Maandelijks archief: oktober 2017

Op pad met de Suuz

Wij zijn er een weekje niet.

Moeten, moeten, moeten. Niet voor een baas, maar voor dingen die je jezelf oplegt. Ben je dan dom bezig of niet? Ach, misschien valt het wel mee, maar willen we gewoon teveel op dit moment. Het is allemaal nog net niet klaar, maar wij zijn er nu wel heel even klaar mee. Wij nemen een week vakantie in onze eigen omgeving.

Ritjes maken door de natuur, plaatsen bezoeken, lekker buiten de deur eten. De olijvenoogst gaat beginnen, ook in eigen tuin, en misschien mogen we bij de coöperatie binnenkijken om te zien hoe dat daar in zijn werk gaat. Als wij terugkomen zitten we vol met inspiratie, motivatie en informatie. Dus eigenlijk gaan we de komende week heel hard aan het werk, maar dan wel op de voor ons meest ideale manier.

Hasta luego (tot ziens).

Kiosco Bar Jardin

Kiosko Bar Jardin, Bullas

Kiosko Bar Jardin, Bullas

Het was rustig in Bullas, gistermiddag rond de siestatijd. Diverse restaurants waren zelfs gesloten. Het blijkt dat nu, na de zomertijd, diverse ondernemers op vakantie zijn en er in de winterperiode ook wat flexibeler met de openingstijden wordt omgegaan. We zijn heel benieuwd in hoeverre we dit verder gaan merken.

Gelukkig was Kiosko Bar Jardin wel open. Hier zijn we een paar weken geleden ook geweest en toen zat het terras bomvol met gasten. Dit zegt meestal genoeg over de kwaliteit en inderdaad, ze hebben heerlijke tapas, hamburgers en andere snacks. Meer dan genoeg om je buikje rond te eten.

 

 

 

 

Kiosko Bar Jardin

Maria Gonzalez Gil en Joaquin Fader Espin runnen Kiosko Bar Jardin vol enthousiasme en de vriendelijkheid straalt ervan af. Je voelt je hier ook als buitenlander heel erg welkom en als je bepaalde dingen niet meteen begrijpt doen ze alle moeite om je te helpen. Wij kunnen deze kiosk dus van harte aanbevelen.

Wij hebben er in ieder geval weer gesmuld en dit keer in het gezelschap van onze lieve vrienden Tsui-Jing, Frank en zijn moeder. Het was een heerlijke afsluiter van een paar uren waarin we de omgeving hebben verkend.

 

 

 

 

 

Marketing, het is een vak, zeggen ze.

Tot nu toe hebben wij niet of nauwelijks iets aan promotie gedaan, omdat we het liefst gewoon lekker aan het werk zijn. Maar ja, als op een gegeven moment je tuin vol met beelden staat …… Een hele leuke uitzondering was de Kerstmarkt in Benijofar in 2015,  wat kregen we veel leuke reacties. Hier in Bullas kent vrijwel niemand ons, dus moeten we weer helemaal opnieuw beginnen en daarvoor hebben we al diverse ideeën. In eerste instantie willen we ons richten op de 3 plaatsen Bullas, Cehegin en Caravaca de la Cruz. In deze plaatsen gaan we naar het gemeentehuis en de toeristeninformatie om te vertellen wie we zijn en wat we doen. Verder willen we eenmalig op de plaatselijke wekelijkse markten gaan staan, omdat werkelijk de hele bevolking hier naartoe komt. Hiermee hopen we vooral onze workshops te kunnen promoten.

 

 

 

Verder gaan we Camping La Rafa in Bullas bezoeken en hiervoor zijn meerdere redenen. Deze camping heeft onder de Spanjaarden een hele goede reputatie, dus wij willen zien of het een leuke camping is om bij Nederlanders aan te bevelen die bij ons een workshop willen volgen. Maar we hopen ook dat hier overwinteraars verblijven die interesse hebben in onze workshops. Om deze zelfde redenen gaan we ook vakantiepark Cloan bezoeken. Op dit kleinschalige vakantiepark staan 5 complete vakantiehuizen en het heeft een enorm zwembad en een kleine kinderboerderij. Hier verwachten we geen overwinteraars, maar zou wel heel aantrekkelijk kunnen zijn voor mensen die een weekje (of 2) overkomen voor een workshop. Bovendien ligt dit op loopafstand van ons huis.

Dit deel van de marketing is heel goed aan ons besteed, want kletsen kunnen we wel.

 

 

 

Online marketing.

Maar dan …… SEO teksten, focus-trefwoorden, meta-beschrijvingen, alt-attributen. Wat dit zijn? We hebben nog geen idee, maar we gaan het leren. Sterker nog, we moeten het leren om hoger in Google te komen, want tot nu toe zijn wij op Google in geen velden of wegen te bekennen, haha. Daarom zijn we sinds kort begonnen met het volgen van online workshops, al hebben we daar tot nu toe nog steeds te weinig tijd voor kunnen vrijmaken. Toch wordt dit hoog tijd, omdat we steeds meer het gevoel krijgen dat we achter de feiten aanhollen. Dus vanaf volgende week gaan we hier echt een paar dagen  volop mee aan de slag.

 

 

We zijn duidelijk nog zoekende, want welk soort site en blogs passen nu het best bij ons? Wat is voor onze lezers het prettigst? Zo zijn we via dit blog in contact gekomen met Wim Thys, die ons heel lief adviezen geeft. Wim schrijft al veel langer blogs over zijn omgeving op zijn blogweb https://cabodegata.blog/. De omgeving van Cabo de Gata hebben wij 2 jaar geleden bezocht en is een bezoekje meer dan waard. Wat ons aanspreekt op Wim’s blog is dat zijn blogs allemaal onder elkaar staan, waardoor je niet blog voor blog hoeft te openen. Kortom, we hebben nog wat beslissingen te nemen en er zal de komende tijd nog best het één en ander veranderen, maar er wordt in ieder geval aan gewerkt.

Maar het allerbelangrijkst ben jij, onze lezer. Dus als jou iets opvalt, je verbeterpunten ziet of tips of vragen hebt. Laat het ons weten, want dat zouden we alleen maar vreselijk leuk vinden.

Facebook, we krijgen steeds meer twijfels.

Wat heb je aan veel Facebook vrienden, likes en volgers als je berichten toch niemand bereiken? Tenminste, niet als je niet betaalt en volgens de laatste berichten wordt dit binnenkort nog minder. Wat ons vooral irriteert, is dat je dus doorlopend bent overgeleverd aan de grillen en grollen van Facebook en daar hebben we steeds minder zin in.

Wij zijn maar op heel beperkte schaal commercieel bezig. Ja, we willen graag af en toe een beeld verkopen een ook een aantal workshops geven. Maar daarnaast willen we jullie graag op de hoogte houden van ons leven in het binnenland van Spanje, in de breedste zin van het woord. Daarom zijn we sinds kort begonnen met het schrijven van blogs op onze website. Blogs die we ook delen op Facebook, maar die vervolgens bijna niemand te zien krijgt omdat Facebook weigert om ze te verspreiden. Daarom zijn we ons meer en meer aan het oriënteren op andere mogelijkheden en weten we ook dat er meerdere opties zijn.

 

 

Zo zag ik onlangs een website van iemand die zijn lezers de mogelijkheid biedt om via email op de hoogte te blijven van de blogs. Deze methode spreekt ons erg aan, omdat je zo zeker weet dat je informatie daar komt waar je het hebben wilt. Maar wat misschien nog belangrijker is; zo weet je zeker dat je inspanningen ook worden beloond. Onze website is hier op dit moment nog niet op voorbereid, we gaan er zeker mee bezig. Maar vooralsnog willen we graag jullie mening hierover horen. Wij hopen dan ook van harte dat jullie die willen geven.

Afscheid van de motor.

Toen Aart en ik elkaar leerden kennen had hij een off the road motor. Ik vergeet nooit het moment dat hij over het pad aan kwam rijden, bij de finca waar ik toen zelf net woonde. Zijn lange haar en baard als een wuivend dekentje achter hem aan. Het gezicht van huisbaas José, die heel beleefd zijn verbazing probeerde te verbergen over het vreemde type dat blijkbaar bij mij op bezoek kwam. Later werden die twee allerdikste vrienden. Maar kort gezegd; Aart en zijn motor waren één.

Tot het moment waarop Aart 4 jaar geleden problemen met zijn gezondheid kreeg en motorrijden niet meer verantwoord was. De motor bleef in het schuurtje staan, werd nog regelmatig schoongemaakt en nagekeken, maar verder kwam hij niet meer. Toch bleef hij staan, want afscheid nemen van het rijden en afscheid nemen van de motor zijn 2 hele verschillende dingen.

 

 

Een paar maanden geleden komt ineens het hoge woord eruit; het is tijd om de motor te laten gaan, maar dan wel in optimale staat. Dus nog één keer wordt hij helemaal uit elkaar gehaald, schoongemaakt, onderdelen vernieuwd en nog één keer gekoesterd. Voor de zoveelste keer vraag ik hem of hij dit heel zeker weet, maar zijn beslissing is genomen. Natuurlijk doet dit zeer, zeker omdat wij nu in een omgeving wonen waar hij hem dagelijks volop zou kunnen gebruiken. Ik verdenk Aart ervan dat juist dit de doorslag heeft gegeven, dat de motor hier harder lonkt dan ooit tevoren. Gelukkig hebben we beide Suzuki’s nog, waarmee we nog heel veel prachtige ritten kunnen maken.

 

 

 

 

Vanavond kwam er een heel leuk Spaans stel kijken. Hij is komend weekend jarig en dit wordt zijn verjaardagscadeau. Zijn ogen stralen en hij vertelt dat hij helemaal niets aan de motor gaat veranderen, dat hij perfect is zoals hij is. Hun blijdschap maakt eigenlijk alles goed en hopelijk maken ze nog vele jaren heel veel ritten samen.

Waarom Spanjaarden?

Het zijn levenskunstenaars. Als geen ander in staat om van niets nog iets te maken en er nog blij mee te zijn ook. De gekte van steeds meer, steeds groter, luxer en duurder heeft hier nog niet toegeslagen. Zolang iets nog werkt, werkt het. Het maakt niet uit hoe je er uitziet of wat je hebt. Het enige dat telt is wie je bent.

Spanjaarden zijn warmer, beleefder, geduldiger en respectvoller. Als ze al een beetje terughoudend overkomen, dan is dat hun angst dat jij ze bijvoorbeeld in het Engels aanspreekt. Ze zijn namelijk heel bang om voor schut te staan. Maar als jij maar een heel klein beetje je best doet en alleen al probeert om Spaans te spreken, dan wordt je omarmt en volop geholpen.

 

 

 

Hun houding ten opzichte van vrouwen. Als vrouw (van 8 tot 80 jaar) krijg je complimenten van mannen (van 8 tot 80 jaar). Ook  vrouwen onderling geven elkaar volop complimenten. Maar het meest liefdevol is hun omgang met ouderen. Ouderen zijn volop aanwezig in het straatbeeld en zij krijgen het grootste respect. Een oudere gaat altijd voor en krijgt als eerste hulp, terwijl de rest van de bevolking heel geduldig wacht.

En dan natuurlijk de fiestas, waar iedereen heel enthousiast aan meedoet. Spanjaarden zien in alles een reden voor een feestje en als ze geen reden hebben, dan is dát de reden. Hoewel het ons zelf ook heeft verrast; wij voelen ons meer thuis tussen de Spanjaarden dan tussen onze eigen landgenoten.

Slangen

Vandaag liep Aart naar beneden om de zwembadpomp aan te zetten en ineens hoorde ik: ‘Lieverd, kom eens en neem de camera mee’. Op zo’n moment weet je meteen dat er iets bijzonders is, in dit geval een slang. Maar natuurlijk ben ik – zoals meestal – te laat. De slang is in een heel klein gaatje in de tuinmuur gekropen, waardoor wij ons voor de zoveelste keer afvragen hoe het überhaupt mogelijk is dat zo’n dier daarin past. Hij blijkt dus in het zonnetje op de rand van de pompbak gelegen te hebben en Aart was daar zelfs al even bezig voor hij door had dat hij er lag. Volgens Aart een dun exemplaar van toch ongeveer een meter lang. Ik heb een poosje gewacht met de camera in de aanslag en na een poosje kwam hij inderdaad weer naar buiten kijken, zag mij waarschijnlijk en besloot toen om voorlopig maar op zijn schuilplaats te blijven. Gelukkig heb ik toch een foto van zijn kopje kunnen maken.

 

 

 

 

Dit was niet mijn eerste ervaring met slangen. De allereerste keer was ik met de slijptol aan het beeldhouwen op de werkplaats in Catral. Mijn werkplek stond op een halve meter afstand van het schuurtje en ineens zie ik een slang over de grond langs de schuur glijden. Aan de reactie te zien zag hij mij op hetzelfde moment dat ik hem zag. Ik heb heel rustig de machine uitgezet en ben Aart gaan halen, die hem daarna over de omheining gezet heeft. Hoewel ik in Nederland al de rillingen kreeg als ik een slang op TV zag, weet ik nog dat ik op dat moment de slang alleen maar geweldig mooi vond.

De tweede keer was spannender. Ik stond aan de poort Aart uit te zwaaien die naar zijn werk ging, toen ik aan de reactie van Storm zag dat er iets bijzonders was. Inderdaad, er lag een slang op zo’n 3 meter afstand vanaf de voordeur op het terras. Gelukkig kon ik Martina en Storm naar binnen lokken en heb een bezem gepakt om hem weg te jagen. In eerste instantie kroop hij onder een zelfopblazend dun luchtbed die de honden gebruikten. Ik weet nog dat het me enorm verbaasde dat je niet eens zag dat hij eronder lag, opgerold en wel. Hup, bezemsteel eronder, luchtbed weg en de slang gleed door tot door de omheining. Ik heb toen, helemaal hyper, nog een stukje op Facebook gezet om over mijn heldhaftig gedrag te vertellen, haha. Maar oh jee, nog geen 20 minuten later herhaalde de situatie zich. Weer een slang, honden naar binnen, onder het luchtbed, bezemsteel eronder en verder naar de omheining. In eerste instantie dacht ik dat de eerste slang teruggekomen was, maar deze was dikker, een stuk korter en een beetje eigenwijzer. Waarschijnlijk het mannetje dus. Toen was ik het zat en heb Aart gebeld om te vragen of hij terug naar huis kwam. Ik zie nog zijn verbaasde gezicht toen hij hoorde dat ik ze zelf weggejaagd had. Maar ja, ik was vooral bang dat de honden gebeten zouden worden en dan blijk je toch meer te durven dan wanneer het alleen om jezelf gaat.

De derde keer was het spannendst. We hadden buiten gegeten en ik liep met mijn handen vol vaat naar binnen. Ik wilde net het korte trapje bij de achterdeur opstappen, toen ik een slang onderaan het trapje zag liggen. Opgerold, maar met zijn kopje omhoog, klaar om te bijten als ik op hem dreigde te trappen (zou ik ook gedaan hebben als ik hem was). Toen mijn voet in de lucht bleef hangen, gleed hij weg verder de tuin in.

Dus nee, ik ben niet meer bang voor slangen. Oké, ik wil ze niet in huis of in mijn bed, maar ik weet inmiddels wel dat de slangen hier absoluut niet agressief zijn en zelf wegvluchten als ze de kans krijgen. En bovenal, ze zijn gewoon ontzettend mooi!

Workshops beeldhouwen in marmer.

De afgelopen jaren hebben we vaker de vraag gehad of we ook workshops beeldhouwen gaven. Maar nee, daar hadden we geen zin in. Deels uit onzekerheid, omdat we ons zelf nog beginners voelden, deels omdat we gewoon lekker ongestoord wilden werken en wat als zich iemand meldt die wij helemaal niet leuk vinden? Tot je beseft dat je jezelf na ruim 5 jaar iedere dag beeldhouwen toch moeilijk nog steeds beginner kunt blijven noemen. Dus toen vrienden de vraag nog een keer stelden, besloten we om het toch eens te proberen.

 

Workshops beeldhouwen geven is zó leuk!

 

En tot onze eigen grote verrassing vinden we het geweldig om workshops beeldhouwen te geven, want wat is het inspirerend. Je ziet beelden ontstaan waar je zelf nooit op zou komen. Maar er is ook veel herkenbaarheid en je ziet emoties die je van jezelf al bijna weer vergeten was. De angst voor de machines en de twijfel of je wel iets leuks kunt bedenken en uitwerken, in de eerste lessen. Het bijna geen stap durven zetten zonder bevestiging dat het de juiste is. De angst om onherstelbare fouten te maken. Daarna de ontspanning als je merkt dat die slijptol echt niet zo gevaarlijk is als hij eruit ziet. Het besef dat een foutje bijna altijd heel gemakkelijk hersteld kan worden. Dan verdwijnt de angst en onzekerheid en genieten wij van de ingespannen en trotse gezichten van iedereen die aan het werk is. Eigenlijk is dát het allerleukst.

 

 

 

Meld jij je ook aan voor een workshop beeldhouwen?

 

Dus ja, wij blijven met heel veel plezier workshops geven. En iemand die we niet leuk vinden? Die zijn we nog niet tegengekomen en, mocht dat wel gebeuren, dan lossen we dat ook wel weer op. We geven workshops aan 1 tot 5 personen en werken maximaal 4 uur per dag. De prijs is € 25,- p.p. per dag, inclusief alle materialen. Wil je ons volgen? Like dan onze FB-pagina https://www.facebook.com/ankeyaartgenieteninhetbinnenlandvanspanje/ en onze beelden kun je zien op de FB-pagina https://www.facebook.com/Anke-y-Aart-sculpturen-1094732390656868/

 

De laatste loodjes voor we erop uit kunnen voor de promotie.

Gisteren schreef ik in het blog https://ankeyaart.com/dagje-leven-thuis/  ‘Dagen dat je lekker rond het huis lummelt en vooral bezig bent met om je heen kijken’. Vandaag ga ik je vertellen wat dit ‘lummelen’ tot nu toe ingehouden heeft.

Nieuwe folders en visitekaartjes.

Deze waren natuurlijk nodig vanwege de nieuwe adressering en telefoongegevens, maar ook de foto’s aan de binnenkant zijn vervangen door foto’s van de beelden die we op dit moment nog hebben. Nieuw hierbij is dat bij ieder beeld de hoogte vermeld staat. Verder hebben we ervoor gekozen om zo min mogelijk tekst te gebruiken, om de folder zo internationaal mogelijk te houden. Om deze reden hebben we ook vlaggetjes van de landen waarvan we de talen spreken geplaatst. Nu zeg ik wel dat ‘wij’ dat gedaan hebben, maar in werkelijkheid zijn ‘wij’ Hans Hendriks van Graphic design en photography.  Maar daarmee waren we er nog niet, want in Dolores hadden we een printshop voor dit soort zaken en hier moesten we natuurlijk weer gaan zoeken, maar het is gelukt. Een klein bedrijfje in Bullas heeft het naar volle tevredenheid voor ons geregeld.

 

 

 

Sokkels bouwen.

Eigenlijk hebben we nooit sokkels gehad. Deels omdat kant-en-klare voor ons gewoon te duur zijn, maar ook omdat de meest standaard exemplaren het gewicht van onze beelden niet kunnen dragen. In Catral gebruikten we witte stenen blokken, die wel volstaan maar niet aantrekkelijk te noemen zijn. Hier, bij ons huis in Bullas, zagen we de lage stenen tuinmuurtjes die gebouwd zijn van een mix van keien en cement en hierdoor kwamen we op het idee om op deze manier ook onze sokkels te bouwen. Hoe we dat gedaan hebben kun je lezen in het blog https://ankeyaart.com/zelf-stenen-sokkel-bouwen/. De keien kunnen we zo van de berg halen. Sterker nog, die liggen keurig opgestapeld, omdat ze door de tuinders van het land worden gehaald om beschadiging aan de landbouwmachines te voorkomen. Deze sokkels kunnen alleen op hun definitieve plek gebouwd worden. Officieel staan ze los, maar ze zijn echt niet te verplaatsen zonder hijskraan. Nog een leuke anekdote; Aart ging weer keien halen bij een middagtemperatuur van 40 graden. Gelukkig vond hij in het bos ook een stapel. Alleen bleken deze helemaal begroeid met mos, dus ik heb me helemaal wezenloos zitten borstelen, haha. Ondanks dat is het resultaat 8 sokkels, 6 hoge en 2 lage.

 

 

Een facelift voor de Spaanse danseres.

Wij vonden haar wat norsig en ze had ook een beetje een verbeten bekkie. Dan kun je natuurlijk zeggen dat ze gewoon heel erg haar best doet om goed te dansen en daarom zo moeilijk kijkt, maar je kunt er ook voor kiezen om haar wat vrolijker en mooier te maken. Wij hebben voor dat laatste gekozen en daarom ondergaat ze op dit moment een facelift. Wat een gepriegel en nooit eerder hebben we zo vaak in de spiegel gekeken om te zien hoe een gezicht er  precies uitziet. Maar het is ook heel erg leuk om te doen, al zie je per dag amper wat er is gebeurd. Het is echt millimeterwerk, maar ze wordt wel iedere keer een beetje blijer. De rechterkant is op het mondje na bijna af, dan de andere kant nog. Uiteindelijk moet en zal ze lachen.

 

 

 

 

De beelden plaatsen, repareren en in de was zetten.

De afgelopen maanden lagen onze beelden heel triest op kussens op de grond. Vorige week zijn ze uit deze benarde positie bevrijd en in vol ornaat op de sokkels geplaatst. Daar worden we toch vrolijk van, vooral omdat een aantal al vanaf grote afstand van ons huis te zien is en het ook voor de enkele voorbijganger meteen duidelijk is wat wij hier doen. Maar er blijken er ook een paar lichte beschadigingen aan de verhuizing overgehouden te hebben. Zo had een spanband op De Vrucht een klein spoor achtergelaten, dat inmiddels door Aart hersteld is. Maar ook De Cirkel is op het dunste deel een klein beetje beschadigd. Dit moet de komende dagen nog hersteld worden. De witte beelden zijn al in de was gezet en voor de rode beelden is bijenwas besteld, dat we deze week op kunnen halen.

 

 

 

Bewegwijzeringsbordjes maken.

Omdat ons uiteindelijke doel is om klanten en cursisten naar ons huis te krijgen, zou het best handig kunnen zijn als zij ons huis ook kunnen vinden. En om dat nu allemaal uit te gaan leggen wordt toch wel een heel gedoe. Daarom hebben we bordjes ontworpen die we vanaf Bullas op de route naar ons huis gaan plaatsen. We hebben er 3 nodig en maken nog een gevelplaat voor aan de tuinmuur. Het ontwerp voor de bordjes is klaar en Aart is bezig met het schilderen van het hout. In eerste instantie wilden we de letters erop gaan schilderen, maar vandaag hebben we bedacht dat we eerst even naar de printshop gaan om te informeren naar de mogelijkheid voor mooie en duurzame belettering. Dit zal heel wat werk schelen, met zeer waarschijnlijk een veel mooier resultaat. Dit wordt dus vervolgd.

 

 

Onze website, blogs en online marketing.

Nu komen we op een onderwerp waarbij het schaamrood naar mijn wangen stijgt. Want waar ik eerder, met mijn eigen bedrijf, altijd voorop liep als het om de nieuwste ontwikkelingen ging, weten we nu eigenlijk niets meer. Maar ja, de afgelopen jaren associeerden we de computer met werken en juist daar waren we allergisch voor. Met als gevolg dat we nu weer helemaal bij moeten scholen. Gelukkig is de website inmiddels wel vernieuwd. Vooral met dank aan Bianca en Hans Hendriks, die precies begrijpen wat wij willen en flink met ons meedenken. Maar de gedetailleerde uitwerking en het schrijven van de blogs zullen we zelf moeten doen en daarvoor moeten we echt handiger worden met WordPress, het programma waarin onze site is opgebouwd. En dan hebben we het nog helemaal niet over het feit dat Google ons nog bij lange na niet weet te vinden. Dus hebben we ons onlangs opgegeven bij Rimke de Groot (nee, geen familie) van http://ondernemersinhetbuitenland.nl/ . Zij gaat ons leren hoe wij het optimale effect kunnen halen uit onze website en blogs. En geloof me, we beginnen er zo langzamerhand weer echt lol in te krijgen.

 

Maar ehhh Aart, nu ik alles even op een rijtje gezet heb, geloof ik dat het toch wel meevalt met dat ‘gelummel’ van ons. Het begint toch zo langzamerhand weer op werken te lijken. Ach, wel werk waar we onwijs veel plezier in hebben. We zijn nu bijna klaar voor de volgende stap; de promotie. Ook volledig nieuw voor ons, maar daarover later meer.

Een dagje uit ons leven thuis.

’s Ochtends bij het wakker worden  het raam uitkijken en de dennenbomen op de berg zien. De takken bewegen zachtjes, een duif koert en voor de rest is het stil. Heel erg stil en nog steeds donker. Opstaan, de deuren en ramen opengooien en naar buiten lopen. Je ziet de silhouetten van de bergen al, een klein randje rood kondigt de komst van de zon aan. Als je blijft zitten zie je dit randje iedere minuut hoger worden. Uiteindelijk wordt het een felrode bol, omringd door roze en groene schijnsels in de verder helblauwe lucht. Pas als de zon nog hoger staat wordt hij oranje en dan pas geel.

 

 

Deze schemerperiode bepaalt vaak ook de rest van het verloop van de dag. Gaat er vandaag gewerkt worden in de fruittuinen in het dal beneden ons, dan is dit het moment dat er een tractor verschijnt. Eventueel komen er ook 2 of 3 personenauto’s voorbij en dat is het. De schemerperiode duurt hier maar een half uurtje en dit halve uur wordt gebruikt om op de plaats van bestemming te komen om meteen van start te gaan als het licht is. Maar blijft het nu stil, dan wordt het een hele rustige dag. Met een beetje geluk zie je vossen spelen, eekhoorntjes in de bomen en komen in de loop van de ochtend de steenarenden over vliegen. Dit zijn onze favoriete dagen. Dagen dat je lekker rond het huis lummelt en vooral bezig bent met om je heen kijken. Heel in de verte blaft een hond, je hoort de wind en het ruisen van de bladeren, maar voor de rest blijft het oorverdovend stil.

 

 

Na de siesta lekker bijkomen op de veranda. Het uitzicht op de verschillende bergen die doorlopend van kleur veranderen, afhankelijk van de afstand, de stand van de zon en de weersomstandigheden. De enorme kleurschakeringen groen, van helder tot bijna grijs. Wij raken er nooit op uitgekeken. De verrekijker en fotocamera liggen standaard op het terras, want er kunnen zich herten en wilde zwijnen vertonen en dat wil je niet missen. Vooral in de schemertijd komen ze tevoorschijn en ’s nachts horen we ze regelmatig op de berg boven ons huis.

 

Als afsluiting van de dag lopen we nog een rondje over het terrein met Sarabi en Simba. We kijken om ons heen en behalve het schijnsel van de maan is het overal aardedonker, maar boven ons hoofd staan duizenden en duizenden sterren. Misschien is dit voor jou vreselijk saai, maar voor ons is dit het paradijs.

 

Valentijnsweek