gaan er nog een paar deuren open van nieuwsgierige vrouwen die willen weten wat er aan de hand is. Op alle gezichten één en al vriendelijkheid. Ik draai me om en zie dat er ook vanuit het midden van dit dorp een prachtig uitzicht naar de vallei is. Wat een magische plek.

 

 

 

 

Uitzicht vanuit het dorp.

Het dorpje heeft 2 bars, wordt me verteld. Achteraf blijken dit ook 2 volwaardige restaurants te zijn. Hoe deze kunnen blijven bestaan op maar een paar honderd inwoners is ons een raadsel. Wij gaan op weg om er in ieder geval één te vinden. Voor de bar komen we in gesprek met een man die ons heel trots vertelt dat er aan het eind van de straat links nog een hele oude wasplaats is die we beslist moeten zien. Daar gaan we eerst nog even kijken en daarna lopen we het kroegje binnen. Daar zit een groepje mannen te kaarten en we worden heel vrolijk begroet. Ook de eigenaar en zijn vrouw zijn ontzettend vriendelijk en vertellen ons van alles over het dorp.

 

 

 

 

 

El Chaparal is een dorpje waar we zouden willen wonen als we oud zijn. Als we na de lunch naar huis rijden weten we het zeker; deze dag kan niet meer stuk.

 

 

 

 

Iedere keer weer spannend; de beelden op de sokkels plaatsen.

Wij maken forse tuinbeelden, met dus een bijbehorend gewicht. De meeste variëren tussen de 200 en 250 kilo. Een aantal zijn lichter en die hebben we rond het zwembad geplaatst, omdat hier geen vrachtwagen met kraan bij kan komen. Voor de rest hebben we dus hulp nodig en die kregen we deze week van Fernando.

 

 

 

 

 

We hebben bij het bouwbedrijf naar een ervaren man gevraagd, iemand met geduld en inzicht en die kregen we. Wat een heerlijkheid om in deze nieuwe omgeving meteen de juiste persoon te kennen, die we in kunnen schakelen. Want Fernando weet als geen ander hoe hij de spanbanden moet gebruiken om alles zonder risico te laten verlopen. De beelden werden in alle rust opgepakt en neergezet en alles is schadevrij verlopen. Muchas gracias, Fernando. Muy bien trabajo y hasta la proxima.

 

 

 

 

 

 

 

Zelf een stenen sokkel bouwen

Zelf een stenen sokkel bouwen, decoratief en spotgoedkoop.

Zelf een stenen sokkel bouwen, dat we er niet eerder aan gedacht hebben. Want tot nu toe hebben we ons geen sokkels kunnen permitteren, omdat de kant-en-klare vaak te duur zijn en bovendien het gewicht van onze beelden (rond de 300 kg) niet kunnen dragen. In onze nieuwe tuin hebben we tuinmuren die zijn opgebouwd uit een mengsel van keien en cement. Heel mooi en decoratief en daardoor kwamen we op het idee van deze sokkels. De keien halen we gewoon van de berg. Sterker nog, die liggen al keurig opgestapeld, omdat ze door de telers uit de fruittuinen gehaald worden om beschadiging aan de landbouwmachines te voorkomen.

Deze sokkels zijn nog wel mobiel, maar onder normale omstandigheden niet meer te verplaatsen door het enorme gewicht. Je kunt ze dus het best op hun definitieve plek opbouwen. Wij hebben er inmiddels 8 met een hoogte van 80 cm en een diameter van 40 cm.

Het voorbereiden van de keien voor de sokkel.

  • De keien halen we van de berg.
  • Deze schoonborstelen met water en een staalborstel.

 

 

 

De mal voor de sokkel maken.

 

Rechtopstaande latten verbinden met spanbanden en bekleden met dik landbouwplastic. Voor je begint het plastic insmeren met olie of afwasmiddel, om hechting met het cement te voorkomen.

 

 

 

  • Cement mengen en een paar druppels afwasmiddel toevoegen.
  • De mal waterpas zetten en met spanbanden rondom vastzetten. Gebruik dikke lagen cement om holtes te voorkomen die later bijgevuld moeten worden.

 

Het bouwen van de sokkel.

  • Zoveel mogelijk keien gebruiken en deze zo diep mogelijk in het cement duwen.
  • Ga voor de afwerking uit van een laag van +/- 3 cm cement, om uitstekende keien te voorkomen.

De afwerking.

  • Na het drogen de mal verwijderen.
  • Overtollig cement verwijderen met een slijptol en staalborstel.

 

Kortom, zelf een stenen sokkel bouwen is heel leuk om te doen en binnen 2 à 3 dagen te realiseren.

 

Zelf een stenen sokkel bouwen

 

 

 

 

 

 

 

 

Sarabi en Simba, onze 2 onstuimige Mastin Españols.

Sarabi en Simba

Sarabi en Simba

Sarabi en Simba zijn Mastin Españols. Een ras dat wij geweldig vinden omdat ze niet luisteren, als ze zelf het nut van het gevraagde niet inzien. Ze zijn aangenomen om te waken en dat doen ze als de beste, dus voor de rest mag je niet zeuren. Ze zijn broer en zus en mochten door hun opvangadres niet uit elkaar gehaald worden, omdat ze enorm aan elkaar hangen. Dit was dus zo toen ze pas 8 weken jong waren, maar is nog niets anders nu ze ruim anderhalf jaar oud zijn. Gelukkig zijn deze lobbesen heel lief voor iedereen die bij ons op bezoek komt.

 

 

 

 

Simba

Simba

Simba, met zijn zwarte snuit en superlieve ogen, is een enorm relaxte peer die zich werkelijk nergens druk om maakt. Hij doet de gekste dingen en klimt overal op. Gaat dit fout, dan gaat het fout en dat is dan ook prima wat hem betreft. Hij is ook nergens bang voor en stapt overal op af. Maar is hij één van ons of Sarabi even kwijt, dan raakt deze stoere gozer toch wel in paniek. Verder is het een enorme knuffelkont, die het liefst bij je op schoot kruipt. Simba is het toonbeeld van ‘de blije hond’, omdat zijn staart nooit stilstaat.

 

 

 

 

Sarabi

Sarabi

Sarabi was iets terughoudend en onzeker in het begin, maar dat is helemaal goed gekomen. Als je met Sarabi knuffelt, dan knuffelt ze terug en ze vindt niets heerlijker dan ’s avonds bij je op de bank te kruipen en haar hoofd op je schoot te leggen. Zij is sneller, energieker en flexibeler dan Simba. Bij het spelen legt zij hem zonder problemen op zijn rug of zij. Al verdenken wij Simba er ook van dat hij haar laat winnen, omdat hij alleen haar aandacht al geweldig vindt. Sarabi is nog waakser dan Simba, maar hij springt meteen bij als Sarabi aangeeft dat er iets aan de hand is.

 

 

 

 

 

 

Hier in Bullas hebben ze het onwijs naar hun zin. Er is niks leuker dan op de bergwand te klimmen en klauteren en ze zien de enkele auto die passeert al van kilometers afstand aankomen. Die moet dan natuurlijk wel luid aangekondigd worden en ook de mountainbikers wordt even flink schrik aangejaagd. Ze hebben een stukje van het terrein tot speelveld gebombardeerd en als ze daar aan het donderen zijn zie je ze amper terug door de stofwolken.  Maar bij alles wat ze doen kijken ze wel steeds naar boven om te zien of wij nog op het terras zitten. Zo niet, dan komen ze als een speer naar boven, want zonder publiek vinden ze hun acties toch een stuk minder leuk. Sarabi en Simba, 2 onbehouwen, lompe, onstuimige en oh zo lieve Mastin Españols.

 

 

 

 

 

 

 

Markt Bullas

Een bezoek aan de markt in Bullas, zo gaat dat in zijn werk.

Rollator
Rollator

Een bezoek aan de markt in Bullas begint met de rollator, want die hoort bij de standaard uitrusting. Iedereen van jong tot oud heeft er één, dus dat is de eerste vereiste. Die rollator laad je in de auto en dan ga je naar de markt.

Je loopt de hele markt over en maakt een babbeltje met iedere bekende die je tegenkomt. Hiervoor kies je bij voorkeur een smal en dus extra druk pad, waardoor iedereen met jouw gesprekken kan meegenieten. Het is de bedoeling dat je dit best een poosje volhoudt. Als je bij een kraam komt waar je iets wilt kopen, dan roep je: “Quen esta la ultima?” (Wie is de laatste?) Dan volgt er eventueel geharrewar over wie dat nu ook alweer was, maar uiteindelijk komen ze er altijd wel uit. Hou rekening met lange wachttijden, maar voor een Spanjaard is dat geen enkel probleem, omdat dit het moment is om je sociale contacten te onderhouden.

 

 

Markt Bullas
Markt Bullas

Dan ga je naar je vaste groentekraam en koopt daar voor de hele week groente en fruit. Dan blijkt ineens het nut van je rollator, want je voorkomt hiermee de striemende plastic tasjes rond je polsen. Vervolgens loop je naar de notenkraam, ondertussen je eigen en andermans voeten beschermend voor al die overvolle en alle kanten opdraaiende tassen op wieltjes. Bij de notenkraam koop je dus noten, maar ook allerlei verschillende soorten kraakverse chips. En als afsluiter ga je naar de kipkraam en koopt daar een hele of halve kip.

Dus zo hoort het en zo doen wij het ook iedere week. Begrepen?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bar Gran Via Pepe

Bar Gran Via Pepe, een heel leuke kroeg in Bullas

Bar Gran Via Pepe
Bar Gran Via Pepe, Bullas

Een hele aardige eigenaar, die doorlopend loopt te poetsen. Dat was Aart’s reactie toen hij voor het eerst in Bar Gran Via geweest was. Toen we een paar dagen later samen op het terrasje gingen zitten, werden we begroet als oude bekenden en dat is extra leuk als je net nieuw in een plaats bent. Sindsdien hoeven we eigenlijk niet meer te bestellen, maar komen ze ongevraagd een café Americano con 2 azucar en een colaatje brengen. Het voelt voor ons al helemaal thuis.

 

 

 

 

 

Bar Gran Via PepeBar Gran Via ligt midden in het centrum van Bullas, dichtbij de winkels en banken waar we regelmatig moeten zijn. Het is een typisch Spaanse kroeg met heerlijke koffie en een vitrine vol lekkere hapjes. Het kleine terrasje ligt pal langs de weg, maar dat is geen enkel probleem omdat het verkeer hier toch stapvoets rijdt. Bovendien heb je van hieruit een prachtig uitzicht op het wandelgebied en alle gezellig keuvelende mensen.

 

 

 

 

 

Bar Gran Via Pepe
Mari en José

Dit is ons favoriete kroegje. Waarom? Het antwoord is heel logisch en simpel; omdat Mari en José ontzettend lieve en hartelijke mensen zijn.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bar Gran Via Pepe

Bars en restaurants in Bullas en omgeving.

restaurants
Bar Gran Via Pepe, Bullas

Het leuke van het verhuizen naar een nieuwe omgeving is dat je alles nog moet gaan ontdekken en uiteraard geldt dit ook voor de leukste bars en restaurants. Nu zijn Aart en ik bepaald geen kroegtijgers, maar toch pakken we bij ieder bezoek aan een stad of dorp ook even een terrasje mee. Effies een bakkie, een colaatje, met of zonder tostada con tomate y queso (geroosterd stokbrood met tomaat en kaas) of een ander hapje. ‘s Zomers zoek je hiervoor een terras in de schaduw en ‘s winters in de zon. In die zin verschillen onze favoriete plekjes ook per seizoen of dagdeel en dit heeft dus niets met de kwaliteit of gezelligheid te maken.

 

 

 

restaurants
Kiosco Bar Jardin, Bullas

In Bullas geldt hetzelfde als in ieder Spaans dorp of stad; vrijwel iedere straat heeft meerdere barretjes. Heel logisch als je bedenkt dat het leven zich hier buiten afspeelt. Moeders ontmoeten elkaar hier als ze de kroost op school gedropt hebben en afspraken worden ook in een bar gemaakt, in plaats van thuis. De huizen en zeker de appartementen hebben vaak weinig buitenruimte, dus is het heel logisch dat mensen in de kroeg en op de terrasjes samenkomen.

 

 

 

 

 

restaurants
Bar Restaurante Los Gemelos, Coy

Prijzen van de bars en restaurants.

Ook de prijzen van de bars en restaurants zijn niet te vergelijken met die in Nederland. Nu is het etensritme van een Spanjaard ook anders. Over het algemeen wordt hier rond 14.00 uur warm gegeten en beperkt het avondeten zich tot veel kleinere porties (eigenlijk veel gezonder dus). Bovendien heeft bijna ieder restaurant ook een dagmenu voor minder dan € 10,-. Hiervoor heb je dan de keuze uit meerdere voorgerechten, hoofdgerechten en desserts en het is inclusief een drankje. En geloof me, als wij hier buiten de deur lunchen, dan slaan we de avondmaaltijd vaak gewoon over.

 

 

 

 

Onze mening over de bars en restaurants.

Die moet je met een grote korrel zout nemen, want wij zijn beslist geen culinaire recensenten en hebben ook absoluut niet de ambitie om dat te worden. Wij vertellen hier gewoon wat wij mooi, lekker, bijzonder en gezellig vinden.

Ons huis in Bullas

Ons huis in Bullas, hoeveel geluk kun je hebben bij het zoeken?!

Ons huis in Bullas

Hoe wij deze woning hebben gevonden? Je plaatst één verkeerde druk op het toetsenbord, waardoor je terecht komt op een website van een makelaar in een provincie waar je niet zocht. De provincie Murcia, in een deel dat volgens Aart  heel erg mooi is. Op de website staan verschillende huurhuizen die je aanspreken, dus je belt de makelaar en die vertelt je meteen dat hij een nog veel mooier huis heeft. Eéntje die net is vrijgekomen en nog niet eens op de website staat. Je maakt een afspraak voor de volgende dag en gaat het ‘verrassingshuis’ bezichtigen.

 

 

 

 

 

Ons huis in Bullas

De eerste bezichtiging van ons huis in Bullas.

Aart en ik rijden achter de makelaar aan, richting een hoge berg en ineens zien we het liggen. Het is het hoogst gelegen huis, bijna op de top tegen de bergwand. ‘Oh nee’ zegt Aart en op dat moment zijn we eigenlijk al om. Het blijkt een prachtige woning, waarbij werkelijk alles aan onze wensen voldoet. Zo heeft het een slaapkamer en badkamer op de begane grond en is het hele plot omheind. Een onderhoudsvriendelijk terrein, een heel mooi zwembad en als klap op de vuurpijl een open onderbouw onder het hele pand. Rondlopend op het terrein besef ik hoeveel mogelijkheden dit pand ons biedt. Ik zie voor me hoe we hier beeldhouwen, maar ook workshops geven en de deelnemers een lekkere koele duik in het zwembad nemen

 

 

 

Ons huis in Bullas De open onderbouw van ons huis in Bullas.

Deze open onderbouw ligt onder het hele huis en beslaat ongeveer 140 m2. De ideale ruimte om het hele jaar door, onder alle weersomstandigheden te kunnen beeldhouwen en workshops te geven. Bovendien hebben we hier 3-fasen stroom, dus ook het gebruik van zware machines is geen enkel probleem. Alles bij elkaar voelt het alsof dit huis ons gevonden heeft en binnen 2 uur is het huurcontract getekend.